https://mobtakeran.com RSS feeds for Mobtakeran مبتکران 60 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45436#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45436 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45436&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45436 دانشمندان سیاره فراخورشیدی عجیبی را کشف کرده‌اند که در جهت معکوس به دور ستاره خود می‌چرخد. به گزارش ایسنا، دانشمندان دریافته‌اند که یک دنیای دوردست، رفتاری واقعاً سرکش دارد و عملاً با ستاره میزبان خود که یک کوتوله سرخ است، سر ناسازگاری دارد. این سیاره فراخورشیدی که با نام «GJ 3090 b» شناخته می‌شود و در فاصله حدود ۷۳ سال نوری از ما قرار دارد، مداری با انحراف بسیار زیاد دارد. در واقع، جهت چرخش آن در مدار، مخالف جهت چرخش ستاره مادرش است. اگر سیاره «GJ 3090 b» همدمی عظیم‌الجثه داشت، چه یک سیاره غول گازی، چه یک کوتوله قهوه‌ای و چه ستاره‌ای دیگر، دانشمندان می‌توانستند این پدیده را توضیح دهند، اما چنین همدمی وجود ندارد و به نظر می‌رسد این دنیا که در سال ۲۰۲۲ کشف شد، تنها و بدون همراه است. یان کارترت(Yann Carteret) از اعضای تیم پژوهشی و از دپارتمان نجوم دانشگاه ژنو در بیانیه‌ای گفت: در کمال تعجب ما، سیاره «GJ 3090 b» نه تنها مداری با انحراف شدید دارد، بلکه به صورت پس‌رونده و در جهتی مخالفِ چرخش ستاره‌اش حرکت می‌کند. سیاره‌ها از قرص‌ها یا دیسک‌های گاز و غباری شکل می‌گیرند که ستاره‌های نوزاد را احاطه کرده‌اند. این مواد در همان جهتی می‌چرخند که ستاره جوان مرکزی می‌چرخد؛ بدین معنا که سیاراتی که ممکن است پدید آیند نیز باید در همان جهت حرکت کنند. به همین ترتیب، سیاره‌ها باید صفحه مداری مشابهی با ستاره مادر خود داشته باشند. تفاوت در جهت‌گیریِ صفحه مداری سیاره نسبت به صفحه چرخش ستاره،  «Psi» نامیده می‌شود و در نتیجه اختلالات گرانشی در مرحله شکل‌گیری سیاره به وجود می‌آید. برای مثال، مقدار «Psi» برای زمین ۷ درجه است. کارترت می‌گوید: اندازه‌گیری زاویه Psi، سرنخ‌هایی درباره نحوه شکل‌گیری و تکامل منظومه‌های سیاره‌ای به دست می‌دهد. بنابراین طبیعی است که سعی کنیم این ویژگی را برای سایر منظومه‌های سیاره‌ای نیز اندازه‌گیری کنیم. سیاره «GJ 3090 b» شعاعی ۲.۲ برابر و جرمی ۴.۵ برابر زمین دارد و در دسته سیارات «زیر-نپتون» (sub-Neptune) طبقه‌بندی می‌شود. سیارات زیر-نپتون از رایج‌ترین انواع سیارات در کهکشان راه شیری هستند. با این حال، هنگامی که تیم پژوهشی این سیاره فراخورشیدی را با استفاده از ابزار NIRPS در رصدخانه «لا سیا» (La Silla) بررسی کرد، مشخص شد که این سیاره ویژگی بسیار غیرمعمولی دارد که همان زاویه Psi معادل ۱۳۶ درجه آن است. لنا پارک(Léna Parc) از دانشگاه ژنو گفت: عملکرد ابزار NIRPS در طیف فروسرخ بود که دستیابی به دقت لازم برای اندازه‌گیری زاویه میان صفحه مداری سیاره و صفحه استوایی ستاره را، آن هم برای سیاره‌ای چنین کوچک امکان‌پذیر ساخت. این منظومه سیاره‌ای یکی از تنها پنج موردی است که تاکنون با زاویه Psi بیش از ۷۰ درجه مشاهده شده‌اند؛ اما تفاوت اصلی در اینجا است که در آن موارد دیگر، وجود یک جرم عظیم به وضوح عامل اصلی انحراف شدید مداری به نظر می‌رسد. وینسنت بوریه(Vincent Bourrier) از دانشگاه ژنو ضمن اشاره به اینکه نبودِ یک همدمِ پرجرم برای توجیه این مدار غیرعادی، پژوهشگران را به سمت بررسی فرضیه‌های دیگر سوق می‌دهد، توضیحی برای این زاویه Psi بزرگ ارائه کرد و گفت: در مورد GJ 3090، ممکن است ستاره، یک دیسک ثانویه با جهت‌گیری متفاوت و حرکت معکوس را جذب کرده باشد و سیارات این منظومه درون همان دیسک شکل گرفته باشند. نتایج پژوهش این تیم به تازگی در نشریه «Astronomy & Astrophysics» منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 23 Sep 2026 12:45:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45436 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45433#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45433 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45433&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45433 پژوهش جدید دانشمندان لهستانی نشان می‌دهد که اسیدهای آلی می‌توانند فلزات حیاتی را از پنل‌های خورشیدی فرسوده جدا ‌کنند. به گزارش ایسنا، رونق انرژی خورشیدی یک راز ناخوشایند را در دل خود دارد و آن راز این است که همه پنل‌های فتوولتائیک امروزه، روزی به زباله تبدیل خواهند شد. به نقل از ساینمگ، «آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر» اعلام کرده است که تا سال ۲۰۳۰ لازم است بین ۱.۷ تا هشت میلیون تن از این پنل‌ها از رده خارج شوند و با حرکت ظرفیت نصب‌شده به سوی رقم ۴۵۰۰ گیگاوات تا اواسط قرن حاضر، این رقم ممکن است به شدت افزایش یابد و به ۶۰ تا ۷۸ میلیون تن برسد. یک پژوهش جدید، روشی سبزتر را برای استخراج این کوه زباله ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که ترکیبی از امواج فراصوت و محلول‌های اسیدی نسبتاً بی‌خطر می‌تواند عناصر ارزشمند و حیاتی از نظر فناوری را به صورت انتخابی از پنل‌های خورشیدی خردشده بیرون بکشد؛ بدون این که به مواد شیمیایی صنعتی خورنده‌ای که بر شیوه‌های بازیافت کنونی حاکم هستند، متکی باشد. این پژوهش که به سرپرستی «جورج یاندم»(George Yandem)، «کاتارزینا گریگویچ»(Katarzyna Grygoyć) و «ماگدالنا یابلونسکا-چاپلا»(Magdalena Jabłońska-Czapla) از «آکادمی علوم لهستان» به همراه «جوآنا ویلنر»(Joanna Willner) و «توماس ماتولا»(Tomasz Matuła) از «دانشگاه صنعتی سیلسیا» انجام شده است، به پرسشی می‌پردازد که به طور شگفت‌آوری توجه سیستماتیک کمی را به خود جلب کرده است. پرسش این است که روش پیش‌عملیات برای یک پنل آسیب‌دیده چگونه با شیمی محلول شست‌وشو تعامل دارد تا مشخص شود کدام فلزات و چه مقدار حل می‌شوند. پژوهشگران به جای آزمایش یک فرآیند به صورت جداگانه، یک مقایسه کامل از سه مسیر پیش‌عملیات را در برابر چهار عامل شست‌وشوی شیمیایی متمایز با استفاده از یک ماژول سیلیکون پلی‌کریستال از رده خارج‌شده انجام دادند. این سه پیش‌عملیات، راهبردهای اصلی رقیب در دنیای بازیافت امروز را نشان دادند. آسیاب مکانیکی به سادگی ماژول را به ذراتی با قطر کمتر از ۰.۵ میلی‌متر خرد ‌کرد. پیرولیز، ماده را به مدت دو ساعت تا ۵۰۰ درجه سانتیگراد گرم ‌کرد و کپسول‌های پلاستیکی که شیشه، سیلیکون و فلز فشرده‌شده را به هم می‌چسباند، سوزاند. شست‌وشو با استون، کپسول اتیلن-وینیل استات را به صورت شیمیایی نرم ‌کرد و اجازه ‌داد تا شیشه تراشیده شود و پلیمر حل‌شده تحت خلأ فیلتر شود. سپس هر مسیر با اسید سیتریک، اسید اگزالیک، اتیلن‌دی‌آمین‌تترااستیک اسید یا اسید نیتریک غلیظ همراه شد و در حمام اولتراسونیک با فرکانس ۴۰ کیلوهرتز و دمای محیط، با نسبت جامد به مایع یک گرم به بیست میلی‌لیتر در زمان عملیات از ۱۰ تا ۶۰ دقیقه شسته شد. پیش از آغاز هرگونه شست‌وشو، پژوهشگران دقیقاً مشخص کردند که زباله‌ها حاوی چه عناصری هستند و این عناصر پس از آسیاب شدن به کجا می‌رسند. آنها با استفاده از هضم مایکروویو و طیف‌سنجی جرمی پلاسمای جفت‌شده القایی، موادی را یافتند که عمدتاً شامل مس، قلع، سرب، آنتیموان، کروم، نقره و نیکل هستند و غلظت‌های کمتر اما قابل توجه از نظر زیست‌محیطی کبالت، گالیم، ژرمانیوم، ایندیوم، مولیبدن و تلوریم را در بر دارند. نکته مهم این است که غربال کردن نشان داد بیشتر این عناصر در ریزترین گرد و غبار متمرکز شده‌اند. ذرات کوچکتر از ۰.۰۵ میلی‌متر تنها ۱۳.۴ تا ۱۴.۴ درصد از کل جرم را تشکیل می‌دادند اما بالاترین غلظت بیشتر عناصر را داشتند. این بدان معناست که یک بازیافت‌کننده می‌تواند فقط بخش ریز را پردازش کند و تقاضای معرف، هزینه تصفیه و بار آلاینده را به طرز چشمگیری کاهش دهد. این اطلاعات، ارزش عملی فوری دارند زیرا خرد کردن در مقیاس صنعتی می‌تواند باقیمانده‌ها را به سمت غلظت‌هایی قابل مقایسه با سنگ معدن فلز سوق دهد. گزارش اخیر از برنامه سیستم‌های انرژی فتوولتائیک آژانس بین‌المللی انرژی نشان می‌دهد که بازیافت‌کنندگان تجاری در حال حاضر خطوط ترکیبی را راه‌اندازی می‌کنند که شامل جداسازی خودکار، خرد کردن، مرتب‌سازی مکانیکی و شست‌وشوی شیمیایی با ظرفیت بین ۲۰ هزار تا ۶۳ هزار تن در سال است. در پایین‌دست، فلزات محلول معمولاً از طریق شفاف‌سازی، جداسازی انتخابی، تغلیظ و بازیابی نهایی با رسوب‌گذاری، استخراج با حلال، تبادل یونی، سیمان‌سازی یا الکترولیز به محصولات قابل فروش تبدیل می‌شوند. چالشی که این پژوهش به آن می‌پردازد، این است که این مراحل هیدرومتالورژی به طور سنتی به اسیدهای نیتریک، سولفوریک و هیدروفلوئوریک وابسته هستند؛ یعنی واکنش‌دهنده‌های بسیار خورنده و سمی که جابه‌جایی و دفع آنها بار زیست‌محیطی خاص خود را دارد و اعتبار پایداری را که بازیافت خورشیدی قرار است ارائه دهد، تهدید می‌کند. پیام اصلی این پژوهش قابل توجه است. پیام این است که پنل‌ خورشیدی در همه عمر یک ماده معدنی سودمند است. با نزدیک شدن به میلیون‌ها تن پنل خورشیدی به دوران بازنشستگی، این قابلیت تنظیم بسیار ارزشمند است. این پژوهش در مجله «Clean Technologies and Environmental Policy« به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 23 Sep 2026 12:39:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45433 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45432#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45432 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45432&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45432 دستگاه‌های الکترونیکی خوراکی و بلعیدنی برای بررسی سلامت و درمان بیماری‌ها درون بدن به منابع انرژی ایمن و پایدار نیاز دارند و مهندسی این تجهیزات می‌تواند تحولی چشمگیر در پزشکی ایجاد کند. به گزارش ایسنا، امروزه استفاده از دستگاه‌های الکترونیکی بلعیدنی و خوراکی در علم پزشکی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، زیرا این ابزارها به کادر درمان و متخصصان پزشکی کمک می‌کنند تا وضعیت سلامت افراد را ارزیابی کنند، داروها و شیوه‌های درمانی را مستقیماً به بخش‌های داخلی برسانند و اطلاعات حیاتی و دقیقی را از درون بدن بیمار جمع‌آوری کنند. با این حال، استفاده از این دستگاه‌ها نیازمند یک منبع تغذیه و باتری کاملاً ایمن و قابل اعتماد است که بتواند انرژی مورد نیاز آن‌ها را در محیط درونی بدن بدون ایجاد خطر تامین کند. مشکل اصلی اینجا است که باتری‌های معمولی حاوی موادی هستند که در بدن تجزیه نمی‌شوند و چنانچه پوشش محافظتی آن‌ها آسیب ببیند، مواد درون آن‌ها می‌توانند خطرات جدی نظیر آسیب به بافت‌های داخلی ایجاد کنند. از این رو، ساخت و تحقیق درباره باتری‌های زیست‌جذب‌پذیر، یعنی باتری‌هایی که توانایی حل‌شدن و تجزیه طبیعی در محیط بدن را دارند، یک ضرورت مهم به شمار می‌رود. این نوع باتری‌ها می‌توانند برای مدت‌زمان مشخصی کار کنند و سپس به موادی بی‌خطر تبدیل شوند که بدن قادر به پردازش و دفع طبیعی آن‌ها باشد. در همین راستا، پژوهشگران دانشگاه MIT آمریکا، پژوهشی نوین را با هدف ساخت و توسعه یک باتری بلعیدنی مبتنی بر کاغذ انجام داده‌اند که می‌تواند انرژی مورد نیاز ابزارهای پزشکی را در درون بدن تامین کند و پس از اتمام کار، بدون آسیب تجزیه شود. روش کار محققان بدین صورت بود که ابتدا باتری کاغذی ویژه‌ای را با استفاده از عناصر منیزیم و تری‌اکسید مولیبدن ساختند. سپس برای ارزیابی عملکرد، ایمنی و میزان کارایی، این باتری را در یک سری آزمایش‌های پیش‌بالینی بر روی خوک‌ها مورد آزمون و بررسی دقیق قرار دادند. یافته‌های این تحقیق نشان دادند که باتری کاغذی ساخته‌شده توانست به بالاترین سطح ولتاژ ۱.۸۴ ولت برسد و تا مدت سه روز در معده حیوانات عملکرد فعال و پایدار خود را حفظ کند. علاوه بر این، این منبع انرژی توانست یک برچسب بی‌سیم تعبیه‌شده در مری را با موفقیت روشن نگه دارد، به گونه‌ای که این برچسب توانست ارتباطی بدون افت کیفیت و پایدار را با یک دستگاه گیرنده در فاصله ۱.۵ متری برقرار کند. در بخش دیگری از نتایج مشخص شد که این باتری کاغذی قادر است انرژی یک کپسول مخصوص را تامین کند که معده را به مدت ۲۰ دقیقه تحت تحریک الکتریکی ملایم قرار می‌دهد؛ این روش درمانی معمولاً برای بهبود اختلالات گوارشی که بر نحوه تخلیه معده اثر منفی می‌گذارند، کاربرد دارد. پژوهشگران در پایان آزمایش‌ها گزارش کردند که هیچ‌گونه آسیب بافتی قابل توجهی ناشی از این تحریکات الکتریکی در بافت معده حیوانات مشاهده نشده است. این دستاوردها نشان می‌دهند که باتری‌های زیست‌جذب‌پذیر دارای پتانسیل بسیار بالایی برای تامین انرژی دستگاه‌های موقت خوراکی، چه در زمینه پایش پیوسته وضعیت سلامت و چه برای اجرای درمان‌های الکتریکی هستند. البته پژوهشگران اشاره کرده‌اند که این آزمایش‌ها روی تعداد محدودی از حیوانات صورت گرفته و برد الکترونیکی به کار رفته در تحریک هنوز کاملاً تجزیه‌پذیر نبوده و به شکل طبیعی از بدن دفع شده است، بنابراین انجام پژوهش‌های تکمیلی برای ارزیابی ایمنی بلندمدت و ساخت دستگاه‌های کاملاً جذب‌شونده پیش از آغاز آزمایش روی انسان ضروری است. مقاله پژوهشی معتبر برگرفته از نتایج فوق‌الذکر در نشریه علمی Nature Chemical Engineering از مجموعه انتشارات بین‌المللی Springer Nature به چاپ رسیده است. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 23 Sep 2026 12:36:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45432 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45431#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45431 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45431&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45431 پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران در مطالعه‌ای روی مدل حیوانی آلزایمر نشان دادند که یک دوز سیلوسایبین می‌تواند برخی اختلالات یادگیری و حافظه فضایی را بهبود دهد، اما این بهبود رفتاری با بازگشت هماهنگی فعالیت الکتریکی میان قشر پیش‌پیشانی و هیپوکامپ همراه نبود؛ یافته‌ای که می‌تواند سرنخ‌هایی درباره سازوکار اثر این ماده روان‌گردان بر عملکرد شناختی ارائه دهد. به گزارش ایسنا به نقل از علم خوان، سیلوسایبین ماده‌ای روان‌گردان است که در برخی گونه‌های قارچ یافت می‌شود و عمدتاً از طریق اثرگذاری بر گیرنده‌های سروتونینی، به‌ویژه گیرنده 5-HT2A، فعالیت مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در سال‌های اخیر، ظرفیت برخی ترکیبات روان‌گردان برای اثرگذاری بر انعطاف‌پذیری عصبی یا «پلاستیسیته مغز» مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. در بیماری آلزایمر، علاوه بر تغییرات مرتبط با تجمع پروتئین‌های غیرطبیعی، ارتباط و هماهنگی میان شبکه‌های عصبی نیز می‌تواند دچار اختلال شود. هیپوکامپ یکی از نواحی مهم مغز در فرایندهای یادگیری و حافظه است و قشر پیش‌پیشانی نیز در بسیاری از عملکردهای شناختی نقش دارد؛ از این رو، ارتباط عملکردی میان این دو ناحیه می‌تواند در عملکرد حافظه اهمیت داشته باشد. در این مطالعه که توسط مرسده شمس‌الدین از گروه فارماکولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده و ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ به‌صورت آنلاین در نشریه Neuroscience Research منتشر شده است، پژوهشگران اثر سیلوسایبین را در یک مدل حیوانی از آسیب عصبی مرتبط با برخی جنبه‌های بیماری آلزایمر بررسی کردند. برای ایجاد این مدل، استرپتوزوتوسین مستقیماً به بطن‌های مغز موش‌ها تزریق شد. پس از ایجاد آسیب، عملکرد شناختی حیوانات با استفاده از آزمون‌هایی از جمله هزارتوی Y، هزارتوی بارنز و آزمون تشخیص شیء جدید مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین فعالیت الکتریکی قشر پیش‌پیشانی و هیپوکامپ با استفاده از ثبت «پتانسیل‌های میدان موضعی» بررسی شد تا تغییرات فعالیت و میزان هماهنگی میان این دو ناحیه مغزی مشخص شود. پس از ایجاد مدل بیماری، حیوانات یک دوز سیلوسایبین دریافت کردند. بر اساس نتایج مطالعه، دوز ۲.۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به‌عنوان بالاترین دوز قابل‌تحمل در این مدل انتخاب شد. در مقابل، دوزهای ۵ و ۱۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم در حیوانات مورد مطالعه مرگبار بود. نتایج نشان داد حیوانات مبتلا به آسیب ناشی از استرپتوزوتوسین در آزمون‌های حافظه فضایی عملکرد ضعیف‌تری داشتند، اما پس از دریافت یک دوز ۲.۵ میلی‌گرمی سیلوسایبین، عملکرد آنها در آزمون هزارتوی Y و هزارتوی بارنز به سطح گروه کنترل نزدیک شد. به این ترتیب، حیوانات پس از دریافت سیلوسایبین توانستند در یادگیری فضایی و به خاطر سپردن مسیرها و موقعیت‌ها عملکرد بهتری داشته باشند. با این حال، این اثر در همه انواع حافظه مشاهده نشد و در آزمون تشخیص شیء جدید، بهبودی از نظر آماری معنادار نبود. پژوهشگران همچنین در آزمون شنای اجباری مشاهده کردند حیواناتی که سیلوسایبین دریافت کرده بودند، زمان بی‌حرکتی کمتری داشتند؛ یافته‌ای که در چارچوب این مدل حیوانی به‌عنوان کاهش رفتار شبه‌افسردگی تفسیر شد. در مقابل، این ماده تغییر معناداری در رفتارهای شبه‌اضطرابی یا میزان فعالیت حرکتی حیوانات ایجاد نکرد. یکی از یافته‌های مهم مطالعه، بررسی فعالیت الکتریکی مغز بود. با وجود بهبود عملکرد حافظه فضایی، تغییر مشخصی در هماهنگی فعالیت الکتریکی میان قشر پیش‌پیشانی و هیپوکامپ مشاهده نشد. پژوهشگران با بررسی قدرت امواج مغزی، میزان هماهنگی یا «coherence» و همبستگی فعالیت دو ناحیه مغزی را دریافتند که در بیشتر شرایط، تفاوت معناداری میان گروه‌ها وجود نداشت و سیلوسایبین نیز نتوانست الگوی مشخص و پایداری از بازگشت هماهنگی فعالیت قشر پیش‌پیشانی ـ هیپوکامپی ایجاد کند. این یافته نشان می‌دهد بهبود عملکرد حافظه در این مطالعه لزوماً از طریق بازگرداندن همین نوع هماهنگی الکتریکی میان دو ناحیه مغزی ایجاد نشده است. به گفته پژوهشگران، مکانیسم‌های دیگری از جمله تغییرات سیناپسی، پلاستیسیته عصبی یا تغییر در عملکرد سیستم‌های انتقال‌دهنده عصبی ممکن است در این اثر نقش داشته باشند، هرچند مطالعه حاضر برای تعیین دقیق این سازوکارها طراحی نشده است. با وجود نتایج این مطالعه، پژوهشگران بر ماهیت مقدماتی یافته‌ها تأکید دارند. این پژوهش در مدل حیوانی انجام شده و مدل مورد استفاده نیز نمی‌تواند تمام پیچیدگی‌های بیماری آلزایمر در انسان را بازسازی کند؛ بنابراین نتایج آن را نمی‌توان مستقیماً به بیماران مبتلا به آلزایمر تعمیم داد. همچنین یافته‌های مربوط به دوز مصرفی اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چراکه دوزهای بالاتر سیلوسایبین در این مدل حیوانی مرگبار بوده‌اند و دوز مورد استفاده در موش‌ها را نمی‌توان به‌عنوان دوز مناسب یا ایمن برای انسان در نظر گرفت. در مجموع، یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد یک دوز سیلوسایبین در یک مدل حیوانی شبیه‌سازی‌شده از آلزایمر توانسته است برخی اختلالات یادگیری و حافظه فضایی را بهبود دهد، بدون آنکه این اثر با بازگشت قابل‌توجه هماهنگی الکتریکی میان قشر پیش‌پیشانی و هیپوکامپ همراه باشد. نتایج به‌دست‌آمده می‌تواند زمینه‌ای برای بررسی بیشتر سازوکارهای اثر سیلوسایبین بر عملکرد شناختی و پلاستیسیته عصبی در مطالعات پیش‌بالینی آینده باشد، اما برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی آن در انسان، انجام مطالعات تکمیلی و کارآزمایی‌های بالینی ضروری است. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 23 Sep 2026 12:34:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45431 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45429#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45429 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45429&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45429 پژوهشگران دانشکدگان فنی دانشگاه تهران برای تولید مخلوط‌های آسفالت سرد با عملکرد بهبودیافته راهکار ویژه ارائه کردند. به گزارش ایسنا، پژوهشگران دانشکدگان فنی دانشگاه تهران با همکاری دانشگاه علم و صنعت ایران، تأثیر استفاده هم‌زمان از مصالح آسفالتی بازیافتی (RAP) و قیر امولسیونی اصلاح‌شده با لاتکس لاستیک استایرن–بوتادین (SBR) را بر عملکرد مخلوط‌های آسفالت سرد بررسی کردند. محمدضیاء علوی، عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی عمران دانشکدگان فنی، گفت: در این پژوهش، مخلوط‌هایی با مقادیر اسمی صفر، ۲۵، ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ درصد RAP و با قیر امولسیونی اصلاح‌شده و اصلاح‌نشده تولید شدند. ویژگی‌های قیر و عملکرد مخلوط‌ها نیز با مجموعه‌ای از آزمون‌های فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی و رطوبتی ارزیابی شد. وی افزود: نتایج نشان داد افزودن SBR، نقطه نرمی قیر را از ۵۴ به ۶۴ درجه سلسیوس افزایش داد و شاخص نفوذ را از ۰٫۴۱ به ۲٫۲۸ رساند که بیانگر کاهش حساسیت دمایی قیر است. همچنین، انرژی پیوستگی ماستیک اصلاح‌شده حدود ۱۶٫۲ درصد افزایش یافت. علوی اظهار کرد: افزایش RAP تا سطح اسمی ۱۰۰ درصد، پایداری مارشال را ۲۴٫۲ درصد کاهش داد؛ اما اصلاح قیر با SBR بخشی از این افت را جبران کرد. در مقابل، مقاومت کششی غیرمستقیم با افزایش RAP تا ۱۵٫۲ درصد بیشتر شد و شاخص‌های مقاومت رطوبتی نیز با استفاده از RAP و SBR بهبود یافتند. به نقل از دانشگاه تهران، با این‌ حال، افزایش زیاد RAP موجب کاهش محسوس عدد جریان و مقاومت مخلوط در برابر تغییر شکل دائمی شد. افزودن SBR این شاخص را بهبود داد، اما در درصدهای بالای RAP نتوانست عملکرد را به سطح مخلوط شاهد بازگرداند. به گفته علوی، این نتایج ظرفیت استفاده از SBR و مصالح بازیافتی را برای تولید مخلوط‌های آسفالت سرد پایدارتر نشان می‌دهد؛ بااین‌حال، بهینه‌سازی طرح اختلاط و اجرای پروژه‌های آزمایشی و پایش میدانی پیش از کاربرد گسترده ضروری است. این پژوهش با مشارکت محمدعلی زیاری، محمدضیاء علوی، مسعود پلاسی و مهدی زال‌نژاد انجام شده و نتایج آن در سال ۲۰۲۶ در مجله Case Studies in Construction Materials منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Thu, 03 Sep 2026 06:51:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45429 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45427#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45427 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45427&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45427 بستری شدن در بخش‌های درمانی همواره با استرس و نگرانی فراوانی برای بیماران بزرگسال همراه است، اما اخیراً راهکاری ساده، آرام‌بخش و غیردارویی برای تسکین این فشار روحی و کمک به بهبود حال افراد بستری معرفی شده است. به گزارش ایسنا، بستری شدن در بیمارستان و ابتلا به بیماری‌های حاد، شرایطی بسیار دشوار و تنش‌زا برای هر فردی ایجاد می‌کند. بیمارانی که به دلیل مشکلات جدی جسمی در بخش‌های مختلف بستری می‌شوند، معمولاً سطح بالایی از استرس، ترس و بی‌قراری را تجربه می‌کنند. این اضطراب شدید می‌تواند بر روند درمان، بهبود بدنی، کیفیت خواب و در نهایت سلامت روان آن‌ها اثر منفی عمیقی بگذارد و حتی روند ترخیص و بازیابی قوای جسمانی را به تعویق بیندازد. به همین دلیل، مدیریت و تسکین روان‌شناختی این بیماران در محیط درمانی اهمیت فراوانی دارد. یافتن روش‌هایی آرام‌بخش و بدون استفاده از داروهای شیمیایی همواره یکی از ضرورت‌ها و دغدغه‌های مهم در مراقبت‌های بالینی بوده است. اگرچه استفاده از وسایل آرام‌بخش مانند «پتوهای سنگین» یا وزنه‌دار در مطب‌های دندان‌پزشکی، مراکز سلامت روان و کاردرمانی و نیز برای افراد دارای اختلال طیف اوتیسم، بی‌خوابی و استرس‌های روزمره محبوبیت یافته بود، اما پیش از این هیچ مطالعه و شواهدی درباره اثرگذاری آن‌ها بر روی بیماران بزرگسالی که به علت بیماری‌های حاد در بیمارستان بستری هستند، انجام نگرفته بود. در همین راستا، تیمی از پرستاران با همراهی متخصصان آمار زیستی در بیمارستان «سنت لوک» واقع در کانزاس‌سیتی ایالت میسوری آمریکا، که بخشی از مجموعه خدمات بهداشتی «بی‌جی‌سی هلث منطقه غرب» (BJC Health West Region) است، پژوهشی مقدماتی را با هدایت مدیر برنامه تحقیقات پرستاری این بیمارستان، انجام دادند. این محققان در مطالعه خود به بررسی کاربرد و تأثیر پتوهای وزنه‌دار در آرام‌سازی و مهار اضطراب بیماران بستری پرداخته‌اند. برای اجرای این تحقیق، از مارس ۲۰۲۳ تا فوریه ۲۰۲۵، سرپرستاران و پرستاران بخش‌های بستری، بیماران واجد شرایط را شناسایی کردند. پس از بررسی مدارک پزشکی و کسب رضایت آگاهانه، در مجموع ۵۴ بیمار به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در این مداخله یک‌ساعته، ابتدا میزان اضطراب افراد بر اساس معیاری از صفر تا ده ثبت شد. سپس وضعیت آن‌ها در سه بازه زمانی ۲۰ دقیقه‌ای مورد سنجش قرار گرفت؛ گروهی در ۲۰ دقیقه اول از پتوی سنگین ۱۵ پوندی (حدود ۷ کیلوگرمی) استفاده کردند و سپس مراقبت‌های معمول را دریافت نمودند، و گروه دوم ابتدا مراقبت‌های عادی را گذرانده و در ۲۰ دقیقه بعدی زیر پتوی سنگین قرار گرفتند. در نهایت، هر دو گروه در ۲۰ دقیقه سوم صرفاً مراقبت‌های عادی دریافت کردند. یافته‌های این پژوهش نشان دادند که در هر دو گروه، بیشترین و چشمگیرترین کاهش در سطح اضطراب گزارش‌شده توسط خود بیماران، دقیقاً بلافاصله پس از دوره استفاده از پتوی سنگین رخ داده است. بر اساس مقیاس سنجش صفر تا ده، اضطراب بیمارانی که از این پتو استفاده کرده بودند به طور میانگین ۳.۶ نمره بیشتر از زمان دریافت مراقبت‌های معمول بیمارستانی کاهش پیدا کرد. علاوه بر این، بررسی روند وضعیت بیماران در بازه زمانی پایانی ۲۰ دقیقه‌ای که دیگر پتو روی آن‌ها نبود، نشان داد که اثرات تسکین‌بخش و آرامش حاصل از پتوی سنگین ماندگار است و حتی پس از برداشتن آن از روی بیمار همچنان تداوم پیدا می‌کند. این نتیجه نشان می‌دهد که یک دوره کوتاه استفاده از این وسیله می‌تواند بسیار مؤثرتر از روش‌های متداول غیردارویی باشد. نظرسنجی تکمیلی پس از پایان آزمایش نیز نشان داد که بیش از ۸۰ درصد بیماران هر دو گروه، تجربه استفاده از این پتوی سنگین را کاملاً آرامش‌بخش ارزیابی کرده‌اند. با این حال، توجه به ترجیحات و راحتی فردی بیماران نیز اهمیت دارد، زیرا ۲۶ درصد از افراد احساس گرما زیر پتو را زیاد دانسته و ۳۳ درصد نیز وزن پتو را بیش از حد سنگین احساس کرده بودند که این نکات می‌تواند به بهینه‌سازی بهتر این شیوه کمکی در بالین بیماران کمک کند. این پژوهش ارزشمند در مجله تخصصی مراقبت‌های ویژه آمریکا تحت عنوان «American Journal of Critical Care (AJCC)» به چاپ رسیده است که نشریه رسمی و وابسته به انجمن پرستاران مراقبت‌های ویژه آمریکا محسوب می‌شود. منبع: ایسنا   mosavi Thu, 03 Sep 2026 06:45:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45427 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45426#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45426 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45426&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45426 رئیس پژوهشکده بیماری‌های کلیوی و مجاری ادرار با اشاره به تولید داروی «سیترولیز-K» برای کودکان گفت: این فرآورده با تنظیم محیط ادرار، از به‌هم چسبیدن و رشد کریستال‌های تشکیل‌دهنده سنگ کلیه جلوگیری می‌کند و به‌صورت پودری و با طعم مناسب‌تر تولید شده است. دکتر عباس بصیری، در حاشیه رونمایی از داروی «سیترولیز-K» در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به ویژگی‌های این فرآورده اظهار کرد: این دارو پیش از این به‌صورت دست‌ساز در داروخانه‌ها تهیه و عرضه می‌شد و ترکیبی از اسید سیتریک و سیترات پتاسیم بود که با ایجاد محیط مناسب در ادرار کودکان، مانع از به‌هم چسبیدن کریستال‌هایی می‌شود که می‌توانند در ادامه رشد کرده و به تشکیل سنگ منجر شوند. وی افزود: از نظر علمی، این ترکیب می‌توانست بسیار خوب و مؤثر باشد، اما مشکلی که وجود داشت این بود که دارو در داروخانه‌ها به‌صورت دست‌ساز و در بطری‌های بزرگ تهیه می‌شد و استاندارد مشخصی نداشت. بصیری ادامه داد: از آنجا که این فرآورده در داروخانه‌های مختلف به شکل‌های متفاوتی ساخته می‌شد، تأثیر نیروی انسانی در کیفیت آن زیاد بود و همین مسئله می‌توانست بر اثربخشی دارو تأثیر بگذارد. رئیس پژوهشکده بیماری‌های کلیوی و مجاری ادرار با اشاره به مشکلات مصرف این فرآورده در کودکان گفت: طعم و مزه مناسب نبود و بیماران، به‌ویژه کودکان، واکنش خوبی نسبت به آن نشان نمی‌دادند. کودکان نیز گروه حساسی هستند و نمی‌توان آنها را به اجبار به مصرف دارو وادار کرد؛ ضمن اینکه به‌طور کلی همکاری کودکان در مصرف دارو در مقایسه با بزرگسالان کمتر است. وی افزود: از سوی دیگر، حمل‌ونقل این دارو برای خانواده‌ها نیز مشکل بود و فرآورده در طول زمان تغییر رنگ می‌داد و لازم بود در شرایط خاصی نگهداری شود که این مسائل، مصرف دارو را با دشواری‌هایی همراه می‌کرد. بصیری با بیان اینکه «سیترولیز-K» برای مصرف کودکان طراحی شده است، اظهار کرد: پیش از این نیز فرآورده‌ای برای بزرگسالان تولید و به‌صورت قرص وارد بازار شده بود، اما محصول جدید برای کودکان طراحی شده است. وی افزود: در تولید این فرآورده، دارو را به‌صورت پودر و در بسته‌های ساشه‌ای تولید کردیم و با استفاده از مواد افزودنی مناسب، طعم و مزه آن را تغییر دادیم. مطالعات انجام‌ شده نیز نشان داده است که این شکل دارویی برای بیماران قابل تحمل‌تر و خوشایندتر است. رئیس پژوهشکده بیماری‌های کلیوی و مجاری ادرار تاکید کرد: این فرآورده برای سنگ کلیه کاربرد دارد و برای درمان سنگ کیسه صفرا نیست. بصیری با بیان اینکه این دارو در سطح دنیا نمونه‌های مشابه آن چندان متعدد نیست، خاطرنشان کرد: پیش از این یکی دو شرکت در دنیا چنین محصولی را تولید می‌کردند، اما در حال حاضر ورود این فرآورده‌ها به ایران تقریبا متوقف شده است و تولید داخلی «سیترولیز-K» می‌تواند این نیاز را برطرف کند. منبع: ایسنا   mosavi Thu, 03 Sep 2026 06:43:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45426 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45425#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45425 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45425&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45425 یک فرآورده دارویی حاوی پتاسیم سیترات و اسید سیتریک با هدف مدیریت کاهش سیترات ادرار و کمک به پیشگیری از تشکیل سنگ‌های کلسیمی و اسید اوریکی تولید شده است؛ این فرآورده با افزایش سیترات ادرار و تنظیم pH آن، شرایط را برای کاهش رسوب برخی املاح سنگ‌ساز فراهم می‌کند. به گزارش ایسنا، امروز طی مراسمی از داروی سترولیز_k در بیمارستان لبافی نژاد رونمایی شد. این دارو در سایه همکاری دانش و صنعت و با مشارکت پژوهشکده بیماری‌های کلیوی و مجاری ادراری، یک شرکت دارویی و همچنین یکی از شرکت های دانش بنیان به تولید رسید. فرآورده دارویی «سیترولیز-کا» (Citrolyse-K) با هدف تنظیم محیط فیزیولوژیک سیستم ادراری طراحی و تولید شده است. این فرآورده به شکل ساشه ۱۰ میلی‌اکی‌والان (10 mEq) عرضه می‌شود و ترکیبات فعال آن شامل پتاسیم سیترات و سیتریک اسید است. بر اساس مشخصات فنی اعلام‌شده، هر ساشه سیترولیز-کا حاوی ۱۰۸۰ میلی‌گرم پتاسیم سیترات و ۳۳۴ میلی‌گرم سیتریک اسید است. این فرآورده با اثر قلیایی‌کنندگی سیستمیک، در تنظیم شرایط شیمیایی ادرار نقش دارد. مکانیسم اثر این فرآورده به این صورت است که سیترات پس از متابولیزه شدن به بی‌کربنات، موجب افزایش سطح سیترات ادراری و تنظیم pH محیط مجاری ادراری می‌شود. در نتیجه این فرایند، میزان اشباع نمک‌های کلسیم کاهش یافته و حلالیت اسید اوریک افزایش می‌یابد. این دارو برای مدیریت و درمان هایپوسیتراتوری، پیشگیری از تشکیل و رسوب سنگ‌های کلیوی از جمله سنگ‌های کلسیم اگزالات و اسید اوریک و همچنین تنظیم و حفظ pH پایدار ادرار مورد استفاده قرار می‌گیرد. این فرآورده با هدف اثرگذاری بر عوامل شیمیایی مرتبط با تشکیل برخی انواع سنگ‌های کلیوی، بر تنظیم سیترات و pH ادرار تمرکز دارد؛ دو عاملی که در کنترل شرایط مستعد تشکیل و رسوب برخی نمک‌ها در سیستم ادراری اهمیت دارند. منبع: ایسنا   mosavi Thu, 03 Sep 2026 06:41:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45425 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45424#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45424 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45424&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45424 میوه، عسل و دیگر خوراکی‌های شیرین طبیعی ممکن است در مسیر تکامل انسان نقشی مهم‌تر از آنچه تاکنون تصور می‌شد، داشته باشند. پژوهشی تازه نشان می‌دهد این مواد غذایی می‌توانستند انرژی لازم برای رشد تدریجی مغز را فراهم کنند. به گزارش ایسنا، مغز انسان در طول حدود چهار میلیون سال، از اندامی با وزن تقریبی ۳۰۰ گرم در انسان‌تباران نخستین به اندامی با وزن حدود ۱۵۰۰ گرم در انسان امروزی تبدیل شد. چنین افزایشی فقط به بزرگ‌تر شدن یک اندام محدود نمی‌شود؛ مغز بزرگ‌تر برای فعالیت خود به انرژی بیشتری نیاز دارد. گلوکز، نوعی قند ساده، مهم‌ترین منبع انرژی مغز به شمار می‌رود و بدن برای تأمین آن به مواد غذایی حاوی کربوهیدرات نیاز دارد. کربوهیدرات‌ها تنها در نان و غلات یافت نمی‌شوند، بلکه در میوه‌ها، عسل و بخش‌های زیرزمینی برخی گیاهان نیز وجود دارند. در دیدگاه رایج درباره تکامل انسان، مصرف گوشت معمولاً یکی از عوامل مهم در رشد مغز و تغییرات بدنی انسان دانسته می‌شود. با این حال، نیاز مغز به گلوکز و نقش کربوهیدرات‌ها در این فرایند کمتر مورد توجه قرار گرفته است. بررسی این موضوع اهمیت دارد، زیرا غذاهایی که انسان‌های نخستین در دسترس داشتند، با مواد غذایی امروزی تفاوت زیادی داشتند. پیش از رواج پخت‌وپز، نشاسته خام موجود در بسیاری از گیاهان نمی‌توانست گلوکز زیادی آزاد کند. بنابراین، ممکن است انسان‌های نخستین برای دریافت انرژی مورد نیاز مغز، مدت‌ها پیش از آنکه غلات به بخش منظمی از رژیم غذایی تبدیل شوند، به خوراکی‌های شیرین طبیعی مانند میوه و عسل وابسته بوده باشند. پژوهشگران دانشگاه سیدنی و دانشگاه گلاسگو، از جمله پروفسور جنی برند-میلر، استاد تغذیه انسانی در مرکز چارلز پرکینز و دانشکده علوم زندگی و محیط‌زیست دانشگاه سیدنی و پروفسور دیوید رابنه‌ایمر، استاد بوم‌شناسی تغذیه در مرکز چارلز پرکینز، تحقیقی درباره ارتباط میان مواد قندی، کربوهیدرات‌ها و تکامل مغز انجام داده‌اند. این پژوهش به‌طور ساده بررسی می‌کند که آیا خوراکی‌های حاوی قند و کربوهیدرات می‌توانسته‌اند انرژی لازم برای رشد مغز انسان و همچنین نیازهای دوران بارداری و شیردهی را تأمین کنند یا نه. محققان برای انجام این کار، مدلی از حدود چهار میلیون سال تکامل انسان تهیه کردند. آن‌ها ۶ مرحله تکاملی را در نظر گرفتند و نیاز بدن به گلوکز را در هر مرحله بررسی کردند. منظور از «نیاز اجباری به گلوکز»، مقدار گلوکزی است که مغز، گلبول‌های قرمز، کلیه‌ها و اندام‌های تولیدمثل به آن احتیاج دارند. در این بررسی، نیاز جنین، جفت و غدد تولیدکننده شیر نیز محاسبه شد. سپس پژوهشگران این نیازها را با غذاهایی که احتمالاً در دوره‌های مختلف در اختیار انسان‌تباران بوده است، مقایسه کردند. برای ساختن این مدل، از اطلاعات مربوط به ترکیب مواد غذایی، سوخت‌وساز بدن، عملکرد اندام‌ها، شواهد فسیلی، شکل دندان‌ها، یافته‌های باستان‌شناسی، رژیم غذایی نخستی‌ها و داده‌های ژنتیکی استفاده شد. نتایج مدل‌سازی نشان داد انسان‌تباران نخستین، از جمله موجودی که با نام «لوسی» شناخته می‌شود و همچنین هومو هابیلیس و هومو ارکتوس، احتمالاً برای تأمین گلوکز مورد نیاز خود به‌شدت به غذاهای سرشار از کربوهیدرات، به‌ویژه میوه‌ها وابسته بودند. در آن زمان مغز لوسی تقریباً هم‌اندازه مغز شامپانزه بود، اما حتی همان مغز نیز برای فعالیت خود به انرژی نیاز داشت. یافته‌ها نشان می‌دهند خوراکی‌های شیرین طبیعی می‌توانستند یکی از منابع مهم این انرژی باشند و نقش مواد گیاهی در رژیم غذایی انسان‌های نخستین احتمالاً بیشتر از چیزی بوده است که گاهی تصور می‌شود. با گسترش استفاده از آتش و پخت‌وپز، نشاسته موجود در غذاهای زیرزمینی مانند یام‌های وحشی، ریشه‌های نیلوفر آبی و سیب‌زمینی آفریقایی آسان‌تر هضم شد و گلوکز بیشتری در اختیار بدن قرار گرفت. به این ترتیب، پختن غذا راهی تازه برای افزایش دریافت انرژی از گیاهان ایجاد کرد. با این حال، شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد غلات بسیار دیرتر وارد رژیم غذایی انسان شدند. قدیمی‌ترین شواهد شناخته‌شده از آسیاب کردن دانه‌ها به حدود ۶۵ هزار سال پیش بازمی‌گردد؛ دوره‌ای که نخستین آثار سنگ‌های آسیاب برای تهیه آرد دیده می‌شود. بنابراین در بیشتر تاریخ تکامل انسان، منظور از کربوهیدرات بیشتر میوه، عسل و بخش‌های زیرزمینی گیاهان بوده است، نه نان و غلات امروزی. این پژوهش همچنین بر نیازهای غذایی دوران بارداری و شیردهی تأکید دارد. زنان باردار و شیرده فقط برای بدن خود به انرژی نیاز ندارند؛ جنین، جفت و تولید شیر نیز مقدار قابل توجهی گلوکز مصرف می‌کنند. از این رو، ماده غذایی سرشار از کربوهیدرات می‌توانسته برای تولیدمثل و پرورش کودکان اهمیت زیادی داشته باشد. پژوهشگران معتقدند همین نیازهای زیستی ممکن است تا حدی توضیح دهد که چرا زنان باردار گاهی به میوه یا خوراکی‌های شیرین تمایل بیشتری پیدا می‌کنند. یافته‌ها که در نشریه Science منتشر شده‌اند، همچنین می‌توانند به توضیح علاقه طبیعی انسان به طعم شیرین کمک کنند. کودکان در دوره رشد، به‌ویژه به دلیل مصرف بالای انرژی مغز، به کربوهیدرات بیشتری نسبت به بزرگسالان نیاز دارند. به گفته پژوهشگران، مغز کودکان ممکن است هنگام رشد تا دو سوم سوخت‌وساز پایه بدن را مصرف کند. به همین دلیل، گرایش کودکان به طعم شیرین می‌تواند ریشه‌ای زیستی و تکاملی داشته باشد، هرچند این موضوع به معنای مفید بودن همه خوراکی‌های شیرین امروزی نیست. پژوهشگران تأکید می‌کنند قندهای طبیعی در گذشته معمولاً درون غذاهایی مانند میوه و عسل قرار داشتند؛ غذاهایی که علاوه بر قند، فیبر، ویتامین‌ها، مواد معدنی و ترکیبات مفید دیگری نیز داشتند. بنابراین، قند موجود در یک میوه کامل با قند افزوده‌شده در نوشیدنی‌های شیرین یا خوراکی‌های صنعتی یکسان نیست. این موضوع می‌تواند به درک بهتر تفاوت میان منابع طبیعی کربوهیدرات و مواد غذایی بسیار فرآوری‌شده کمک کند. نتیجه کلی مطالعه این است که برای شناخت مسیر تکامل انسان، نباید نقش گوشت، چربی و پروتئین را جدا از نقش کربوهیدرات‌ها بررسی کرد؛ هر یک از این مواد احتمالاً بخشی از نیازهای بدن انسان را تأمین کرده‌اند. این نتایج درباره انسان امروزی نیز پیام ساده‌ای دارند: کربوهیدرات‌ها لزوماً مواد غذایی زیان‌بار نیستند و بهتر است منابع باکیفیت آن‌ها، مانند میوه‌های کامل، حبوبات و غلات مغذی، در چارچوب یک رژیم غذایی متنوع و متعادل مصرف شوند. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 08 Aug 2026 07:12:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45424 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45423#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45423 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45423&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45423 رئیس مرکز تحقیقات سرطان‌های گوارشی دانشگاه علوم پزشکی تهران با استناد به نتایج یکی از بزرگ‌ترین مطالعات انجام‌شده در جهان درباره دمای مصرف چای، گفت: شواهد علمی نشان می‌دهد نوشیدن چای با دمای بیش از ۶۵ درجه سانتی‌گراد خطر ابتلا به سرطان مری را افزایش می‌دهد؛ از این رو توصیه می‌شود افراد حداقل سه دقیقه پس از ریختن چای، آن را مصرف کنند. به گزارش ایسنا، دکتر اکرم پورشمس با اشاره به نتایج مطالعات علمی درباره ارتباط دمای نوشیدنی‌های داغ و سرطان مری، اظهار کرد: چای نوشیدنی محبوب میلیون‌ها ایرانی است و بسیاری از افراد آن را با دمای بسیار بالا مصرف می‌کنند، اما این موضوع تنها یک عادت یا سلیقه نیست و می‌تواند سلامت افراد را به خطر بیندازد. وی افزود: مرکز تحقیقات سرطان‌های گوارشی در قالب مطالعه کوهورت گلستان، پژوهشی منحصربه‌فرد را انجام داده است که در آن دمای مصرف چای ۵۰ هزار نفر به طور مستقیم اندازه‌گیری شد. در این مطالعه از شرکت‌کنندگان خواسته شد چای را با همان ظرف و غلظتی که به طور معمول مصرف می‌کنند، آماده کنند و هم‌زمان دمای چای با استفاده از دماسنج دیجیتالی تهیه‌شده از سوی سازمان جهانی بهداشت اندازه‌گیری شد. پورشمس ادامه داد: نتایج این پژوهش به دلیل گستردگی جامعه آماری و اهمیت آن، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های بین‌المللی داشت؛ چرا که در بسیاری از کشورهای جهان، از جمله کشورهای آمریکای لاتین که نوشیدنی «ماته» را به صورت داغ مصرف می‌کنند، این موضوع از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. وی خاطرنشان کرد: یافته‌های این مطالعه در «مونوگراف شماره ۱۱۶» آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان (IARC) نیز منتشر شده است. این گزارش یکی از معتبرترین اسناد علمی در حوزه عوامل سرطان‌زا به شمار می‌رود و بر اساس شواهد موجود، مصرف نوشیدنی‌ها از جمله چای با دمای بالاتر از ۶۵ درجه سانتی‌گراد، از عوامل افزایش‌دهنده خطر ابتلا به سرطان مری شناخته شده است. رئیس مرکز تحقیقات سرطان‌های گوارشی دانشگاه علوم پزشکی تهران با بیان اینکه کاهش دمای چای پیش از نوشیدن اهمیت زیادی دارد، گفت: برای اینکه دمای چای به محدوده ایمن برسد، بهتر است افراد حداقل سه دقیقه پس از ریختن چای صبر کنند و سپس آن را بنوشند. وی با اشاره به خواص چای نیز اظهار کرد: چای به دلیل منشأ گیاهی خود دارای ترکیبات آنتی‌اکسیدانی است و مصرف روزانه حدود سه تا ۶ استکان یا فنجان می‌تواند در کاهش خطر بیماری‌های قلبی ـ عروقی، افزایش نشاط و بهبود تمرکز مؤثر باشد، اما مصرف بیشتر از این میزان نقش حمایتی بیشتری ندارد. پورشمس تأکید کرد: مهم‌ترین توصیه این است که افراد از نوشیدن چای با دمای بسیار بالا خودداری کنند، زیرا شواهد علمی نشان می‌دهد این عادت می‌تواند خطر ابتلا به سرطان مری را افزایش دهد. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 08 Aug 2026 06:07:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45423 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45422#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45422 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45422&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45422 نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که داروهای GLP-1 ممکن است فایده‌ای پنهانی برای چشم‌ها داشته باشند. به گزارش ایسنا، داروهای GLP-1 مانند اوزمپیک(Ozempic) یا نسخه ایرانی آن موسوم به «اسپارتینا» در سال‌های اخیر، مراقبت‌های بهداشتی را متحول کرده‌اند و نحوه درمان بیماری‌هایی مانند دیابت نوع 2 و چاقی را به طرز چشمگیری تغییر داده‌اند. البته در حالی که این داروها در درجه اول برای کمک به کاهش قند خون و کاهش اشتها استفاده می‌شوند، دانشمندان دریافته‌اند که اثرات GLP-1 بسیار گسترده‌تر است و به روش‌هایی که هرگز انتظار نداشتیم بر سلامت ما تأثیر می‌گذارد. اکنون یک مطالعه جدید یک اثر ناخواسته دیگر را کشف کرده است و نشان می‌دهد که ما هنوز در درک کامل چگونگی تأثیر آگونیست‌های گیرنده GLP-1 بر بدن، تنها در مراحل اولیه هستیم. محققان در مقاله‌ای که در مجله دیابت، چاقی و متابولیسم (Diabetes, Obesity and Metabolism) منتشر شده است، دریافتند که داروهای GLP-1 با کاهش خطر ابتلا به دژنراسیون ماکولا وابسته به سن(AMD) که یک بیماری شایع چشمی است که علت اصلی از دست دادن بینایی برگشت‌ناپذیر در بزرگسالان مسن است، مرتبط هستند. در این مطالعه، تیمی به رهبری چنگ-سین هونگ(Cheng-Hsien Hung)، محقق داروشناسی بالینی از دانشگاه پزشکی چونگ شان(Chung Shan) در تایوان، داده‌های بیش از ۱۵۷ هزار بیمار را تجزیه و تحلیل کردند. تمام بیماران ۶۰ سال یا بیشتر سن داشتند و همگی چاق بودند، اما هیچ‌کدام دیابت نداشتند. این افراد به دو گروه تقسیم شدند که هر کدام تقریباً ۷۹ هزار نفر را شامل می‌شدند. یک گروه شامل افرادی بود که برای مدیریت وزن خود شروع به استفاده از داروهای GLP-1 (لیراگلوتاید، سماگلوتاید یا تیرزپاتاید) کرده بودند، در حالی که افرادی که از انواع دیگر داروهای غیر GLP-1 برای درمان کاهش وزن استفاده می‌کردند، گروه دوم را تشکیل می‌دادند. طی چند سال پیگیری، بیمارانی که از داروهای GLP-1 استفاده می‌کردند، در مقایسه با گروهی که از انواع دیگر داروهای کاهش وزن استفاده می‌کردند، میزان ابتلا به دژنراسیون ماکولا وابسته به سن را به طور قابل توجهی کمتر نشان دادند. در مجموع، مصرف GLP-1 با کاهش تقریبی ۱۸ درصدی خطر ابتلا به AMD در دوره پیگیری همراه بود که در مواردی که نوع AMD در داده‌ها مشخص نشده بود، به ۳۰ درصد کاهش خطر افزایش یافت. تحقیقات قبلی شواهدی از اثر محافظتی مشابه داروهای GLP-1 در برابر AMD را کشف کرده بودند و بسیاری از مطالعات شامل افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بودند. محققان این مطالعه می‌خواستند به طور خاص بر روی بیماران بدون دیابت نوع ۲ تمرکز کنند تا عوامل گلیسمی و دیابتی را که ممکن است نتایج را تغییر دهند، حذف کنند. در مورد اینکه چرا داروهای GLP-1 دقیقاً ممکن است از سالمندان در برابر از دست دادن بینایی محافظت کنند، هنوز نمی‌توانیم مطمئن باشیم. محققان می‌گویند GLP-1ها می‌توانند با کاهش التهاب در شبکیه و سرکوب یک التهاب‌زا به نام NLRP3، اثر محافظت عصبی داشته باشند، اما این احتمال نیز وجود دارد که افراد چاق که داروهای GLP-1 مصرف می‌کنند، نسبت به افرادی که از سایر داروهای کاهش وزن استفاده می‌کنند، کاهش وزن بیشتری داشته باشند و این به خودی خود می‌تواند به طور بالقوه در کاهش خطر نشان داده شده در اینجا نقش داشته باشد. محققان در مطالعه خود توضیح می‌دهند: کاهش وزن به خودی خود التهاب سیستمیک و استرس اکسیداتیو را کاهش می‌دهد که می‌تواند به طور مستقل خطر AMD را کاهش دهد. اگر این اثر در درجه اول به واسطه کاهش وزن باشد، مفهوم درمان از GLP-1RAها که از نظر عصبی محافظت کننده شبکیه هستند به اینکه کاهش وزن بیشتر به هر وسیله‌ای ممکن است در برابر AMD محافظت کند، تغییر می‌کند که تمایز مهمی است که نیاز به مطالعات مکانیزمی در آینده دارد. اگر این درست باشد، این موضوع، مطالعه‌ای از ۱۰ سال پیش (قبل از معرفی سماگلوتاید به بازار) را تکرار می‌کند که نشان می‌داد خطر ابتلا به AMD به ازای هر یک کیلوگرم بر متر مربع افزایش در شاخص توده بدنی(BMI) در افراد دارای اضافه وزن و چاق، ۲ درصد افزایش می‌یابد. در هر صورت، همانطور که محققان توضیح می‌دهند، برای شناسایی آنچه واقعاً در اینجا اتفاق می‌افتد، به تحقیقات بیشتری نیاز داریم. میانگین دوره پیگیری برای این مطالعه فقط یک سال در بین مصرف‌کنندگان GLP-1 و ۲.۵ سال در گروه مقایسه بود. به عبارت دیگر، این افراد مصرف‌کنندگان جدیدی بودند که برای مدت زمان نسبتاً کوتاهی پیگیری شدند، به این معنی که اثرات مشاهده شده ممکن است ادامه نداشته باشد. نویسندگان این مطالعه نتیجه می‌گیرند: اینکه آیا مزیت مشاهده شده نشان دهنده محافظت عصبی شبکیه مستقیم GLP-1RA، میزان کاهش وزن بیشتر یا هر دو است، از داده‌های مشاهده‌ای فعلی قابل تعیین نیست. برای اعتبارسنجی و توصیف پیامدهای بالینی این یافته‌ها، تحقیقات مکانیزمی بیشتر، مطالعات آینده‌نگرانه با داده‌های طولی وزن و پیامدهای چشمی، تجزیه و تحلیل‌های سطح فردی با در نظر گرفتن عوامل مخدوش‌کننده اندازه‌گیری نشده و بررسی گروه‌های جوان‌تر (مثلاً بالای ۵۰ سال) مورد نیاز است. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 08 Aug 2026 05:04:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45422 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45421#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45421 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45421&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45421 دانشمندان مدار مغزی پشت پاسخ خشمگینانه در «صدابیزاری» یا «میسوفونیا» را یافته‌اند. به گزارش ایسنا، از هر پنج نفر، یک نفر دچار میسوفونیا(Misophonia) یا صدابیزاری است که به واکنشی شدید به صداهای روزمره مانند جویدن یا بو کشیدن گفته می‌شود. میسوفونیا یا صدابیزاری یا تنفر از صدا، اختلالی عصبی است که فرد مبتلا به آن با شنیدن بعضی صداهای خاص، دچار احساسات منفی شدیدی مانند عصبانیت، گریختن، تنفر و انزجار می‌شود. این صداها می‌توانند آرام یا بلند باشند. با وجود شیوع نسبتاً بالای میسوفونیا، ریشه‌های آن در مغز هنوز تا حدودی یک راز است. مطالعات گذشته قطعی نبوده‌اند، اما به ناحیه قشر جزیره‌ای قدامی مغز اشاره کرده‌اند که در مدیریت انزجار و درد و هدایت توجه نقش دارد. این ناحیه از مغز، بخشی از چیزی است که به عنوان «شبکه برجستگی» شناخته می‌شود و نشانه‌های داخلی و خارجی متعددی را پردازش می‌کند. محققان موسسه مغز و اعصاب مونترال در کانادا و دانشگاه اوکلاهما در ایالات متحده در یک مطالعه جدید، اکنون شواهد بیشتری ارائه داده‌اند مبنی بر اینکه قشر جزیره‌ای قدامی و شبکه برجستگی ارتباط نزدیکی با میسوفونیا دارند. آنها علاوه بر این می‌گویند مرز مشخصی بین افراد مبتلا به میسوفونیا و افراد غیر مبتلا به آن وجود ندارد. محققان در مقاله منتشر شده خود می‌نویسند: نتایج ما شواهدی عصبی ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد میسوفونیا با تفاوت‌های قابل مشاهده در یک نمونه بزرگ از جمعیت عمومی که در آن تجربیات میسوفونیا متفاوت است، در یک طیف وجود دارد. این تیم اسکن‌های تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی(fMRI) مغز در حالت استراحت ۱۶۲ بزرگسال را که در یک پایگاه داده موجود بود، بررسی کرد. با این حال، از آنجایی که این پایگاه داده شامل اطلاعات خاصی در مورد میسوفونیا نبود، از تجزیه و تحلیل جداگانه‌ای از ۷۷۷ فرد که در مورد این اختلال از آنها سوال شده بود، برای تخمین شدت میسوفونیا استفاده شد. شدت بر اساس پاسخ‌های حسی عمومی، به عنوان مثال نحوه واکنش فرد به بوی شدید در یک فروشگاه بود. محققان دریافتند که شدت علائم میسوفونیا با میزان هماهنگی فعالیت جزیره‌ای قدامی با مناطقی از شبکه برجسته مسئول پردازش شنوایی و برنامه‌ریزی حرکتی و حرکتی مرتبط است. علاوه بر این، این خوشه‌بندی به طور معناداری با فعالیت مغزی مرتبط با اضطراب، افسردگی یا ویژگی‌های اوتیسم همپوشانی نداشت. این شرایط اغلب با میسوفونیا همراه هستند و می‌توانند تشخیص فرآیندهای بیولوژیکی مرتبط با میسوفونیا را دشوار کنند. محققان می‌گویند: این نتایج بر اهمیت شبکه برجستگی جزیره‌ای قدامی در درک بیزاری میسوفونیا تأکید می‌کند و شواهد آزمایشی از تفاوت‌های عصبی بین میسوفونیا و اضطراب، افسردگی و اوتیسم ارائه می‌دهد. هنگامی که این تیم تلاش کرد شرکت‌کنندگان در مطالعه را به دو گروه مجزا شامل افراد مبتلا به میسوفونیا و افراد سالم گروه‌بندی کند، الگوهای مغزی آماری که شناسایی کرده بودند، ناپدید شدند. به عبارت دیگر، به نظر می‌رسد میسوفونیا بیشتر یک مقیاس متغیر است. این اطلاعاتی ضروری است که می‌تواند به مطالعات آینده کمک کند، زیرا محققان به دنبال درک بیشتر این بیماری و نحوه تحریک آن هستند. محققان می‌گویند: این کار به درک ما از مکانیسم‌های عصبی میسوفونیا کمک می‌کند و بر مزیت درمان میسوفونیا به عنوان یک اختلال طیف پیوسته برای انعکاس بهتر تنوع علائم در دنیای واقعی تأکید می‌کند. هرچند این یافته‌ها آموزنده هستند، اما مهم است به یاد داشته باشیم که از هیچ یک از شرکت‌کنندگان اسکن مغزی در مورد میسوفونیا سؤالی پرسیده نشد و احتمال یا عدم احتمال ابتلای آنها به این بیماری بر اساس تخمین‌های آماری استنباط شده است. همچنین هیچ آزمایش تحریک‌کننده‌ای بر اساس صداهای ناراحت‌کننده انجام نشد. با این حال، این مطالعه مزایایی نیز دارد. هنگامی که مطالعات به طور خاص شرایطی مانند میسوفونیا را انتخاب می‌کنند، خطر سوگیری به سمت موارد شدیدتر وجود دارد، در حالی که این نتایج احتمالاً بیشتر نشان‌دهنده این اختلال در جمعیت عمومی هستند. استفاده هوشمندانه از مجموعه داده‌های جداگانه ۷۷۷ نفر برای تحقیقات آینده نیز مفید است و نشان می‌دهد که همیشه لازم نیست که ثبت نام و تجزیه و تحلیل را کاملاً از ابتدا شروع کنیم و اطلاعات موجود اغلب می‌توانند دوباره مورد استفاده قرار گیرند. گام‌های بعدی بالقوه در این پژوهش، پر کردن برخی از شکاف‌های این مطالعه شامل بررسی فعالیت مغز افرادی که قطعاً تا حدی میسوفونیا دارند یا ندارند و بررسی صحت این یافته‌ها است. محققان می‌گویند: کارهای آینده می‌توانند از سایر روش‌های تصویربرداری عصبی برای به دست آوردن تصویر واضح‌تری از چگونگی بروز میسوفونیا در مغز استفاده کنند. این پژوهش در مجله Human Brain Mapping منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 08 Aug 2026 05:03:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45421 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45418#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45418 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45418&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45418 دانشمندان از کشف یک ساختار جدید و غیرطبیعی در مغز انسان و موش‌های مبتلا به آلزایمر خبر می‌دهند. به گزارش ایسنا، بیماری آلزایمر شایع‌ترین نوع زوال عقل است که تقریباً ۵۷ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ عددی که پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۱۵۰ میلیون نفر برسد. این اختلال عصبی لاعلاج با تجمع پپتیدهای بتا آمیلوئید و پروتئین‌های تائو با تاخوردگی نادرست در مغز مشخص می‌شود که منجر به مرگ نورون‌ها و بروز مشکلات شناختی می‌شود. اخیراً توجه به سمت یکی دیگر از مؤلفه‌های کلیدی بالقوه در آسیب‌شناسی آلزایمر معطوف شده است و آن، اختلال عملکرد میتوکندری (اندامک‌های تولیدکننده انرژی که به عنوان «نیروگاه‌های سلول» شناخته می‌شوند) است. اکنون تیمی از زیست‌شیمیدان‌ها، متخصصان ژنتیک و متخصصان پیری در یک مطالعه جدید، یک مبنای پاتولوژیک کاملاً جدید برای این بیماری را شناسایی کرده‌اند که آن را با عنوان «تجمع پلاک‌های میتوکندری»(MP) معرفی می‌کنند. پائول رابینز(Paul Robbins)، زیست‌شیمیدان دانشگاه مینه‌سوتا می‌گوید: این کشف، پلاک‌های میتوکندری را به عنوان یکی از ویژگی‌های ناشناخته بیماری آلزایمر شناسایی می‌کند. این تجمع پلاک‌های میتوکندری ناشی از میتوفاژی ناکارآمد یا ناتوانی مغز در بازیافت میتوکندری‌های از کار افتاده خود است. این ریزذرات که در مغز موش‌های مهندسی ژنتیکی شده و مغز انسان‌های مبتلا به آلزایمر (پس از مرگ) شناسایی شده‌اند، تجمعاتی از میتوکندری‌های خنثی و اسیدی در مراحل مختلف تخریب هستند که گاهی اوقات هنوز در «کیسه‌های زباله سلولی» آغشته به اسید که آنها را حمل یا تخریب می‌کنند، به دام افتاده‌اند. محققان می‌گویند: تحقیقات اولیه فراساختاری، حضور برجسته میتوکندری‌های در حال تخریب را در مغز بیماران مبتلا به آلزایمر نشان داد و تحقیقات اخیر ما نشان‌دهنده اختلال در میتوفاژی در مدل‌های آلزایمر است، یعنی همان فرآیندی که میتوکندری‌های آسیب‌دیده را پاکسازی می‌کند. پیش از این، اندازه‌گیری‌های غیرمستقیم در موش‌هایی که با جهش‌های ژنتیکی مهندسی شده بودند تا علائم بیماری آلزایمر را القا کنند، به دلیل حساسیت ناکافی، تنها بینش محدودی ارائه می‌دادند. بنابراین محققان مستقیماً میتوفاژی را در مغز موش‌های تَراژِن با یک «گزارشگر میتوفاژی» به نام کیما(Keima) که در ژنوم آنها گنجانده شده بود، اندازه‌گیری کردند. «کیما» یک پروتئین فلورسنت حساس به pH است که از مرجان گرفته شده است، به این معنی که بر اساس اسیدیته محیط خود تغییر رنگ می‌دهد و در حضور میتوکندری‌های خنثای سبز و در حضور میتوکندری‌های اسیدی به رنگ نارنجی می‌درخشد. محققان با اندازه‌گیری «کیما» همراه با مجموعه‌ای از پروتئین‌های حیاتی برای عملکرد میتوکندری دریافتند که MPها می‌توانند به تنهایی یا در کنار تجمعات آمیلوئید بتا (یکی از دیگر آسیب‌شناسی‌های تعریف‌کننده آلزایمر) ظاهر شوند. این دو تجمع با پیشرفت آلزایمر از نظر مکانی بیشتر با هم ترکیب می‌شوند، زیرا MPها حاوی مقادیر زیادی پروتئین پیش‌ساز آمیلوئید(APP) هستند که پپتیدهای آمیلوئید بتا از آن سرچشمه می‌گیرند. در موش‌ها، تجمع MPها در اوایل ۱۵ هفته معادل اوایل بزرگسالی انسان ظاهر شد. غلظت MPها با افزایش سن افزایش یافت و منجر به تجمع فراوان میتوکندری‌های اسیدی طی ۵۰ تا ۶۰ هفته شد که نشان‌دهنده کاهش قابل توجه در توانایی‌های بازیافت مغز است. یک نکته مهم این است که محققان این MPها را در مغز افراد سالم همسن، چه موش و چه انسان پیدا نکردند. علاوه بر این، محققان برای تعیین محل بروز MPها، مغز موش‌های تراژن را با یک پروتئین هسته‌ای عصبی رنگ‌آمیزی کردند. شیولی دن(Xiuli Dan)، زیست‌شناس سلولی دانشگاه مینه‌سوتا و نویسنده ارشد این مطالعه می‌گوید: برخلاف پلاک‌های آمیلوئیدی که در خارج از سلول‌های مغزی یافت می‌شوند، به نظر می‌رسد این پلاک‌ها مستقیماً بر نورون‌ها تأثیر می‌گذارند که آنها را به یک هدف جدید بالقوه برای درمان بیماری آلزایمر تبدیل می‌کند. وی و همکارانش دریافتند که MPها در نورون‌ها کمتر احتمال دارد که با اجسام سلولی مرتبط باشند. در عوض، آنها در نوریت‌های نورونی یا آکسون‌ها و دندریت‌هایی که از جسم نورون‌ها امتداد می‌یابند، تجمع یافته و شاید از آنها سرچشمه گرفته‌اند. این زائده‌های ضروری مسئول ارسال و دریافت سیگنال‌های شیمیایی و الکتریکی هستند که اساساً تمام عملکردهای مغز را کنترل می‌کنند. به نظر می‌رسد چنین تجمعی از MPها، لیزوزوم‌ها (اندامک‌های دفع زباله سلولی) را به کار می‌گیرد که سلول‌های قدیمی و بی‌ارزش را با استفاده از آنزیم‌های گوارشی تجزیه می‌کنند. با این حال، این فرآیند تخریب حیاتی نمی‌تواند با تجمع MPها همگام باشد و به نظر می‌رسد منجر به اختلال عملکرد لیزوزوم یا ناتوانی در تجزیه میتوکندری‌های فرسوده می‌شود که منجر به تجمع میتوکندری‌های فراری در مغز می‌شود. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که درمان‌های آلزایمر ممکن است به هدف قرار دادن منابع متعدد سمیت در مغز نیاز داشته باشند. همانطور که محققان خاطرنشان می‌کنند، بیماران مبتلا به آلزایمر که در برابر آمیلوئید بتا ایمن شده بودند، پاکسازی پلاک آمیلوئید را با موفقیت نشان دادند، اما محافظت کافی در برابر تخریب عصبی مداوم نداشتند؛ شاید به این دلیل که MPها بر بخش‌هایی از نورون‌هایی که سیگنال‌ها را منتقل می‌کنند، تأثیر می‌گذارند. رابینز می‌گوید: با درک چگونگی تشکیل این پلاک‌ها و مشارکت در پیشرفت بیماری ممکن است بتوانیم استراتژی‌های جدیدی را برای کند کردن یا حتی جلوگیری از بیماری آلزایمر ایجاد کنیم. این پژوهش علاوه بر یک ویژگی تشخیصی جدید بالقوه در MPها اشاره می‌کند که درمان‌های آینده باید تجمع میتوکندری را احتمالاً با یافتن راه‌هایی برای تقویت عملکرد واکوئل‌ها و لیزوزوم‌های مسئول تخریب مفید هدف قرار دهند. شاید این امر با القای افزایش فرآیندهای میتوفاژی قبل از اینکه ناکارآمد شوند، محقق شود. در مطالعات قبلی نشان داده شده بود که القای میتوفاژی در موش‌های مبتلا به آلزایمر، مزایای شناختی به همراه دارد و از نقش آن در پیری سالم مغز و جلوگیری از آسیب‌های عصبی جلوگیری می‌کند. محققان در پایان گفتند: درمان‌های ترکیبی که هم پلاک‌های آمیلوئید بتا و هم پلاک‌های میتوکندری را هدف قرار می‌دهند تا پلاک‌های مختلط را هدف قرار دهند، نویدبخش نتایج درمانی بهتر در بیماری آلزایمر هستند. این پژوهش در مجله Nature Neuroscience منتشر شده است. منبع: ایسنا mosavi Wed, 05 Aug 2026 13:08:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45418 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45417#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45417 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45417&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45417 مکانیسم تازه کشف‌شده‌ای که به گیاهان کمک می‌کند تا احساس سیری داشته باشند، می‌تواند به محصولات کشاورزی کمک کند تا از کود به طور مؤثرتری استفاده کنند. به گزارش ایسنا، دانشمندان «دانشگاه نیویورک»(New York University) در پژوهش جدید خود، عوامل مولکولی را شناسایی کرده‌اند که مسئول احساس سیری گیاهان پس از جذب نیتروژن کافی است. به نقل از فیز، این یافته‌ جدید می‌تواند به دانشمندان در پرورش گیاهانی کمک کند که نیتروژن بیشتری از خاک جذب می‌کنند و به کشاورزان امکان دهد تا مصرف کودهای پرهزینه از نظر زیست‌محیطی و اقتصادی را کاهش دهند. «گلوریا کروزی»(Gloria Coruzzi)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: ما با شناسایی تنظیم‌کننده‌های ژن که به سطوح و انواع گوناگون نیتروژن حساس هستند، یک عامل تنظیمی مهم کنترل‌کننده‌ مصرف نیتروژن را برای بهبود جذب و تبدیل نیتروژن به نیتروژن آلی در گیاهان کشف کردیم. در طول چند دهه گذشته، استفاده از کودهای نیتروژنی به میزان قابل توجهی عملکرد محصولات کشاورزی جهان را افزایش داده است. با وجود این، گیاهان تنها حدود ۵۰ درصد از کودهای اعمال‌شده را جذب می‌کنند. مقدار قابل توجهی از کود به منابع آب نفوذ می‌کند که می‌تواند به آبزیان آسیب برساند و به رشد جلبکی مضر منجر شود. نیتروژن استفاده‌نشده باقی‌مانده در خاک به افزایش گاز گلخانه‌ای قوی اکسید نیتروژن می‌انجامد که در یک دوره ۱۰۰ ساله، ۲۷۳ برابر مؤثرتر از دی‌اکسید کربن در به دام انداختن گرما عمل می‌کند. علاوه بر این، تولید و حمل کودها پرهزینه است و دائما توسط مسائل ژئوپلیتیکی تهدید می‌شود. ذخیره‌سازی و حمل‌ونقل کودها نیز به دلیل وجود یک مولفه ناپایدار نیتروژن در کود می‌تواند خطرناک باشد. کروزی گفت: بهبود بهره‌وری مصرف کود، تأثیرات مهم زیست‌محیطی، اقتصادی و ژئوپلیتیکی به همراه خواهد داشت. پژوهشگران برای پرداختن به چالش‌های جهانی مربوط به کودهای نیتروژنی، یک عامل تنظیمی جدید را کشف کردند که در توانایی گیاه برای احساس سیری هنگام جذب نیتروژن نقش دارد. «ویل هینکلی»(Will Hinckley) پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: این دانش ممکن است به مهندسی گونه‌های گیاهی پرخور کمک کند که مقدار بیشتری را از نیتروژن در دسترس جذب می‌کنند. پژوهشگران در این پروژه، ژن‌هایی را که به نیتروژن به عنوان تابعی از دوز نیتروژن پاسخ می‌دهند، در گیاه شناسایی کردند. هدف آنها یافتن تنظیم‌کننده‌های خاص شرایط سیگنال‌های نیتروژن بود. این امر آنها را قادر کرد تا پروتئینی به نام HHO5 را هدف قرار دهند که به عنوان یک تنظیم‌کننده کلیدی سیگنال‌دهی سیری نیتروژنی تعیین شده است. نکته مهم این است که HHO5 بیان ژن گیاه را در سراسر ژنوم و رشد گیاه را به شیوه‌ای وابسته به دوز نیتروژن تنظیم می‌کند. پژوهشگران دریافتند که انواع گوناگون نیتروژن، اثرات منحصربه‌فردی را بر سطح بیان ژن HHO5 دارند که پروتئین HHO5 را تولید می‌کند. این پروتئین یک عامل رونویسی کلیدی است که بیان ژن مورد نظر را در سراسر ژنوم تحریک می‌کند. آنها دریافتند سطح بیان HHO5 زمانی افزایش می‌یابد که گیاهان حاوی نیتروژن آلی کافی باشند. این نوع از نیتروژن برای حمل‌ونقل و ذخیره‌سازی در مسافت‌های طولانی و سنتز اسیدهای آمینه ضروری مورد نیاز تغذیه انسان استفاده می‌شود. مشخص شد که HHO5 پس از القا توسط سیگنال‌های نیتروژن آلی، هم‌زمان دو نقش متفاوت را ایفا می‌کند. تقویت بیان ژن‌هایی که به نیتروژن آلی و متابولیسم آمینواسید پاسخ می‌دهند. مهار بیان ژن‌هایی که در جذب بیشتر نیتروژن معدنی از خاک دخیل هستند. اساساً HHO5 با مهار بیان ژن‌ها می‌گوید: من سیر هستم. «ماریانا اوبرتلو»(Mariana Obertello) از پژوهشگران این پروژه گفت: یافته‌های به‌دست‌آمده از این ایده پشتیبانی می‌کنند که HHO5 سیگنال اشباع نیتروژن آلی را می‌فرستد و جذب نیتروژن معدنی از خاک را متوقف می‌کند. علاوه بر این، از آنجا که حذف HHO5 جذب نیتروژن را بهبود می‌بخشد، نشان می‌دهد که اصلاح HHO5 پتانسیل ایجاد بهبودهای ملموس را در جذب و متابولیسم نیتروژن گیاه دارد. این پژوهش در مجله «The Plant Cell» به چاپ رسید. منبع: ایسنا mosavi Wed, 05 Aug 2026 13:06:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45417 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45416#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45416 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45416&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45416 آنتی‌بادی‌های اختصاصی که به دو هدف متصل می‌شوند، در حال ورود به عرصه درمان‌های بالینی هستند و نسخه‌های پیچیده‌تری از آنها نیز در راه است. به گزارش ایسنا، داروهای ضد سرطان به نام آنتی‌بادی‌های اختصاصی دو هدفی در حال پیشرفت هستند. تعداد فزاینده‌ای از آنها در حال ورود به عرصه بالینی هستند و محققان در حال توسعه مولکول‌های پیچیده‌تری با قابلت‌های جدید هستند. به نقل از نیچر، در پنج سال گذشته، تعداد آنتی‌بادی‌های دو هدفی اختصاصی که می‌توانند همزمان به دو هدف متصل شوند توسط نهادهای نظارتی جهانی تأیید شده‌اند و از سه مورد به بیش از ۲۰ مورد افزایش یافته‌اند. این موفقیت و همچنین پیشرفت‌ها در تولید پروتئین و هوش مصنوعی تلاش‌ها برای ایجاد آنتی‌بادی‌های «چند هدفی اختصاصی» که به سه یا چند هدف مختلف متصل می‌شوند را برانگیخته است. به عنوان مثال، در نشست انجمن آمریکایی تحقیقات سرطان، کشف و توسعه دارو در بوستون، ماساچوست، در پایان ماه ژوئیه، محققان درمان‌های سرطان با آنتی‌بادی چند هدفی اختصاصی را ارائه کردند که می‌توانند برای سلول‌های سالم سمیت کمتری داشته باشند، در برابر تومورها مؤثرتر باشند و بهتر بتوانند با توانایی مضر سرطان در مقاوم شدن در برابر درمان نسبت به داروهای مرسوم مقابله کنند. داروهای چند منظوره آنتی‌بادی‌های دو هدفی اختصاصی برای اولین بار بیش از ۵۰ سال پیش توصیف شدند، اما اولین درمان به وسیله آنها در سال ۲۰۰۹ تأیید شد. بخشی از این تاخیر به دلیل کشف بهترین روش تولید مولکول‌ها در آزمایشگاه بود. اغلب این فرآیند منجر به تولید آنتی‌بادی‌هایی می‌شد که به خودشان و یکدیگر متصل می‌شدند. همه آنها به صورت توده‌های زباله‌ای انباشته شده ظاهر می‌شدند. با ابزارها و منابع بهتر برای تولید پروتئین، می‌توانیم پیش‌نمایشی از این مولکول‌ها متصور شویم و آنها را به واقعیت تبدیل کنیم. بیشتر آنتی‌بادی‌های دو هدفی، هم به پروتئینی که توسط سلول‌های سرطانی بیان می‌شود و هم به سلول‌های ایمنی به نام سلول‌های T متصل می‌شوند. این آنتی‌بادی‌ها که «درگیرکننده‌های سلول T» نامیده می‌شوند، به دنبال نزدیک کردن دو سلول به یکدیگر هستند و سلول T را برای حمله به سلول سرطانی تحریک می‌کنند. حداقل ۱۲ مورد از این درگیرکننده‌های سلول T برای درمان سرطان‌ها، از جمله لوسمی و میلوما، تایید شده‌اند. تلاش برای سم‌زدایی هنوز جای پیشرفت وجود دارد. درک روزافزون دانشمندان از پروتئین‌ها و انواع سلول‌های تومور به آنها اجازه می‌دهد تا آنتی‌بادی‌های دو هدفی و چند هدفی را طراحی کنند که پاسخ ایمنی به سرطان را بهتر از نسخه‌های قبلی تحریک می‌کنند و «سوئیچی» ایجاد کنند که مانع از عمل کردن درمان تا زمانی که در جای مناسب قرار گیرد، می‌شود. یکی از نگرانی‌های پیرامون این داروها، سمیت آنها است. یک شرکت داروسازی در کمبریج، انگلستان، درگیرکننده‌های سلول T سه‌گانه‌ای ارائه داد که برای هدف قرار دادن دسته‌ای از سلول‌های T که می‌توانند به تومورها حمله کنند، طراحی شده‌اند. این ویژگی، احتمال اتصال آنتی‌بادی‌ها به طیف گسترده‌ای از سلول‌های T را کاهش می‌دهد که در غیر این صورت می‌تواند باعث ایجاد پاسخ ایمنی مضر شود. رویکردهای دیگر شامل بهبود توانایی آنتی‌بادی‌های چند هدفی در تشخیص بین سلول‌های سرطانی و طبیعی است. یک راه برای انجام این کار، طراحی آنتی‌بادی‌هایی است که به سایر پروتئین‌های مرتبط با سرطان متصل شوند و احتمال آسیب رساندن آنتی‌بادی‌ها به بافت سالم را کاهش دهند. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 05 Aug 2026 13:05:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45416 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45415#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45415 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45415&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45415 تلفن‌های هوشمند و سایر فناوری‌های دیجیتال منبع بالقوه دائمی حواس‌پرتی هستند اما چگونه باید با این حواس‌پرتی دائمی مقابله کرد؟ به گزارش ایسنا، طبق یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۵ یک منبع آنلاین که خدمات تلفن همراه و ارائه دهندگان اینترنت را بررسی می‌کند، بزرگسالان آمریکایی به طور متوسط ‌۱۸۶ بار در روز یا تقریبا هر پنج دقیقه یک بار تلفن‌های خود را بررسی می‌کنند. آنها همچنین پنج ساعت در روز را با استفاده از تلفن‌های هوشمند می‌گذرانند که معادل ۷۶ روز استفاده از صفحه نمایش در سال است، و نسل زد یعنی متولدین بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ و نسل هزاره یعنی متولدین بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۶ بیشترین زمان را صرف گشت و گذار در تلفن‌های خود می‌کنند. به نقل از نیچر، در طول دو دهه اخیر، علاقه به این موضوع افزایش یافته است که آیا توانایی افراد برای تمرکز روی یک کار واحد کاهش یافته است یا خیر. مردم اغلب گزارش می‌دهند که فکر می‌کنند دامنه توجه آنها کوتاه شده است اما داده‌هایی که به طور قطعی کاهش توجه را نشان دهند، اندک هستند. یوهان هری، نویسنده کتاب «تمرکز دزدیده شده»، می‌گوید: هر سالی که می‌گذشت، انجام کارهایی که برای من بسیار مهم هستند، مانند خواندن کتاب، داشتن مکالمات طولانی مناسب، حتی تماشای فیلم، سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد. این را یوهان هری می‌گوید، کسی که ۱۲ دلیل کاهش دامنه توجه افراد را شرح می‌دهد و نکاتی را برای کمک به افراد در بازیابی تمرکزشان ارائه می‌دهد. هری در مورد کاهش توانایی‌اش در توجه کردن می‌گوید: احساس می‌کردم در حال بالا رفتن از یک پله برقی هستم که هر سال سریع‌تر و سریع‌تر می‌رود. متمرکز ماندن برای حافظه کوتاه مدت، حل مسئله و خلاقیت بسیار مهم است، در حالی که حواس‌پرتی‌های مکرر منجر به خطاهای بیشتر و سطوح بالاتر استرس و ناامیدی می‌شود. هری می‌گوید: توجه در قلب تمام دستاوردهای انسانی است. هر چیزی که تا به حال در زندگی خود به دست آورده‌اید و به آن افتخار می‌کنید، چه شروع یک کسب و کار، گرفتن دکترا، پدر یا مادر خوبی بودن یا یادگیری نواختن گیتار باشد، به تمرکز و توجه پایدار زیادی نیاز داشته است. اکنون گروه نیچر از ۶ محقق و مربی توجه، نکاتی در مورد چگونگی کاهش اختلالات و بهبود تمرکز پرسید. تعریف توجه مایکل پوزنر، روانشناس دانشگاه اورگان در یوجین که بیش از ۵۰ سال سابقه تحقیقاتی او منجر به کشف اشکال مختلف توجه مرتبط با مناطق مختلف مغز شد، می‌گوید: دو سیستم توجه نسبتا مجزا وجود دارد. یک شکل، توجه اجرایی نامیده می‌شود که توانایی تمرکز روی یک چیز را توصیف می‌کند. شکل دیگر، سیستم جهت‌یابی است که توسط اختلالات، از جمله تغییرات در نور، صداهای غیرمنتظره و سایر تأثیرات محیطی هدایت می‌شود. پوزنر می‌گوید: مقاومت در برابر محرک‌های خارجی قدرتمند بسیار دشوار است. زیرا براساس تکامل ما، جهت‌یابی برای آگاهی از شکارچیان بالقوه مهم است. او می‌گوید اگر کسی عمیقا درگیر یک کار باشد، همچنان مفید است که بداند آیا یک ببر به او نزدیک می‌شود یا خیر. امروزه، حواس‌پرتی‌ها اغلب به شکل وقفه‌هایی مانند پیام‌های متنی، ایمیل‌ها، درخواست‌های حضوری، جلسات و صداهای ناگهانی ظاهر می‌شوند و افراد نیز به طور فعال و مکرر کار خود را قطع می‌کنند. گلوریا مارک، روانشناس و محقق توجه در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، می‌گوید: مشکل این نیست که حواسمان پرت می‌شود. مشکل این است: در مورد آن چه کار کنیم؟ مارک می‌گوید مغز انسان قادر به توجه به بیش از یک چیز در یک زمان به طور آگاهانه نیست. در عوض، به سرعت بین وظایف جابجا می‌شود که این کار هزینه دارد. مارک می‌گوید: بسیاری از مردم فکر می‌کنند که انجام چند کار همزمان نشان افتخار است، اما اینطور نیست. به طور کلی، افرادی که چند کار را همزمان انجام می‌دهند، اشتباهات بیشتری مرتکب می‌شوند و برای تکمیل یک کار واحد زمان بیشتری نیاز دارند، زیرا هر بار که جهت توجهشان تغییر می‌کند، باید یک برنامه ذهنی برای تکمیل آن کار را از نو تدوین کنند. پرورش تمرکز مارک می‌گوید افراد برای بهترین زمان تمرکز، اوج و فرودهای خود را دارند. این ریتم‌های شخصی بسته به عواملی مانند تمایل طبیعی فرد به خوابیدن و بیدار شدن در زمان‌های خاص و میزان خواب آنها متفاوت است. به طور کلی، افراد یک دوره اوج تمرکز را در اواسط صبح دارند، سپس در حوالی ناهار افت می‌کنند و اوج دوم را در بعد از ظهر تجربه می‌کنند. مارک با اشاره به اینکه برخی افراد در اوایل صبح اوج تمرکز دارند، در حالی که برخی دیگر در اواخر روز یا عصر بهترین تمرکز را دارند، اضافه می‌کند: این موارد به صورت متوسط بررسی شده‌اند. مارک می‌گوید: بسیار مهم است که دانشمندان از این منابع شناختی محدود آگاه شوند. آنها باید بدانند که دوره‌های اوج تمرکزشان چه زمانی است و از آن زمان‌ها برای انجام مهم‌ترین کارهایشان استفاده کنند. برای مثال، به جای اینکه یک محقق از زمان‌های اوج تمرکز خود برای بررسی ایمیل یا شرکت در جلسات استفاده کند، می‌تواند آن زمان را به تجزیه و تحلیل داده‌ها یا نوشتن یک درخواست کمک هزینه اختصاص دهد. اگر کسی از ریتم شخصی توجه خود آگاه نیست، به توصیه مارک بهتر است که یک دفتر خاطرات داشته باشد و هر نیم ساعت یا یک ساعت یادداشت‌برداری کند تا میزان تمرکز خود را ثبت کند. یکی از موثرترین راه‌ها برای حفظ تمرکز در دوره‌های اوج تمرکز، کنار گذاشتن منبع اصلی حواس‌پرتی یعنی تلفن همراه است. به طور متوسط، مردم ایالات متحده در هر ۲۰۰ باری که روزانه تلفن خود را چک می‌کنند، ۱۰ ثانیه به آن نگاه می‌کنند. هر وقفه تمرکز را از بین می‌برد و می‌تواند انجام یک کار را دشوارتر کند. استفان ون در استیگچل، روانشناس شناختی در دانشگاه اوترخت هلند، می‌گوید: کار کردن هنگامی که تلفن هوشمند کنار دستتان است،  دشوار است. شما با یک بسته کلوچه کنار لپ‌تاپ خود رژیم نمی‌گیرید، درست است؟ یک لحظه فرا می‌رسد که حوصله‌تان سر رفته یا اراده‌تان به اندازه کافی قوی نیست و ناگهان تلفن خود را برمی‌دارید یا آن کلوچه را می‌خورید. محققان می‌توانند تلفن‌های خود را در یک کشو، در اتاق دیگری یا در گاوصندوق با تایمر قرار دهند تا برای مدت زمان مشخصی قفل شود. آنها همچنین می‌توانند محدودیت‌های سلامت دیجیتال را روی خود تلفن تنظیم کنند. از برنامه‌هایی مانند Freedom و Cold Turkey Blocker می‌توان برای مسدود کردن وب‌سایت‌ها، برنامه‌ها یا دسترسی به اینترنت استفاده کرد. نوا کورسیگا، مدرس علوم و محقق آموزش در پردیس مابینای دانشگاه ایالتی نگروس شرقی در فیلیپین، از تنظیمات رفاه دیجیتال تلفن خود برای محدود کردن استفاده‌اش از سایت رسانه اجتماعی اینستاگرام به ۳۵ دقیقه در روز و پلتفرم یوتیوب به یک ساعت در روز استفاده می‌کند. او می‌گوید: این باعث می‌شود فکر کنم که فقط ۳۵ دقیقه در روز برای این برنامه وقت دارم، بنابراین باید عاقلانه از آن استفاده کنم. در حال حاضر، فشردن دکمه «نادیده گرفتن» روی تایمر آسان است، اما در درازمدت، تعیین محدودیت‌های دیجیتال می‌تواند به محققان کمک کند تا روال‌های ذهنی ایجاد کنند که از توانایی آنها برای تمرکز و درون‌نگری بیشتر در مورد توجهشان پشتیبانی می‌کند. مارک می‌گوید: ما کارهای زیادی را به طور خودکار و ناخودآگاه انجام می‌دهیم، مانند برداشتن تلفن‌هایمان، باز کردن آنها، رفتن به بخش ایمیل. اگر محققان تشخیص دهند که چه زمانی احساس نیاز به چک کردن تلفن یا صندوق ورودی ایمیل خود دارند، می‌توانند از خود بپرسند که آیا واقعا نیاز به این کار دارند یا خیر. او می‌افزاید: این راهی برای مقابله با عادت‌ها و هدفمند بودن در مورد کاری است که انجام می‌دهیم. وقتی دانشمندان احساس می‌کنند که دامنه توجهشان رو به کاهش است، وقت استراحت است. ون در استیگچل، که اغلب در طول روز کاری بدون تلفن همراهش در فضای باز قدم می‌زند، می‌گوید: ما ترجیح می‌دهیم جلسات همراه با ناهار نداشته باشیم، زیرا این زمان‌ها زمانی هستند که می‌توانید باتری خود را شارژ کنید. استراحت کردن می‌تواند دشوار باشد، به خصوص اگر کسی برای پرسیدن سوالی وارد آزمایشگاه شود، اما ون در استیگچل می‌گوید که مهم است که در مورد اختصاص دادن زمانی برای شارژ مجدد، سخت‌گیر باشید. او می‌گوید: من همیشه می‌گویم که هرگز برای یک جلسه، از جمله جلسه با خودم، دیر نمی‌رسم. کار نکردن بخشی از چیزی است که به من اجازه می‌دهد تمرکز کنم و سازنده باشم. هدف‌گذاری راه دیگری است که محققان می‌توانند دامنه توجه خود را بهبود بخشند. طبق مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۳ روی ۱۰۸ دانشجوی دانشگاه در ایالات متحده، کسانی که اهداف مشخص و دشوار اما قابل دستیابی تعیین می‌کنند، نسبت به کسانی که اهداف مبهم تعیین می‌کنند، دچار افت توجه کمتری می‌شوند و مدت طولانی‌تری درگیر یک کار می‌مانند. با این حال، تعیین هدف تنها زمانی توجه را بهبود می‌بخشد که فرد از قبل به آن هدف متعهد باشد: شما نمی‌توانید فقط چیزی را بنویسید و انتظار داشته باشید که کافی باشد. مارک توصیه می‌کند که محققان اهداف خود را شب قبل از کار بنویسند و صبح روز بعد آنها را دوباره تأیید کنند. او می‌گوید: تصویری از جایی که می‌خواهید در پایان روز باشید، ایجاد کنید. می‌خواهم روی مبلم نشسته باشم. می‌خواهم مطالعه کنم. می‌خواهم استراحت کنم. نمی‌خواهم روی آن مقاله کار کنم. ایجاد فضاهایی برای توجه افراد و سرپرستان آزمایشگاه می‌توانند تغییراتی در محیط و سبک‌های ارتباطی خود ایجاد کنند تا تمرکز را تقویت کنند. به عنوان مثال، بسیاری از آزمایشگاه‌ها دارای فضاهای اداری باز هستند که می‌توانند پرسروصدا و از نظر بصری حواس‌پرت‌کننده باشند. ون دراستیگچل برای به حداقل رساندن حواس‌پرتی‌های بصری، توصیه می‌کند که پرده‌های پنجره را بکشید و آزمایشگاه را با گیاهان پر کنید، یا کاملا از آزمایشگاه خارج شوید و به کتابخانه بروید. سین-آئه پارک، محقق گیاه‌درمانی در دانشگاه کونکوک در سئول، می‌گوید: یکی از موثرترین راه‌ها برای افزایش توجه، قرار گرفتن در معرض محیط‌های سبز است. پارک و همکارانش دریافتند که وجود شاخ و برگ واقعی، تمرکز را در بین ۲۳ دانش‌آموز دبستانی (۱۱ تا ۱۳ ساله) در سئول بهبود بخشیده است. اگر پیاده‌روی در پارک یا باغ امکان‌پذیر نیست، قرار دادن گیاهان زنده در اطراف دفتر می‌تواند به تقویت تمرکز کمک کند. پارک می‌افزاید: استراحت کوتاه در فضای سبز، قرار دادن یک گیاه کوچک روی میز یا صرف چند دقیقه مراقبت از گیاهان در هر روز، همگی می‌توانند به بازیابی و تقویت توجه کمک کنند. ایمیل و پلتفرم‌های ارتباطی، مانند Teams و Slack، نیز از منابع اصلی حواس‌پرتی هستند، اما برخی از محققان احساس می‌کنند که مجبورند آنها را در طول روز باز نگه دارند. مارک می‌گوید: انواع پویایی‌های اجتماعی در این سیستم‌ها وجود دارد. مارک و همکارانش دریافتند که کارمندانی در ایالات متحده که هر روز از ایمیل استفاده می‌کردند، نسبت به کسانی که به ایمیل دسترسی نداشتند، احساس بهره‌وری کمتر و استرس بیشتری داشتند. کارمندانی که به مدت پنج روز دسترسی به ایمیل نداشتند، کمتر چندوظیفگی داشتند و می‌توانستند برای مدت طولانی‌تری تمرکز کنند. مارک توصیه می‌کند که محققان به جای باز نگه داشتن ایمیل در طول روز، یک بار صبح، شاید یک بار قبل از ناهار و یک بار در پایان روز کاری آن را بررسی کنند، اما نه در عصر. او می‌گوید: با همکارانتان یک قرارداد ایجاد کنید و مدیرتان را به آن متعهد کنید. این تقصیر شما نیست دنیا پر از حواس‌پرتی‌های مداوم و اجباری است و مردم اغلب خود را به خاطر اینکه خیلی راحت از مسیر اصلی منحرف می‌شوند و توانایی تمرکز خود را از دست می‌دهند، سرزنش می‌کنند. هری می‌گوید: حقیقت این است که این بحران به این دلیل اتفاق نیفتاد که شما عادت‌های بدی داشتید و من هم عادت‌های بدی داشتم. ما باید از سرزنش خود و فرزندانمان دست برداریم و شروع به سرزنش افرادی کنیم که این کار را با ما کرده‌اند. رسانه‌های اجتماعی، ایمیل، بازی‌های ویدیویی، برنامه‌ها و سایر جنبه‌های فناوری‌های دیجیتال برای جلب توجه و حفظ آن طراحی شده‌اند. هری می‌گوید: فکر می‌کنم همه ما الان در این حالت هستیم که می‌توانیم احساس کنیم توجه‌مان بدتر می‌شود. از آن متنفریم، اما فکر می‌کنیم، خب، دنیا همین است و باید به شما بگویم، بله، باید از آن متنفر باشید، و نه، دنیا نباید این‌طور باشد. رسیدگی به این مسائل شامل طیف گسترده‌ای از راه‌حل‌ها می‌شود. این راه‌حل‌ها شامل تنظیم شرکت‌های رسانه‌های اجتماعی و ممنوعیت سرمایه‌داری نظارتی تا بهبود سیستم‌های غذایی و کاهش آلاینده‌های محیطی می‌شود. به عنوان مثال، یک مطالعه روی ۱۷۵ زن در آفریقای جنوبی نشان داد که چاقی با عملکرد ضعیف در وظایف مربوط به حافظه، توجه و عملکرد اجرایی مرتبط است. علاوه بر این، در مطالعه‌ای روی ۲۸۲ دانش‌آموز ۹ و ۱۰ ساله در چین، قرار گرفتن در معرض آلودگی هوای ناشی از ترافیک با کاهش دامنه توجه مرتبط بود. اما کشورهای سراسر جهان در حال حاضر در حال ایجاد تغییراتی هستند. ایتالیا، فرانسه و استرالیا قوانینی مبنی بر حق قطع ارتباط را اجرا کردند که تضمین می‌کند کارمندان مجبور نیستند ایمیل یا ارتباطات مرتبط با کار را خارج از ساعات کاری بررسی کنند. در ماه مارس ۲۰۲۴، پارلمان اروپا قانون هوش مصنوعی را برای محدود کردن مکانیسم‌های مورد استفاده شرکت‌های هوش مصنوعی برای جلب و حفظ توجه کاربران تصویب کرد. در ماه دسامبر سال ۲۰۲۵، استرالیا اولین کشوری شد که پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی را برای افراد زیر ۱۶ سال ممنوع کرد. اکنون، حداقل ۱۸ کشور همین کار را انجام داده‌اند یا در حال بررسی اجرای مقرراتی در مورد استفاده از رسانه‌های اجتماعی برای کودکان هستند. کورسیگا در زادگاهش در ویسایاس، فیلیپین، همیشه آنتن تلفن یا دسترسی به اینترنت ندارد، که به گفته او، فقدان آن، او را تشویق می‌کند تا با شریک زندگی و دوستانش به پیاده‌روی و ماهیگیری برود. او گذراندن وقت با مردم در دنیای واقعی را رضایت‌بخش‌تر و ارزشمندتر می‌داند و می‌گوید: احساس می‌کنم هدفمند در این دنیا زندگی می‌کنم، نه اینکه با یک تلفن همراه در یک صفحه نمایش گم شده‌ام. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 05 Aug 2026 13:03:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45415 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45407#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45407 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45407&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45407 پژوهشگران آمریکایی می‌گویند یک پروتئین طبیعی در مغز ممکن است از آسیب سمی که باعث بیماری آلزایمر و سایر زوال عقل می‌شود، جلوگیری کند. به گزارش ایسنا، بیماری آلزایمر و چندین اختلال عصبی دیگر با تغییر آسیب‌زا در پروتئین «تاو»(Tau) مرتبط هستند که معمولا به پشتیبانی از ساختار داخلی سلول‌های عصبی کمک می‌کند. به نقل از ساینس‌دیلی، پروتئین تاو در شرایط سالم، ساختارهای رشته‌مانند موسوم به «میکروتوبول‌ها» (Microtubules) را که به حفظ شکل و عملکرد نورون‌ها کمک می‌کنند، تثبیت می‌کند. با وجود این، تاو در شرایط بیماری می‌تواند به صورت گره‌های سمی درآید و در مدارهای مغزی که معمولاً به حفظ آن کمک می‌کنند، اختلال ایجاد کند. پژوهشگران موسسه «سنفورد برنهام پریبایز»(Sanford Burnham Prebys) گزارش دادند که پروتئین دیگری ممکن است به محافظت از مغز در برابر این آسیب کمک کند. یافته‌های آنها این احتمال را افزایش می‌دهند که درمان‌های آینده بتوانند این دفاع طبیعی را تقویت کنند و اثرات مضر بیماری‌های مرتبط با تاو را کاهش دهند. پروتئین تاو معمولاً در سراسر مغز و سیستم عصبی یافت می‌شود و به حفظ ساختار نورون‌ها و شبکه‌هایی که در آنجا تشکیل می‌شوند، کمک می‌کند. در بیماری آلزایمر و سایر بیماری‌های تائوپاتی‌، پروتئین‌های تاو شروع به تجمع درون سلول‌های عصبی می‌کنند. این توده‌های غیرطبیعی که به عنوان گره‌های تاو شناخته می‌شوند، با زوال شناختی، اختلال در عملکرد مغز و مرگ نورون‌ها مرتبط هستند. پژوهشگران در این پروژه، نقش محافظتی پروتئین موسوم به «SORLA» را بررسی کردند. دکتر «تیموتی هوآنگ»(Timothy Huang) از پژوهشگران این پروژه گفت: در ۱۵ یا ۲۰ سال گذشته، داده‌های قابل توجهی از آزمایشگاه ما و سایر گروه‌ها منتشر شده‌اند که نشان می‌دهند SORLA می‌تواند یکی از نشانه‌های بیماری آلزایمر (تولید و تجمع آمیلوئید بتا) را سرکوب کند. با وجود این، اطلاعات بسیار کمی درباره این موضوع وجود داشت که آیا SORLA روی گره‌های تاو تأثیر می‌گذارد و روی دیگر بیماری آلزایمر را نشان می‌دهد یا خیر. پژوهشگران برای بررسی این موضوع، موش‌هایی را که سطح بالایی از SORLA انسانی تولید می‌کنند، با موش‌های مبتلا به گره‌های تاو، آتروفی مغز و نقص‌های شناختی جفت‌گیری کردند. این مدل ترکیبی به پژوهشگران امکان داد تا بررسی کنند که آیا SORLA بیشتر می‌تواند بر تجمع تاو و آسیب‌های ناشی از آن تأثیر بگذارد. نتایج این پژوهش نشان دادند که افزایش سطح SORLA، در چندین فرآیند دخیل در تشکیل گره‌های تاو و تخریب عصبی اختلال ایجاد می‌کند. پروتئین SORLA فرآیند اضافه شدن بیش از حد گروه‌های فسفات به پروتئین تاو را که به عنوان «هایپرفسفوریلاسیون»(Hyperphosphorylation) شناخته می‌شود، کاهش داد. همچنین، پروتئین SORLA توانایی تاوهای ناقص را برای عمل کردن به عنوان دانه‌هایی که پروتئین‌های تاو بیشتری را جذب می‌کنند و توده‌های بزرگتری می‌سازند، محدود کرد. اثرات محافظتی فراتر از خود پروتئین تاو بود. موش‌هایی که SORLA بیشتری داشتند، سیناپس‌های سالم‌تری را حفظ کردند و روند حفظ بهتری را از انعطاف‌پذیری سیناپسی نشان دادند. دکتر «هوئیجی هوآنگ»(Huijie Huang) از پژوهشگران این پروژه گفت: وقتی SORLA را افزایش می‌دهید، می‌توانید اثرات منفی موجود در بیماری‌های تائوپاتی‌ را سرکوب کنید. ما دریافتیم آتروفی مغز و تجمع تائو کمتر می‌شود که دیدن آن بسیار هیجان‌انگیز بود. پژوهشگران قصد دارند با دقت بیشتری بررسی کنند که چگونه انواع گوناگون سلول‌های مغزی به افزایش یا کاهش سطح SORLA واکنش نشان می‌دهند. کار برنامه‌ریزی‌شده‌ آنها شامل پیوند نورون‌ها یا سلول‌های گلیال انسانی به مغز موش است تا بتوانند جهش‌های گوناگون SORLA را در محیط یک بیماری زنده بررسی کنند. تیموتی هوانگ گفت: سلول‌های موش و سلول‌های انسان متفاوت هستند. از آنجا که ما بیماری‌های انسان را بررسی می‌کنیم، اگر بتوانیم تعدیل و اختلال عملکرد SORLA را در بافت یک سلول انسانی درون یک محیط بیمار مغزی ببینیم، اطلاعات بیشتری به دست خواهیم آورد. پژوهش‌های آینده می‌توانند نشان دهند که چگونه SORLA از مغز در برابر گره‌های سمی تاو محافظت می‌کند و این که آیا این محافظت می‌تواند از نظر درمانی افزایش یابد یا خیر. همچنین، این پژوهش می‌تواند به پژوهشگران در شناسایی داروهای موجود که برای بیماری آلزایمر و سایر بیماری‌های زوال عقل‌ ناشی از تاو مورد استفاده مجدد قرار می‌گیرند، کمک کند. این پژوهش در مجله «Science Advances» به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 29 Jul 2026 10:54:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45407 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45405#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45405 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45405&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45405 بسیاری از عوامل اصلی نابینایی برگشت‌ناپذیر در جهان، از جمله گلوکوم یا آب‌سیاه و دژنراسیون ماکولا یا تباهی لکه زرد وابسته به سن یک مشکل مشترک دارند و آن تجمع مایع، مواد زائد و بقایای التهابی در بخش پشتی چشم است. با این حال، دانشمندان برای چندین دهه درک روشنی از چگونگی پاک‌سازی این مواد زائد توسط چشم نداشتند. به گزارش ایسنا، پژوهش جدیدی از دانشگاه بریتیش کلمبیا و دانشگاه تورنتو، چیزی را شناسایی کرده که به نظر می‌رسد قطعه گمشده این معما باشد. یک سیستم تخلیه مواد زائد که پیش از این ناشناخته بود و در بخش پشتی چشم قرار دارد. به نقل از مدیکال‌اکسپرس، این مسیر گردش خون پنهان که خروج لنفاوی خلفی چشم یا مسیر POLO نامیده می‌شود، مسیری را برای خروج مایع و مواد زائد از چشم و ورود آن‌ها به سیستم لنفاوی بدن فراهم می‌کند. دکتر نیرو گوپتا، استاد و رئیس بخش چشم‌پزشکی و علوم بینایی دانشگاه بریتیش کلمبیا می‌گوید: شبکیه یکی از فعال‌ترین بخش‌های بدن از نظر سوخت‌وساز است و به ‌طور مداوم محصولات جانبی تولید می‌کند که باید پاک‌سازی شوند. این کشف به توضیح چگونگی تخلیه این مواد زائد توسط چشم کمک می‌کند و نوید می‌دهد که شیوه تفکر و درمان ما درباره طیفی از بیماری‌های چشمی را تغییر دهد. پایه‌ای برای درمان‌های آینده بیماری‌هایی مانند آب سیاه، تباهی لکه زرد و اختلالات شبکیه، همگی با تجمع مایع، انباشته شدن مواد زائد متابولیکی، استرس بافتی و التهاب مرتبط هستند. تباهی لکه زرد مرتبط با سن به‌ تنهایی حدود ۲.۵ میلیون نفر در کانادا را تحت تاثیر قرار می‌دهد. کشف مسیر خروج لنفاوی خلفی چشم نشان می‌دهد که یک سیستم طبیعی مسئول پاک‌سازی این مواد وجود دارد و فرصت‌های جدیدی را برای بهره‌گیری از این سیستم به ‌منظور درمان بیماری‌ها ایجاد می‌کند. گوپتا می‌گوید: این کشف یک چارچوب کاملا جدید برای درک این بیماری‌ها و یک هدف بالقوه برای درمان‌های دارویی در اختیار ما قرار می‌دهد. اکنون پرسش این است: چگونه می‌توانیم این سیستم پاکسازی را تقویت کنیم یا از آن برای درمان یا حتی پیشگیری از بیماری بهره ببریم؟ برای بیش از یک قرن، تصور می‌شد چشم فاقد سیستم لنفاوی است؛ سیستمی که در تقریبا همه اندام‌های دیگر بدن وجود دارد و به تنظیم مایعات، حذف مواد زائد و پشتیبانی از عملکرد ایمنی کمک می‌کند. گوپتا و دکتر ینی یوجل، استاد و مدیر بخش آسیب‌شناسی چشم در دانشگاه تورنتو، در سال ۲۰۰۹ شروع به به چالش کشیدن این دیدگاه کردند. آن‌ها در آن زمان یک مسیر تخلیه مرتبط با سیستم لنفاوی در بخش جلویی چشم کشف کردند که آن را مسیر «یووولنفاتیک» نامیدند. با این حال، بخش پشتی چشم، جایی که بسیاری از بیماری‌های نابینا ‌کننده ریشه دارند، تا حد زیادی بررسی ‌نشده باقی مانده بود. کشف مسیر خروج لنفاوی خلفی چشم برای کشف مسیر خروج لنفاوی خلفی چشم، این گروه از تصویربرداری پیشرفته در موش‌ها استفاده کرد و ام‌آرآی، فلورسانس نزدیک به مادون قرمز و تحلیل میکروسکوپی را با یکدیگر ترکیب کرد. آن‌ها مولکول‌های ردیاب فلورسنت را به فضای باریکی در بخش پشتی چشم وارد کردند و حرکت آن‌ها را در زمان واقعی دنبال کردند. این کار به آن‌ها اجازه داد رگ‌های لنفاوی کوچکی را در مشیمیه (choroid)، یک لایه نازک زیر شبکیه، شناسایی کنند. مایع از بخش پشتی چشم به سمت بافت‌های اطراف کاسه چشم تخلیه شد و در عرض چند دقیقه به غدد لنفاوی مجاور رسید؛ غددی که چشم را به سیستم لنفاوی گسترده‌تر بدن متصل می‌کنند. از آنجا که تصور می‌شد رگ‌های لنفاوی در مشیمیه وجود ندارند، تیم از چندین روش استفاده کرد تا هم وجود آن‌ها و هم عملکردشان را نشان دهد. ما از دیدن چنین مسیر مستقیمی برای خروج مایع از چشم و اتصال آن به سیستم لنفاوی شگفت‌زده شدیم. این موضوع نشان می‌دهد که بخش پشتی چشم یک مسیر فعال پاکسازی دارد که می‌تواند نقش مهمی در حذف مایع، پروتئین‌ها و مواد التهابی که در بیماری‌ها تجمع پیدا می‌کنند، ایفا کند. تحقیقات بیشتر برای درمان‌های آینده برای درک نحوه عملکرد این مسیر لنفاوی در انسان و اینکه چگونه می‌توان آن را با درمان‌ها هدف قرار داد، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. اما پژوهشگران می‌گویند این کشف می‌تواند در آینده به بهبود رساندن داروها به بخش پشتی چشم، درمان‌های جدیدی که تخلیه مایع را تقویت می‌کنند و درک عمیق‌تر اینکه فشار، التهاب و پویایی مایعات چگونه در از دست دادن بینایی نقش دارند، کمک کند. گوپتا می‌گوید: این یک کشف بنیادی است که نشان می‌دهد چشم آن‌ طور که پیش‌تر فکر می‌کردیم، یک سیستم بسته نیست. این کشف یک نقشه جدید، یک سازوکار جدید و مجموعه‌ای جدید از پرسش‌ها را برای بررسی در اختیار ما قرار می‌دهد. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 29 Jul 2026 10:49:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45405 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45400#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45400 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45400&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45400 خراسان رضوی (ایسنا) - پژوهشگران فیلتر آب کوچک و قابل‌حملی طراحی کردند که می‌تواند در زمان وقوع بلایای طبیعی و در مناطقی که دسترسی به آب آشامیدنی سالم محدود است، تامین آب سالم را آسان‌تر کند. این فیلتر سبک، ارزان‌قیمت و قابل‌حمل است همچنین به‌راحتی روی بطری‌های معمولی آب یا نوشابه قرار می‌گیرد تا کاربران بتوانند تقریبا در هر مکانی از آن استفاده کنند. این نوآوری در شرایطی معرفی شده است که تغییرات اقلیمی فشار فزاینده‌ای بر منابع آب جهان وارد کرده است. وقوع مکرر سیلاب‌ها می‌تواند چاه‌ها و رودخانه‌ها را به باکتری‌ها و مواد شیمیایی آلوده کند و خشکسالی نیز بسیاری از جوامع را ناچار به استفاده از منابع آب آلوده می‌کند. بر اساس اعلام سازمان ملل، اکنون بلایای مرتبط با آب، ازجمله سیل و خشکسالی بخش عمده‌ای از بلایای طبیعی جهان را تشکیل می‌دهند. همچنین برآورد مشترک یونیسف و سازمان جهانی بهداشت نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۴ بیش از ۲ میلیارد نفر همچنان به آب آشامیدنی سالم و مدیریت‌شده دسترسی نداشتند. این فیلتر طراحی شده پژوهشگران موسسه نانوفناوری سریلانکا، دانشگاه نیوکاسل و دانشگاه موناش مالزی موفق به دریافت حق ثبت اختراع در سریلانکا شده است. هدف اولیه این پروژه، مقابله با مشکل جدی سلامت در سریلانکا بود که آب‌های زیرزمینی برخی مناطق روستایی حاوی فلزات سنگین مضر است و با شیوع بیماری مزمن کلیوی در این جوامع ارتباط دارد.   پژوهشگران دریافتند که این فناوری می‌تواند در بسیاری از نقاط دیگر جهان نیز برای مقابله با مشکلات مختلف آلودگی آب کاربرد داشته باشد. فیلتر چگونه کار می‌کند؟ این دستگاه به‌صورت یک قطعه کوچک روی بطری پلاستیکی استاندارد نصب می‌شود. کاربر پس از پر کردن بطری از آب، تنها با فشردن بطری، آب را از میان فیلتر عبور می‌دهد. این فرآیند به برق یا تجهیزات پیچیده نیازی ندارد. داخل فیلتر از دو لایه تصفیه استفاده شده است، لایه نخست از نانوالیاف بسیار ریز تشکیل شده که باکتری‌ها، ویروس‌ها و فلزات سنگین را به دام می‌اندازد. لایه دوم، حاوی کربن فعال اصلاح‌شده است که مواد شیمیایی، بو و طعم نامطلوب آب را کاهش داده و همچنین محافظت بیشتری در برابر میکروارگانیسم‌های مضر فراهم می‌کند. نتایج آزمایش‌های این اختراع نشان داد، فیلتر توانسته است تا ۹۹.۹۹۹ درصد از باکتری‌های رایج، از جمله اشرشیا کلی (E. coli) و استافیلوکوکوس اورئوس را حذف کند. همچنین این فناوری غلظت فلزات سنگین خطرناکی مانند سرب، کادمیوم، کروم، آهن و آرسنیک را به‌طور قابل‌توجهی کاهش داده است. در یکی از آزمایش‌های انجام‌شده روی آب زیرزمینی، تقریبا تمام کادمیوم و حدود ۶۹ درصد آرسنیک از آب حذف شد. نمونه اولیه این فیلتر کمتر از ۱۰ گرم وزن دارد، با سرعت تقریبی ۱۰۰ میلی‌لیتر در دقیقه آب را تصفیه می‌کند و پیش از نیاز به تعویض، توانایی تصفیه حدود ۱۳۰۰ لیتر آب را دارد. گامی برای مقابله با بحران جهانی آب در حال حاضر گروه پژوهشی در جست‌وجوی شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و سازمان‌های بشردوستانه است تا این فناوری را وارد مرحله تولید انبوه کند. به عقیده پژوهشگران، این فیلتر علاوه بر جوامع روستایی، می‌تواند در عملیات امدادرسانی، اردوگاه‌های پناهجویان، ماموریت‌های امداد و نجات، مدارس و مناطقی که به‌طور مداوم با سیل یا خشکسالی روبه‌رو هستند، کاربرد گسترده‌ای داشته باشد. نوریج گزارش کرد، اگرچه این محصول پیش از عرضه گسترده به آزمایش‌ها و توسعه بیشتری نیاز دارد، اما طراحی ثبت‌شده آن راهکاری نویدبخش برای تامین آب آشامیدنی سالم در شرایط بحرانی به شمار می‌رود؛ راهکاری ساده که با نصب روی یک بطری معمولی، می‌تواند به حفاظت از سلامت انسان‌ها و افزایش تاب‌آوری جوامع در برابر پیامدهای تغییرات اقلیمی کمک کند. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 29 Jul 2026 09:17:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45400 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45411#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45411 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45411&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45411 دانشمندان یک دستگاه پرتابل و دستی موسوم به نوتریون(Nutrion) برای اندازه‌گیری زمان چربی‌سوزی بدن ابداع کردند. این دستگاه تنفس‌سنج، میزان استون موجود در نفس کاربر را شناسایی می‌کند تا مشخص شود که آیا بدن وی در حالت کتوزیس قرار دارد یا خیر. به گزارش ایسنا، ترازوهای هوشمند و ساعت‌های هوشمند اغلب برای محاسبه درصد چربی بدن به مقاومت بیوالکتریک متکی هستند، روشی سریع، هرچند نه لزوماً دقیق برای درک میزان توده بدون چربی در بدن ما بدون نیاز به انجام اندازه‌گیری‌های متعدد. با این حال، اندازه‌گیری دقیق زمان چربی‌سوزی بدن، یک موضوع کاملاً متفاوت است که تحقیقات جدید در مورد یک دستگاه اندازه‌گیری چربی‌سوزی دستی را جذاب‌تر می‌کند. در مطالعه‌ای که در مجله علمی Device منتشر شده است، محققانی به سرپرستی آندریاس گانتنر(Andreas Güntner) یک دستگاه تنفس‌سنج دستی ساختند که می‌تواند با اندازه‌گیری میزان اَسِتون موجود در نفس کاربر، زمان چربی‌سوزی بدن وی را تشخیص دهد. این مطالعه زمان چربی‌سوزی بدن ۱۲ شرکت‌کننده را در سناریوهای مختلف رژیم غذایی و ورزشی اندازه‌گیری کرد و دریافت که این دستگاه تنفس‌سنج با نتایج آزمایشگاه‌های سنتی مطابقت نزدیکی دارد. دانشمندان توانستند کتوز؛ اصطلاحی که به زمانی اشاره دارد که بدن شما برای تولید انرژی، چربی می‌سوزاند را با اندازه‌گیری کتون‌های موجود در خون یا استون موجود در تنفس کاربر که هر دو محصول جانبی تبدیل چربی به سوخت هستند، شناسایی ‌کنند. آزمایش‌های استون معمولاً در محیط آزمایشگاهی که مواردی مانند رطوبت و الگوهای تنفسی قابل کنترلند، دقیق‌ترین هستند. محققان در این مطالعه با ایجاد یک دستگاه تنفس‌سنج که می‌تواند رطوبت و آلاینده‌های اضافی را فیلتر کند و با استفاده از یک برنامه همراه که می‌تواند کاربر را در فرآیند تنفس راهنمایی کند، بر این محدودیت‌ها غلبه کردند. این برنامه نه تنها قادر به شناسایی زمانی بود که کاربران فشار بیش از حد یا خیلی کم اعمال می‌کردند، بلکه به تنظیم زمان جمع‌آوری نمونه توسط دستگاه تنفس‌سنج نیز کمک می‌کرد تا مطمئن شود که اندازه‌گیری تا حد امکان به آنچه با آزمایش خون مشاهده می‌شود، نزدیک است. «نوتریون» که اکنون نام تجاری این دستگاه است، از نظر مفهومی شبیه به دستگاه قدیمی‌تری به نام لومن(Lumen) است که هدف آن تشخیص چربی‌سوزی با استفاده از کربن دی‌اکسید به جای استون بود. در هر صورت، اندازه‌گیری‌های مکرر متابولیک می‌تواند در زمینه‌های مختلف سلامت، از تعیین اثربخشی درمان‌های GLP-1 گرفته تا توانمندسازی ورزشکاران برای تنظیم دقیق متابولیسم خود مفید باشد. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 29 Jul 2026 06:27:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45411 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45413#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45413 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45413&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45413 فضاهای شهری و درمانی سال‌ها بر پایه طراحی «دیدارمحور» شکل گرفته‌اند؛ رویکردی که نیازهای افراد دارای آسیب بینایی و تأثیر محیط بر سلامت روان را کمتر مورد توجه قرار داده است. اکنون یک پژوهش میان‌رشته‌ای در ایران با پیوند معماری، علوم اعصاب و فناوری هپتیک، راهکارهایی از طراحی مسیرهای هدایت مغناطیسی برای نابینایان تا انتخاب مصالح بر اساس پاسخ‌های فیزیولوژیک بدن ارائه کرده است. به گزارش ایسنا، معماری در جهان امروز دیگر صرفا ساختن دیوارها و طراحی فضاهای فیزیکی نیست؛ بلکه به دانشی میان‌رشته‌ای تبدیل شده است که باید رابطه پیچیده میان انسان، محیط و ادراک‌های حسی او را در نظر بگیرد. با این حال، بسیاری از فضاهای شهری، ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی و مراکز درمانی همچنان بر مبنای یک الگوی «دیدارمحور» طراحی می‌شوند؛ الگویی که بخش قابل توجهی از نیازهای افراد دارای آسیب بینایی را نادیده گرفته و نقش عوامل محیطی در شکل‌گیری آرامش یا تنش روانی کاربران را کمتر مورد توجه قرار داده است. در سال‌های اخیر، پیوند میان معماری، علوم اعصاب، فناوری‌های شناختی و طراحی انسان‌محور، مسیر تازه‌ای را برای بازتعریف فضاهای عمومی گشوده است. در همین راستا، یک کلان‌پژوهش دکتری با عبور از مرزهای سنتی معماری، فناوری هپتیک (ادراک مبتنی بر حس لامسه و حرکت) و سنجش‌های روان‌فیزیولوژیک را به خدمت گرفته تا راهکارهایی برای افزایش دسترس‌پذیری، کاهش اضطراب محیطی و طراحی فضاهای شفابخش ارائه دهد. این پژوهش که از مطالعه ادراک چندحسی در باغ تاریخی فین کاشان تا طراحی مسیرهای هدایت مغناطیسی پنهان برای نابینایان را دربر می‌گیرد، تلاشی برای حرکت از معماری صرفاً بصری به سوی معماری مبتنی بر تجربه کامل انسانی است؛ رویکردی که می‌تواند زمینه‌ساز تحقق عدالت فضایی و طراحی محیط‌هایی باشد که نه فقط دیده می‌شوند، بلکه توسط همه انسان‌ها تجربه و درک می‌شوند. در همین زمینه، سحر بابائیان بیدگلی، طراح و پژوهشگر این کلان‌پروژه و پژوهشگر دوره دکتری تخصصی معماری با درجه ممتاز در گفت‌وگو با ایسنا از جزئیات این پژوهش، فناوری‌های به‌کاررفته و مسیر تبدیل یک ایده دانشگاهی به راهکاری کاربردی برای مناسب‌سازی فضاهای شهری و درمانی می‌گوید. سحر بابائیان بیدگلی، مجری این طرح در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به چالش‌های نابینایان در استفاده از فضاهای عمومی گفت: درگاه‌های اصلی حمل‌ونقل عمومی مانند ایستگاه‌های مترو و همچنین فضاهای داخلی بیمارستان‌ها، به دلیل اتکا به کدهای بصری و خطوط رنگی راهنما، برای افراد نابینا به محیط‌هایی مبهم، دشوار و اضطراب‌آور تبدیل شده‌اند. از سوی دیگر، ابزارهای هوشمند و پوشیدنی‌های کمکی علاوه بر هزینه بالایی که به کاربران تحمیل می‌کنند، به منبع انرژی و نگهداری مداوم نیز نیاز دارند. بابائیان بیدگلی با اشاره به راهکار ارائه‌شده در این پژوهش اظهار کرد: در این طرح، با تغییر رویکرد از ابزارهای پوشیدنی به سمت «هپتیک محیطی»، نوارهای مغناطیسی نئودیمیومی (NdFeB) به‌صورت پنهان و هم‌سطح در زیر کف‌سازی محیط نصب شده‌اند. این سامانه بدون نیاز به انرژی، از طریق خطوط میدان مغناطیسی، ارتباطی بلادرنگ با نوک فلزی عصای سفید افراد نابینا برقرار می‌کند. وی ادامه داد: در این نوآوری، خطوط راهنمای رنگی مانند زرد، سبز و آبی که هر یک کاربران را به مقصدی متفاوت هدایت می‌کنند، برای نابینایان معادل‌سازی شده‌اند؛ به این صورت که تعداد نوارهای مغناطیسی تعبیه‌شده در هر مسیر با سایر مسیرها متفاوت است. مجری طرح خاطرنشان کرد: فرد نابینا با لمس این نوارها توسط عصای سفید و تشخیص تفاوت تعداد آنها، قادر است مسیرهای مختلف را از یکدیگر تفکیک کرده و بدون نیاز به همراه یا کمک دیگران، مقصد مورد نظر خود را به‌درستی شناسایی کند. وی با اشاره به نتایج آزمایش‌های میدانی این فناوری، گفت: ارزیابی‌های انجام‌شده با مشارکت جامعه هدف نشان داد که استفاده از این سامانه، خطاهای جهت‌یابی و انحراف از مسیر را ۷۸ درصد، اضطراب حرکتی کاربران را ۴۵ درصد و زمان پیمایش در محیط‌های ناآشنا را ۳۱ درصد کاهش داده است. بابائیان بیدگلی تأکید کرد: این فناوری بدون ایجاد برچسب اجتماعی برای نابینایان و بدون برهم زدن جلوه بصری محیط برای افراد بینا، امکان تردد مستقل، ایمن و آسان نابینایان را در مراکز پرتردد فراهم می‌کند. وی در ادامه با اشاره به بخش دیگری از این کلان‌پژوهش با عنوان «معماری شفابخش» گفت: یکی از محورهای اصلی این پژوهش، حرکت از انتخاب شهودی مصالح ساختمانی به سمت «طراحی مبتنی بر شواهد بدن‌محور» است؛ زیرا در فضاهای درمانی، انتخاب مصالح تاکنون بیشتر بر معیارهای فنی مانند بهداشت و دوام متمرکز بوده و تأثیر آنها بر تجربه حسی و روانی کاربران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. مجری طرح افزود: در این مرحله از پژوهش، یک دستگاه اختصاصی ثبت داده‌های بیومتریک مبتنی بر میکروکنترلر ESP32 طراحی شد و با استفاده از آن، پاسخ‌های ناخودآگاه و پیش‌آگاهانه سیستم عصبی خودکار شامل نوسانات ضربان قلب (HR) و هدایت الکتریکی پوست (EDA) افراد هنگام لمس مصالح متداولی مانند آجر، بتن، کاشی و شیشه مورد بررسی قرار گرفت. وی اظهار کرد: نتایج این آزمایش‌ها نشان داد که تماس با سطوح خشن و دارای تضاد بافتی زیاد، مانند آجر یا بتن عریان، موجب افزایش بار شناختی مغز و تحریک بیشتر سیستم عصبی سمپاتیک می‌شود، در حالی که سطوحی با بافت ملایم‌تر و قابل پیش‌بینی مانند کاشی، به کاهش معنادار شاخص‌های استرس منجر می‌شوند. این یافته‌ها می‌تواند مبنایی علمی برای طراحی محیط‌های درمانی و شفابخش باشد و به معماران و طراحان امکان دهد اتمسفر عاطفی و روانی این فضاها را بر اساس پاسخ‌های فیزیولوژیک بدن انسان تنظیم کنند. مجری طرح با اشاره به کاربرد فناوری هپتیک در آموزش‌های نوین، گفت: فناوری هپتیک که امکان بازآفرینی حس لامسه و مقاومت فیزیکی را در محیط‌های مجازی فراهم می‌کند، مرزهای آموزش میان‌ رشته‌ای را جا به‌ جا کرده و زمینه‌ساز تحول در آموزش‌های تخصصی شده است. وی اضافه کرد: بررسی‌های تطبیقی انجام ‌شده میان علوم طراحی و علوم اعصاب نشان می‌دهد که ترکیب بازخورد لمسی با فناوری واقعیت مجازی (VR)، در دانشجویان پزشکی موجب بهبود قابل توجه دقت حرکتی ظریف در شبیه‌سازی‌های جراحی می‌شود و در دانشجویان معماری نیز درک فضایی و توانایی تجسم سه‌بعدی را به‌طور چشمگیری ارتقاء می‌دهد. بابائیان بیدگلی با اشاره به بخش دیگری از یافته‌های این پژوهش، اظهار کرد: ارزیابی‌های روان‌شناختی مبتنی بر تیپ ‌شناسی شخصیت آیزنک در محیط‌های آموزشی سه‌بعدی نشان داد که میزان سازگاری دانشجویان با فضاهای آموزشی دیجیتال به ویژگی‌های روان‌شناختی آنها وابسته است. نتایج این بررسی‌ها نشان داد دانشجویان برون‌گرا و دارای ثبات هیجانی بالاتر، عملکرد و بهره‌وری بیشتری در استودیوهای تعاملی مجازی دارند. این یافته‌ها ضرورت شخصی‌سازی شیوه‌های آموزش دانشگاهی را بیش از پیش آشکار می‌کند. مجری طرح به مطالعه انجام‌شده درباره باغ تاریخی فین کاشان اشاره کرد و در این باره توضیح داد: برای ریشه‌یابی نظری ادراک چندحسی، این پژوهش باغ تاریخی فین کاشان، ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی یونسکو را به‌عنوان نمونه مورد بررسی قرار داده است. این مطالعه با نقد رویکردهای صرفا دیداری به معماری، باغ ایرانی را به‌عنوان یک «سامانه تنظیم اقلیم ادراکی» بازخوانی کرده است. به گفته وی یافته‌های آماری و تحلیل‌های کیفی نشان داد تجربه فضایی در باغ‌های تاریخی ایران از یک سلسله‌ مراتب حسی وابسته به اقلیم پیروی می‌کند. وی خاطرنشان کرد: در این ساختار، عنصر آب به دلیل برخورداری همزمان از ویژگی‌های صوتی، حرارتی و بصری، مهم‌ترین لنگرگاه ادراکی محسوب می‌شود و بیشترین ارتباط را با بازیابی شناختی و ایجاد آرامش ذهنی در کاربران دارد. پس از آب، عناصر باد با ایجاد طراوت فضایی و خاک با ایجاد حافظه بویایی و لمسی، نقش مهمی در شکل‌گیری ادراک بدن‌مند انسان از محیط ایفا می‌کنند. بابائیان بیدگلی با اشاره به نتایج نهایی این طرح که در قالب رساله دکتری وی انجام شده، گفت: یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد فضا صرفا یک ظرف فیزیکی منفعل نیست، بلکه یک رابط تعاملی پویا میان ذهن، زیست‌شناسی و رفتار انسان به شمار می‌رود. با توجه به کارایی بالا، هزینه پایین، پایداری کالبدی و بی‌نیازی سامانه مغناطیسی پیشنهادی از جریان برق، به‌کارگیری این زیرساخت هپتیک در ایستگاه‌های مترو، اورژانس بیمارستان‌ها و سایر فضاهای عمومی کشور می‌تواند گامی مؤثر در تحقق دسترس‌پذیری فراگیر، ارتقای شمول‌پذیری شهری و افزایش استقلال افراد دارای آسیب بینایی باشد. بابائیان بیدگلی نقطه قوت این کلان‌پژوهش را پیوند میان دانش دانشگاهی و تجربه حرفه‌ای و اجرایی در حوزه معماری ذکر کرد و گفت: به گونه‌ای که تلاش شده است نتایج پژوهش از سطح مطالعات نظری فراتر رفته و به یک راهکار کاربردی برای حل مسائل واقعی جامعه تبدیل شود.  مجری طرح با اشاره به خروجی کاربردی این پژوهش اظهار کرد: نتیجه این مطالعات، ارائه و ثبت اظهارنامه رسمی اختراع با عنوان «مسیر هدایت مغناطیسی برای نابینایان با قابلیت تفکیک مسیر با استفاده از فناوری معماری هپتیک» به شماره اظهارنامه ۱۴۰۴۵۰۱۴۰۰۰۳۰۰۵۰۵ است که هم‌اکنون در فرآیند داوری و ثبت ملی قرار دارد. این اختراع می‌تواند به عنوان یک راهکار بومی، کم‌هزینه و پایدار، نقش مؤثری در مناسب‌سازی و ایمن‌سازی فضاهای شهری، درمانی و عمومی کشور برای افراد دارای آسیب بینایی ایفا کند. بابائیان بیدگلی خاطرنشان کرد: این فناوری با تکیه بر اصول معماری هپتیک و بدون نیاز به تجهیزات پوشیدنی یا مصرف انرژی، می‌تواند زمینه حرکت مستقل‌تر و ایمن‌تر افراد نابینا را در محیط‌های پرتردد فراهم کند. وی با اشاره به سوابق علمی و اجرایی خود گفت: سال‌ها تجربه تدریس مستمر در دانشگاه آزاد اسلامی و مراکز آموزش عالی کشور، مدیریت گروه معماری در دانشگاه‌های جامع علمی‌کاربردی و کسب عنوان استاد برتر دانشگاه علمی‌کاربردی استان تهران در سال‌های مختلف، از جمله سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴، بخشی از مسیر علمی و آموزشی من بوده است. تألیف پنج عنوان کتاب تخصصی مرجع در حوزه معماری، انتشار مقالات متعدد در پایگاه‌های علمی بین‌المللی ISI و ISC و همچنین برخورداری از پروانه اشتغال به کار مهندسی پایه یک با مجوز طراحی از شهرداری تهران، پشتوانه علمی و حرفه‌ای این پروژه را شکل داده است. وی در پایان با اشاره به ضرورت ارتباط میان پژوهشگران، مدیران اجرایی و سیاست‌گذاران شهری گفت: مستندات علمی، مقالات تخصصی، سوابق پژوهشی و اطلاعات مرتبط با این فناوری در دسترس علاقه‌مندان، مدیران نظام سلامت، مسئولان شهری، دانشگاهیان و پژوهشگران قرار دارد تا زمینه بررسی و به‌کارگیری این دستاورد در پروژه‌های مناسب‌سازی فضاهای عمومی فراهم شود. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 25 Jul 2026 06:30:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45413 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45412#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45412 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45412&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45412 شرکت xMEMS از فن خنک‌کننده فوق‌العاده کوچکی رونمایی کرده است که درون عینک‌های هوشمند قرار می‌گیرد. به گزارش ایسنا، اگر عینک‌های هوشمند قابلیت خنک‌کنندگی بهتری داشتند، حفظ عملکرد پردازنده، ضبط ویدیوهای طولانی‌تر و به طور کلی بهبود راحتی کاربر برایشان آسان‌تر می‌شد. این چیزی است که شرکت xMEMS امیدوار است با معرفی «XMC-1200» که یک میکرو فن فعال است که این شرکت ادعا می‌کند کوچکترین در جهان است، به آن دست یابد. این فن کوچک که به طور خاص برای قرار گرفتن در دسته عینک هوشمند و همچنین درون عینک‌های واقعیت افزوده(AR) و واقعیت تعمیم‌یافته(XR) مهندسی شده است، بر روی پلتفرم «µCooling xMEMS» ساخته شده است. فن «XMC-1200» تنها ۴۶ میلی‌متر مربع اندازه دارد که امکان ادغام در فضاهای تنگ را فراهم می‌کند. این میکرو فن جدید تنها ۷۰ میلی‌وات برق مصرف می‌کند و در عین حال دما را تا ۱۰ درجه سانتیگراد با بار حرارتی یک وات کاهش می‌دهد. شرکت xMEMS انتظار دارد که عینک‌های هوشمند و واقعیت افزوده نسل بعدی، با بهبود اتلاف گرما، عملکرد هوش مصنوعی روی دستگاه را در طراحی‌های سبک‌تر ارائه دهند. آنها معتقدند که این امر با ظهور برنامه‌های هوش مصنوعی با تقاضای بیشتر، اهمیت فزاینده‌ای پیدا خواهد کرد. پیشرفت در میکروخنک‌سازی می‌تواند به تسریع پذیرش عینک‌های هوشمند با نمایشگرهای شفاف و هوش مصنوعی روی دستگاه کمک کند و تجربیات غنی‌تری را فراهم کند. این شرکت بیشتر به بلندگوهای روی تراشه خود که مدتی در هدفون‌های توگوشی استفاده می‌شدند، شناخته می‌شود. شرکت xMEMS در اوت 2024 یک فن روی تراشه یک میلی‌متری را معرفی کرد که می‌تواند خنک‌کننده فعال را درون گجت‌های بسیار نازک قرار دهد. نمونه‌های مهندسی «XMC-1200» جدید در حال حاضر در دسترس تولیدکنندگان واجد شرایط است و آمادگی تولید برای سه‌ماهه چهارم 2027 هدف‌گذاری شده است. این بدان معناست که می‌توانیم عینک‌های هوشمند باریک با فن کوچک xMEMS را در سال 2028 در بازار ببینیم. منبع: ایسنا     mosavi Sat, 25 Jul 2026 06:29:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45412 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45410#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45410 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45410&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45410 در یک پژوهش تازه، توجه محققان به عسل حرا جلب شده است؛ محصولی طبیعی از مناطق جنوبی که به دلیل منشاء گیاهی ویژه و شرایط اقلیمی خاص، موضوعی مهم برای بررسی‌های علمی و غذایی به شمار می‌رود. به گزارش ایسنا، عسل یکی از شناخته‌شده‌ترین مواد غذایی طبیعی در جهان است که هم در سفره مردم و هم در برخی کاربردهای درمانی و صنعتی جایگاه مهمی دارد. این ماده شیرین فقط یک خوراکی ساده نیست، بلکه ترکیبی از قندهای طبیعی، آنزیم‌ها، اسیدهای آلی، ویتامین‌ها، مواد معدنی و گروهی از ترکیبات فعال زیستی است که هر کدام می‌توانند در ویژگی‌های آن نقش داشته باشند. به همین دلیل، در بسیاری از مطالعات علمی به خواصی مانند فعالیت ضدباکتریایی، آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی عسل توجه شده است. البته همه عسل‌ها یکسان نیستند. هرچند ترکیبات اصلی عسل در نمونه‌های مختلف شباهت زیادی دارند، اما مقدار این ترکیبات می‌تواند بسته به نوع گیاهی که زنبور از آن تغذیه کرده، منطقه جغرافیایی، شرایط آب‌وهوایی و دیگر عوامل محیطی تغییر کند. همین تفاوت‌ها باعث شده است که بررسی علمی عسل‌های گوناگون اهمیت زیادی پیدا کند. وقتی منشاء گیاهی یک عسل خاص باشد، انتظار می‌رود ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی آن هم تا اندازه‌ای متفاوت باشد. از سوی دیگر، شناخت دقیق این ویژگی‌ها فقط برای مصرف‌کننده مهم نیست، بلکه برای تولیدکنندگان، پژوهشگران و حتی بازار فروش نیز اهمیت دارد. عسل حرا از جمله عسل‌هایی است که به دلیل ارتباط با جنگل‌های مانگرو و شرایط خاص اقلیمی جنوب ایران، می‌تواند نمونه‌ای ویژه به حساب آید. در سال‌های گذشته در کشورهای دیگر نیز درباره عسل‌های مانگرو مطالعاتی انجام شده و نشان داده شده است که این گروه از عسل‌ها می‌توانند از نظر برخی ترکیبات با عسل‌های دیگر فرق داشته باشند. بنابراین بررسی عسل حرا در ایران، هم از نظر علمی و هم از نظر شناخت بهتر ظرفیت‌های بومی، ضروری به نظر می‌رسد. در همین چارچوب، رقیه گرمائی‌پور از گروه محیط زیست دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران به همراه دو همکار هم‌دانشگاهی خود، پژوهشی درباره مقایسه ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی عسل حرا با دو نمونه عسل رایج انجام داده‌اند. این پژوهش، در اصل تلاشی برای سنجش جایگاه عسل حرا در کنار عسل‌های شناخته‌شده‌تر بازار و روشن‌تر کردن وضعیت کیفیت آن بوده است. در این مطالعه، پژوهشگران برخی از مهم‌ترین شاخص‌های فیزیکوشیمیایی عسل را بررسی کردند. عسل حرا که در این پژوهش استفاده شد، از جزیره قشم تهیه و سپس در شرایط عادی به آزمایشگاه منتقل شد. برای مقایسه، دو عسل رایج بازار یعنی عسل گون-آویشن و عسل بهارنارنج نیز به عنوان نمونه‌های شاهد انتخاب شدند. سپس ویژگی‌هایی مانند قندهای احیاکننده، ساکارز، اسیدیته آزاد، رطوبت، پرولین و پلی‌فنول‌های کل در این نمونه‌ها بررسی شد. برای فهم ساده‌تر، باید گفت این شاخص‌ها به دانشمندان کمک می‌کنند طبیعی بودن، کیفیت، میزان رسیدگی و برخی ویژگی‌های تغذیه‌ای عسل را ارزیابی کنند. برای نمونه، ساکارز پایین می‌تواند یکی از نشانه‌های طبیعی بودن عسل باشد و پلی‌فنول‌ها نیز گروهی از ترکیبات هستند که اغلب با ظرفیت آنتی‌اکسیدانی مواد غذایی ارتباط دارند. نتایج این بررسی که در «دوفصلنامه علوم و فنون زنبورعسل» متعلق به انجمن علمی زنبور عسل ایران منتشر شده‌اند، نشان دادند که عسل حرا از نظر قندهای احیاکننده، ساکارز و اسیدیته آزاد در محدوده استاندارد ایران قرار دارد. این موضوع از آن جهت مهم است که نشان می‌دهد این عسل در چند شاخص مهم کیفیت، وضعیت قابل قبولی دارد. در مقابل، میزان پرولین آن کمتر از حد استاندارد ایران گزارش شد. پرولین نوعی اسیدآمینه است که در ارزیابی کیفیت عسل مورد توجه قرار می‌گیرد. پژوهشگران احتمال داده‌اند که این پایین بودن، به نوع گل حرا مربوط باشد. همچنین رطوبت عسل حرا کمی بیشتر از حد استاندارد بوده که می‌تواند با رطوبت بالای منطقه تولید آن ارتباط داشته باشد. پژوهشگران همچنین گزارش کردند که عسل حرا از نظر پلی‌فنول‌های کل در محدوده عسل‌های ایران قرار می‌گیرد. با تکیه بر مجموعه این داده‌ها، در این مطالعه عسل حرا در مجموع به عنوان یکی از عسل‌های خوب ایران معرفی شده است. در عین حال، پژوهشگران تأکید کرده‌اند که برای شناخت دقیق‌تر عسل‌های مانگرو در ایران، باید نمونه‌های بیشتری بررسی شود؛ به‌ویژه عسل‌های مناطق خور آذینی که در آن‌ها ترکیب گونه‌های چندل و حرا وجود دارد. این پیشنهاد نشان می‌دهد که پژوهش حاضر را باید گامی آغازین دانست، نه پایان راه بررسی این نوع عسل. طبق اطلاعات تکمیلی پژوهش فوق، عسل حرا در ایران از نظر ساکارز در سطح بسیار پایینی قرار دارد؛ موضوعی که به طبیعی بودن آن اشاره می‌کند. حتی گفته شده این میزان ساکارز از برخی عسل‌های مانگرو بررسی‌شده در دیگر نقاط جهان و نیز از بعضی عسل‌های موجود در ایران کمتر است. از سوی دیگر، اسیدیته این عسل در سطح مطلوبی قرار دارد، اما رطوبت آن کمی بیشتر از استاندارد است که می‌تواند بازتاب شرایط مرطوب رویشگاه‌های جنوبی باشد. بنابراین بخشی از تفاوت‌های این عسل را باید در پیوند مستقیم با محیط طبیعی تولید آن درک کرد. همچنین میزان ترکیبات فنلی عسل حرا از بعضی عسل‌های مانگروی تک‌گل در دیگر کشورها و نیز از برخی عسل‌های ایرانی مانند شوید، کنار و گون-آویشن پایین‌تر است. با این حال، این مسئله به تنهایی به معنای پایین بودن کیفیت عسل نیست، زیرا کیفیت عسل فقط با یک شاخص سنجیده نمی‌شود و باید مجموعه ویژگی‌ها را در نظر گرفت. نکته مهم دیگر، اشاره به نقش زنبور عسل کوچک با نام علمی Apis florea، در این زیست‌بوم‌ها است. این زنبور به عنوان گرده‌افشان مهم در اکوسیستم‌های گرمسیری و خشک ایران شناخته می‌شود و در گرده‌افشانی درختان حرا و چندل نقش دارد. به همین دلیل، برداشت اصولی و پایدار عسل می‌تواند هم به حفظ جمعیت این حشره ارزشمند کمک کند و هم تولید عسل باکیفیت را تداوم ببخشد. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 25 Jul 2026 06:23:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45410 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45408#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45408 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45408&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45408 خراسان رضوی (ایسنا) - پژوهشگران با توسعه واکسنی توانستند واکنش ایمنی اختصاصی علیه سلول‌های پیش‌سرطانی پانکراس ایجاد کنند که می‌تواند مسیر جدیدی برای پیشگیری از این سرطان مرگبار باشد. واکسن جدید مبتنی بر پپتید در نخستین مرحله آزمایش بالینی توانسته است واکنش سلول‌های ایمنی بدن را در افراد پرخطر فعال کند و روند تبدیل ضایعات پیش‌سرطانی پانکراس به تومور را کاهش دهد. آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC) که شایع‌ترین نوع سرطان پانکراس محسوب می‌شود، معمولا در مراحل پیشرفته تشخیص داده می‌شود زیرا در مراحل اولیه علائم محدودی دارد و همین موضوع باعث کاهش نرخ بقای بیماران می‌شود. با این حال، تومورهای این نوع سرطان اغلب طی چند دهه از کیست‌ها یا ضایعات خوش‌خیم‌تر ایجاد می‌شوند. از آنجا که حدود ۱۰ درصد از افرادی که به سرطان آدنوکارسینوم مجرای پانکراس مبتلا می‌شوند، زمینه ژنتیکی ابتلا به این بیماری را دارند، پزشکان امیدوارند بتوانند با مداخلات زودهنگام، روند پیشرفت بیماری را به تاخیر بیندازند یا حتی از ایجاد سرطان پیشگیری کنند. گروهی از پژوهشگران دانشگاه جانز هاپکینز در آمریکا، امکان استفاده از واکسنی را بررسی کردند که سلول‌های دارای شایع‌ترین جهش‌های ژن «کی‌راس»  (KRAS) را هدف قرار می‌دهد. ژن «کی‌راس»، یکی از ژن‌هایی است که بیشترین تغییرات مرتبط با رشد سلولی را در سرطان پانکراس و ضایعات پیش‌سرطانی این اندام دارد. نتایج کارآزمایی بالینی مرحله اول نشان داد که واکسن سرطان توانسته است واکنش محافظتی سلول‌های «تی» اختصاصی را تحریک کند و سرعت تبدیل ضایعات پانکراس به سرطان را در شرکت‌کنندگان کاهش دهد. الیزابت جافی، متخصص سرطان و از پژوهشگران این پژوهش گفت: این نتایج آغاز مسیر است، اما یافته‌ها نشان می‌دهد، سیستم ایمنی بدن فعال شده است. پژوهشگران ابتدا ۶ نوع شایع جهش‌یافته ژن «کی‌رس» در تومورهای آدنوکارسینوم مجرای پانکراس را شناسایی کردند و آنها را در یک واکسن مبتنی بر پپتید قرار دادند. نتایج پژوهش‌های پیشین این گروه نشان داد که این واکسن در بیماران مبتلا به سرطان پانکراس، هنگام دریافت درمان‌های دیگر یا پس از جراحی، ایمن بوده و توانسته است سلول‌های «تی» اختصاصی علیه جهش‌های «کی‌رس» ایجاد کند. پژوهشگران در آزمایش جدید، افرادی را انتخاب کردند که به دلیل عوامل ژنتیکی در معرض خطر بالای ابتلا به آدنوکارسینوم مجرای پانکراس بودند و در آنان ضایعات پانکراس مشاهده شده بود، اما هنوز به سرطان تبدیل نشده بودند. تعداد ۲۰ بیمار واجد شرایط، چهار نوبت واکسن مبتنی بر جهش «کی‌رس» دریافت کردند که یکی از آنها دوز یادآور، چهار هفته پس از آخرین تزریق اولیه بود. پژوهشگران در مراحل مختلف، نمونه خون شرکت‌کنندگان را بررسی کردند تا میزان واکنش سیستم ایمنی آنها را ارزیابی کنند. نتایج نشان داد، عوارض جانبی واکسن خفیف بوده و شامل خستگی، لرز و علائم شبیه آنفلوآنزا بوده است که همگی به‌طور خودبه‌خود برطرف شدند. مقایسه واکنش سلول‌های «تی» پیش و پس از واکسیناسیون نشان داد، پاسخ این سلول‌ها علیه تمامی آنتی‌ژن‌های جهش‌یافته «کی‌رس» موجود در واکسن، به‌طور متوسط ۱۸.۲ برابر افزایش یافته است. نیمی از بیماران نیز واکنش ایمنی قوی علیه همه پپتیدهای موجود در واکسن نشان دادند. پژوهشگران پس از پیگیری میانگین ۱۶.۵ ماهه اعلام کردند: هیچ‌یک از افراد واکسینه‌شده شاهد تبدیل کیست‌ها و ضایعات غیرتهاجمی خود به تومور سرطانی نبودند. در سه بیمار، کیست‌های پانکراس به‌طور کامل از بین رفت و در سه بیمار دیگر، ضایعات کوچک‌تر شد. همچنین در سایر شرکت‌کنندگان، ضایعات بدون تغییر ماند. مقایسه این نتایج با گروهی از افراد واکسینه‌نشده که در دوره مشابه تحت نظر بودند، نشان داد، پیشرفت بیماری در گروه واکسینه‌نشده بیشتر بوده است. پژوهشگران همچنین گروهی از بیمارانی را که یک یا دو سال پس از آخرین نوبت واکسیناسیون برای پیگیری‌های اختیاری مراجعه کرده بودند، بررسی کردند. نتایج نشان داد که واکسن همچنان سلول‌های دفاعی بدن را فعال نگه می‌دارد. هرچند تعداد این سلول‌ها به مرور زمان کاهش یافت، اما نتایج آزمایش‌ها نشان داد آنها پس از مواجهه دوباره با «کی‌رس»، همچنان واکنش ایمنی قوی و توانایی تکثیر خود را حفظ کرده‌اند. طبق گزارش ساینتیست، نیها زیدی، متخصص سرطان و از پژوهشگران این پژوهش گفت: این پژوهش، نخستین شواهد مفهومی درباره استفاده از واکسن‌ها برای پیشگیری از سرطان پانکراس در انسان‌ها را ارائه می‌دهد. نتایج این پژوهش در نشریه Cancer Discovery منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 22 Jul 2026 10:56:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45408 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45406#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45406 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45406&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45406 بررسی جدید پژوهشگران آمریکایی نشان می‌دهد که تماشای زیاد تلویزیون با کوچک‌تر شدن ساختارهای مغز مرتبط است. به گزارش ایسنا، جمله «تلویزیون را خاموش کن؛ مغزت را می‌پوساند!» دهه‌هاست که در خانه‌ها تکرار می‌شود. اگرچه پوسیدگی ممکن است اصطلاح خیلی تندی به نظر برسد، اما پژوهشگران دریافته‌اند که این حس کلی می‌تواند تا حدودی درست باشد. به نقل از مدیکال‌اکسپرس، اخیراً مشخص شده است افرادی که در میانسالی اغلب تلویزیون تماشا می‌کردند، بعدها علائمی را مانند حجم کمتر نواحی مرتبط با حافظه، لوب‌های پیشانی و پس‌سری کوچک‌تر و آسیب ماده سفید مرتبط با پیری، خطر سکته مغزی، زوال شناختی و زوال عقل نشان داده‌اند. «دیوید ریچلن»(David Raichlen)، استاد علوم زیستی و انسان‌شناسی «دانشگاه جنوب کالیفرنیا»(USC) و پژوهشگر ارشد این پروژه، گفت: سال‌ها است که ما بر میزان نشستن افراد تمرکز کرده‌ایم. یافته‌های ما نشان می‌دهند که باید به کارهایی که آنها هنگام نشستن انجام می‌دهند نیز توجه کنیم. این یافته‌ها فقط به دلیل ماهیت بی‌تحرکی هنگام تماشای تلویزیون نبودند. این پژوهش نشان داد که سایر انواع فعالیت‌های بدون ‌تحرک، چنین ارتباطی ندارند و این نشان می‌دهد کاری که شخص هنگام نشستن انجام می‌دهد، ممکن است بیشتر از آنچه پیشتر تصور می‌شد، اهمیت داشته باشد. پژوهشگران داده‌های حدود ۱۷۰۰ بزرگسال با میانگین سنی ۵۳ سال را که بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۹ در پژوهش «خطر تصلب شرایین در جوامع»(ARIC) ثبت‌نام کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند. پژوهش ARIC یک پژوهش بلندمدت روی جمعیت آمریکا است که به بررسی سلامت قلب و عروق و مغز می‌پردازد. از شرکت‌کنندگان پرسیده شد که چند وقت یک بار در مقیاسی از «هرگز/به ندرت» تا «خیلی وقت‌ها» در اوقات فراغت خود تلویزیون تماشا می‌کنند و چه مدت از روز کاری خود را می‌نشینند. بیش از دو دهه بعد، شرکت‌کنندگان تحت ام‌آرآی مغز قرار گرفتند. در مقایسه با افرادی که گزارش دادند «هرگز» یا «به ندرت» تلویزیون تماشا می‌کنند، افرادی که «اغلب» تلویزیون تماشا می‌کردند، تفاوت‌های ساختاری گسترده‌ای را در سراسر مغز نشان دادند. پژوهشگران حجم‌های کوچکتری را در مناطقی که با علائم اولیه بیماری آلزایمر مرتبط هستند و حجم‌های بالاتری از حد تراکم ماده سفید را که شاخصی از بیماری رگ‌های خونی کوچک مغز مرتبط با زوال شناختی و زوال عقل است، یافتند. همچنین این شرکت‌کنندگان، لوب‌های پس‌سری و پیشانی کوچکتری داشتند؛ مناطقی که با پردازش بصری و عملکرد اجرایی مرتبط هستند. حتی زمانی که پژوهشگران عواملی مانند فعالیت بدنی، دیابت، شاخص توده بدنی، سیگار کشیدن و مصرف الکل را کنترل کردند، این تفاوت‌ها همچنان پابرجا بودند. نکته قابل توجه این است که پژوهشگران برای میزان تماشای تلویزیون به داده‌های خودگزارش‌شده تکیه کردند و این می‌تواند نسبت به ردیابی زمانی، دقت کمتری داشته باشد. یک نکته دیگر این است که به نظر نمی‌رسد عنصر کم‌تحرکی هنگام تماشای تلویزیون، عامل اصلی این تغییرات باشد. کسانی که گزارش دادند زمان زیادی را در محل کار خود به نشستن می‌گذرانند، در واقع لوب‌های پیشانی و پس‌سری بزرگتری داشتند و حجم ماده سفید مغزشان کمتر بود که نشان‌دهنده سلامت مغزی بهتر آنها نسبت به کسانی است که برای تماشای تلویزیون می‌نشینند. پژوهشگران می‌گویند که این می‌تواند به دلیل ماهیت محرک فکری بسیاری از مشاغل نیازمند نشستن باشد. به نظر می‌رسد مردان در برابر این تغییرات آسیب‌پذیرتر هستند. هنگامی که اسکن‌های ام‌آرآی براساس جنسیت جدا شدند، پژوهشگران دریافتند که بیشتر تغییرات مغز، چه در اثر تماشای تلویزیون و چه در اثر نشستن‌های شغلی، در مردان مشاهده شده است. چنین یافته‌هایی نشان می‌دهند که هنوز باید تحقیقات بیشتری درباره این موضوع پیچیده انجام شود. با وجود این، ممکن است در نهایت شاهد رویکرد متفاوتی در راهنمایی‌های بهداشتی درباره فعالیت‌های کم‌تحرک باشیم. به عنوان مثال، پزشکان ممکن است به جای این که فقط بیماران را به حرکت بیشتر هدایت کنند، کاهش زمان تماشای تلویزیون و افزودن فعالیت‌های شناختی جذاب را برای زمانی که می‌نشینند، توصیه کنند. «ناتان فتر»(Natan Feter) از پژوهشگران این پروژه گفت: ما اغلب مردم را تشویق می‌کنیم که زمان زیادی را صرف نشستن نکنند، اما متخصصان ممکن است بخواهند این توصیه را گسترش دهند تا فعالیت‌های انجام‌شده در حالت نشسته را نیز شامل شود، زیرا به نظر می‌رسد این فعالیت‌ها تأثیرات متمایزی بر سلامت مغز دارند. این پژوهش در مجله «Alzheimer's & Dementia» به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 22 Jul 2026 10:52:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45406 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45404#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45404 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45404&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45404 در پژوهشی تازه، هیدروفون‌ها به‌عنوان ابزارهای اصلی دریافت صوت در زیر آب مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ ابزارهایی که درک بهتر محیط دریایی و گسترش توان پایش زیرسطحی را برای پژوهشگران و متخصصان ممکن می‌کنند. به گزارش ایسنا، دریاها و اقیانوس‌ها بخش بزرگی از محیط طبیعی زمین را تشکیل می‌دهند، اما شناخت دقیق آن‌ها کار ساده‌ای نیست. برخلاف خشکی، در محیط آبی بسیاری از ابزارهای معمول برای مشاهده، ارتباط و آشکارسازی کارایی محدودی دارند. نور و امواج رادیویی در آب به‌سرعت تضعیف می‌شوند و همین مسئله باعث می‌شود روش‌هایی که در سطح زمین رایج هستند، در زیر آب چندان مؤثر نباشند. در چنین شرایطی، صدا به یکی از مهم‌ترین راه‌های دریافت اطلاعات تبدیل می‌شود. امواج صوتی در آب بهتر پیش می‌روند و می‌توانند داده‌های ارزشمندی از محیط اطراف در اختیار پژوهشگران قرار دهند. به همین دلیل، فناوری آکوستیک زیر آب، یعنی فناوری مربوط به صدا در محیط‌های آبی، در سال‌های اخیر جایگاه بسیار مهمی در علوم دریایی، صنایع فراساحلی، پایش محیطی و حتی مسائل ایمنی و امنیتی پیدا کرده است. در مرکز این فناوری، هیدروفون‌ها قرار دارند؛ ابزارهایی که می‌توان آن‌ها را میکروفون‌های مخصوص زیر آب دانست. این دستگاه‌ها فشار ناشی از امواج صوتی را دریافت و آن را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کنند تا صداهای زیر سطح آب ثبت و تحلیل شوند. اهمیت موضوع فقط به شنیدن یک صدا محدود نیست. وقتی چند هیدروفون در کنار هم و با آرایش مشخص به کار گرفته شوند، سامانه‌ای به نام آرایه هیدروفونی شکل می‌گیرد که می‌تواند منبع صدا را تشخیص دهد، محل تقریبی آن را پیدا کند و صدای هدف را از میان نویزهای مزاحم جدا کند. با این حال، محیط زیر آب پر از چالش است. جریان آب، باد، بارش، فعالیت‌های انسانی، تغییرات دما، فشار و شوری، همگی بر کیفیت دریافت صدا اثر می‌گذارند و دقت آشکارسازی را کاهش می‌دهند. به همین دلیل، پژوهش درباره این ابزارها ضرورتی علمی و کاربردی دارد. امید کاظمی آهویی از گروه مهندسی مکانیک دانشگاه تفرش به همراه یکی از همکاران هم‌دانشگاهی خود، پژوهشی را درباره معرفی هیدروفون‌ها و آرایه‌های هیدروفونی و بررسی تعریف‌ها و کاربردهای آن‌ها انجام داده‌اند. این پژوهش با نگاهی آموزشی و کاربردی، تلاش کرده است تصویری روشن از این ابزارهای زیرآبی، شیوه کار آن‌ها و حوزه‌هایی که می‌توانند در آن‌ها نقش‌آفرین باشند، ارائه کند. اشاره پژوهشگران به این موضوع از آن جهت مهم است که فناوری دریافت و تحلیل صدا در زیر آب، هم برای شناخت بهتر پدیده‌های طبیعی و هم برای پاسخ به نیازهای فنی، صنعتی و امنیتی، روزبه‌روز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. روش انجام این پژوهش «مروری ترویجی» بوده است. یعنی نویسندگان به‌جای انجام آزمایش میدانی یا ساخت نمونه جدید، مجموعه‌ای از دانسته‌های علمی و فنی موجود درباره هیدروفون‌ها را گردآوری و به زبانی روشن مرور کرده‌اند. در این شیوه، هدف اصلی این است که خواننده با مفاهیم پایه، کاربردها، چالش‌ها و مسیرهای پیشرفت یک فناوری آشنا شود. به بیان ساده، پژوهشگران تلاش کرده‌اند با کنار هم گذاشتن اطلاعات معتبر، تصویری منسجم از این ابزارها ارائه دهند؛ از نقش هیدروفون در تبدیل صدای زیر آب به سیگنال الکتریکی گرفته تا اهمیت آرایه‌های هیدروفونی در شناسایی منبع صوت و کاهش اثر نویزهای محیطی. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهند که در بستر دریاها و اقیانوس‌ها، صدا یکی از مؤثرترین ابزارها برای ارتباط، پایش و تحلیل است؛ به‌ویژه در محیط‌هایی که نور به‌سختی نفوذ می‌کند. در چنین شرایطی، هیدروفون‌ها به‌عنوان حسگرهای تخصصی آکوستیک زیر آب نقش کلیدی دارند. این ابزارها با دریافت امواج فشاری صوت و تبدیل آن‌ها به سیگنال الکتریکی، امکان شنود و ثبت صداهای زیرسطحی را فراهم می‌کنند. به این ترتیب، صداهایی که در حالت عادی قابل دریافت نیستند، به داده‌هایی تبدیل می‌شوند که می‌توان آن‌ها را بررسی و تفسیر کرد. نتیجه کلی پژوهش این است که هیدروفون‌ها و آرایه‌های هیدروفونی امروز تنها ابزارهایی ساده برای شنیدن صدا در آب نیستند، بلکه به سامانه‌هایی پیشرفته و هوشمند تبدیل شده‌اند که در حوزه‌های مختلف کاربرد دارند. این کاربردها از شناخت پدیده‌های طبیعی و پایش زیست‌محیطی تا استفاده‌های صنعتی، ایمنی و دفاعی را در بر می‌گیرد. همچنین تحقیق نشان می‌دهد که با پیشرفت در مواد پیزوالکتریک، فناوری فیبر نوری، سامانه‌های میکروالکترومکانیکی یا MEMS و نیز الگوریتم‌های جدید پردازش سیگنال، توان این ابزارها در حال گسترش است و افق‌های تازه‌ای پیش روی این حوزه قرار دارد. اهمیت این یافته‌ها که در «دوفصلنامه صوت و ارتعاش» نشریه‌ای وابسته به «انجمن آکوستیک و ارتعاشات ایران» منتشر شده‌اند، برای ایران نیز قابل توجه است. خلیج فارس به دلیل کم‌عمقی، شوری بالا، تغییرات دمایی و حجم زیاد رفت‌وآمد دریایی، محیطی دشوار برای تحلیل آکوستیکی زیر آب به شمار می‌رود. در عین حال، وجود منابع عظیم انرژی، زیرساخت‌های نفت و گاز، خطوط لوله، بنادر و تأسیسات دریایی باعث می‌شود نیاز به سامانه‌های پایش دقیق و پیوسته بیشتر شود. از این منظر، هیدروفون‌ها می‌توانند هم در نظارت زیست‌محیطی و هم در مراقبت از مرزهای آبی و حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی نقش داشته باشند. محققان همچنین به این نکته اشاره دارند که شبکه‌های گسترده هیدروفونی می‌توانند به شناسایی فعالیت‌های مشکوک زیرسطحی و مقابله با تهدیدهای نامتقارن کمک کنند. از سوی دیگر، بررسی‌ها نشان می‌دهند که توسعه این فناوری فقط به خرید تجهیزات محدود نمی‌شود و نیازمند تقویت توان داخلی است. وابستگی به تجهیزات وارداتی و محدودیت‌های فناورانه، از چالش‌های مهم این مسیر معرفی شده‌اند. با این حال، فرصت‌هایی مانند استفاده از حسگرهای فیبر نوری، شبکه‌های حسگر زیرآبی، هوش مصنوعی و سامانه‌های تطبیقی می‌توانند روند بومی‌سازی را آسان‌تر کنند. مجریان تحقیق بر این باورند که ترکیب دانش آکوستیک، مهندسی مواد، الکترونیک و علوم داده می‌تواند زمینه‌ساز پیشرفت در این حوزه باشد. به بیان ساده، این فناوری فقط یک ابزار تخصصی نیست، بلکه می‌تواند به مدیریت بهتر دریاها، حفاظت از محیط زیست دریایی، بهبود ایمنی عملیات فراساحلی و تقویت توان دریایی کشور کمک کند. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 19 Jul 2026 09:50:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45404 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45402#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45402 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45402&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45402 دانشمندان آمریکایی با کمک ژن‌درمانی، شب‌کوری مادرزادی کامل را در موش‌ها معکوس کردند و بینایی آنها را بهبود بخشیدند. به گزارش ایسنا، پژوهش پیش‌بالینی پژوهشگران «دانشگاه لویی‌ویل»(University of Louisville) نشان می‌دهد که ژن‌درمانی می‌تواند بینایی را در نوع شدید شب‌کوری ارثی بازیابی کند. به نقل از ساینمگ، این روش ژن‌درمانی، اختلال موسوم به «شب‌کوری ثابت مادرزادی کامل»(cCSNB) را هدف قرار می‌دهد که در آن مدار شبکیه از بدو تولد قادر به ایجاد پاسخ‌های بصری قابل اعتماد نیست. این درمان در موش‌ها هم عملکرد شبکیه و هم عملکرد بصری را بهبود بخشید و طرحی امیدوارکننده را برای درمان‌های انسانی آینده ارائه داد. پژوهشگران بر افزایش فعالیت ژن برای جبران نقص مولکولی زمینه‌ای تمرکز کردند که به سیگنال‌دهی معیوب گیرنده‌های نوری منجر می‌شود. این روش به جای تلاش برای ویرایش مستقیم ژنوم، دستورالعمل‌های ژنتیکی عملکردی را به سلول‌های شبکیه منتقل می‌کند و این کار را با هدف برقراری مجدد انتقال بینایی سالم‌تر انجام می‌دهد. این راهبرد برای شرایطی طراحی شده است که در آن می‌توان با بازیابی سطح بیان پروتئین، مسیرهای ایجادکننده بیماری را تا حدی نجات داد. این گروه پژوهشی با استفاده از انتقال ویروسی، یک عامل درمانی را به چشم موش‌های مبتلا تزریق کردند. پس از درمان، آنها عملکرد شبکیه را با سنجش‌های الکتروفیزیولوژیکی بررسی کردند که میزان پاسخ نورون‌های شبکیه به نور را اندازه‌گیری می‌کنند. نتیجه این کار، تغییر قابل اندازه‌گیری به سمت الگوهای پاسخ طبیعی‌تر بود که نشان داد شبکیه‌های درمان‌شده به جای این که صرفاً تخریب را به تأخیر بیندازند، عملکرد خود را بازیابی کرده‌اند. فراتر از الکتروفیزیولوژی، این پژوهش با استفاده از خوانش‌های رفتاری یا عملکردی بینایی، حدت بینایی را ارزیابی کرد. بهبود عملکرد نشان داد که دستاوردهای مولکولی و سلولی به دستاوردهای عملی در نحوه تشخیص و حل سیگنال‌های بصری توسط حیوانات در شرایط آزمایشگاهی تبدیل شده‌اند. نکته مهم این است که این مزایا با نجات پردازش شبکیه سازگار بودند، نه با تغییرات جداگانه در سطح بیان ژن. این یافته‌ها بر اهمیت زمان‌بندی و هدف‌گیری نیز تأکید دارند. نجات موفقیت‌آمیز شبکیه اغلب به رساندن ناقل به انواع سلول‌های مربوطه و دستیابی به بیان کافی در مراحل اولیه بستگی دارد. اگرچه این روش فعلا روی موش‌ها انجام شده است، اما شواهدی ارائه می‌دهد مبنی بر این که می‌توان پنجره درمانی و مسیر انتقال را برای شب‌کوری ثابت مادرزادی کامل تنظیم کرد. یک نکته‌ فنی مهم این است که تقویت ژن می‌تواند با بازیابی ورودی‌های بیوشیمیایی کنترل‌کننده فعالیت گیرنده‌های نوری، مشکلات تنظیم سیگنال‌دهی شبکیه را اصلاح کند. هنگامی که این ورودی تقویت شود، مدارهای شبکیه‌ می‌توانند پاسخ‌هایی نزدیک‌تر به پاسخ‌های مشاهده‌شده در حیوانات سالم‌تر ایجاد کنند و هم حساسیت و هم دقت سیگنال را بهبود ببخشند. پژوهشگران نتایج بررسی خود را به عنوان یک اثبات مفهومی دلگرم‌کننده برای درمان شب‌کوری ثابت مادرزادی کامل که در آن گزینه‌های فعلی محدود هستند، ارائه داده‌اند. گام‌های آینده احتمالاً شامل توصیف عمیق‌تر ایمنی بلندمدت، پایداری بیان و روابط دوز-پاسخ و بررسی میزان شباهت فیزیولوژی شبکیه موش به انسان خواهد بود. این پژوهش در مجله «Gene Therapy» به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 19 Jul 2026 09:46:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45402 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45401#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45401 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45401&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45401 فیل‌ها علاوه بر صداهایی که در هوا منتشر می‌شوند، از ارتعاشات عبوری از زمین نیز برای ارتباط استفاده می‌کنند. اکنون پژوهشگران ساختار گوش این جانوران را بررسی کرده‌اند تا سازوکار دریافت چنین پیام‌هایی را بهتر بشناسند. به گزارش ایسنا، فیل‌ها می‌توانند با تولید صداهایی که در هوا حرکت می‌کنند، با همنوعان خود در فاصله‌ای تا حدود پنج کیلومتر ارتباط برقرار کنند. بااین‌حال، ارتباط صوتی هوابرد تنها راه انتقال پیام میان این جانوران نیست. فیل‌ها همچنین امواج لرزشی یا لرزه‌ای ایجاد می‌کنند که از طریق زمین منتشر می‌شوند. این ارتعاشات می‌توانند از پاهای فیل وارد بدن شوند، در امتداد پاها حرکت کنند و در نهایت از راه استخوان‌های جمجمه به گوش داخلی برسند. چنین پیام‌هایی ممکن است در فاصله ۱۰ کیلومتری یا حتی بیشتر نیز دریافت شوند؛ بنابراین این شیوه ارتباطی می‌تواند در محیط‌های طبیعی گسترده اهمیت زیادی داشته باشد. دریافت صدا از راه استخوان‌های بدن «شنوایی هدایت استخوانی» نامیده می‌شود. در این فرایند، ارتعاشات بدون آنکه الزاماً مسیر معمول ورود صدا از مجرای گوش را طی کنند، از طریق استخوان جمجمه به گوش داخلی انتقال می‌یابند. بررسی این توانایی در فیل‌ها ضروری است، زیرا می‌تواند بخشی از رفتارهای اجتماعی، واکنش آن‌ها به پیام‌های دوردست و نحوه برقراری ارتباط در طبیعت را توضیح دهد. پژوهشگران پیش‌تر بر اساس رفتار فیل‌های وحشی و واکنش آن‌ها به محرک‌های لرزشی احتمال می‌دادند که این جانوران شنوایی استخوانی بسیار خوبی داشته باشند، اما روشن نبود چه ویژگی‌هایی در ساختار گوش چنین قابلیتی را امکان‌پذیر می‌کند. دکتر سونیل پوریا، دانشیار بخش گوش، حلق و بینی «دانشکده پزشکی هاروارد» و «مرکز ماساچوست آی اند ایر»، همراه با دکتر کیتلین اوکانل-رادول، مدرس پیشین بخش گوش، حلق و بینی دانشکده پزشکی هاروارد، و دیگر اعضای گروه پژوهشی مطالعه‌ای درباره سازوکار ارتباط فیل‌ها از طریق ارتعاشات زمین انجام داده‌اند. آن‌ها به‌طور ویژه نقش اندازه استخوان‌های گوش میانی و احتمال بسته‌شدن ارادی مجرای گوش را در تقویت شنوایی هدایت استخوانی بررسی کردند. هدف این بود که مشخص شود چرا گوش فیل‌ها در انتقال ارتعاشات کم‌فرکانس به گوش داخلی عملکرد مناسبی دارد. پژوهشگران برای انجام آزمایش‌ها از استخوان‌های گیجگاهی فیل‌های مرده و اهداکنندگان انسانی استفاده کردند. استخوان گیجگاهی بخشی از جمجمه است که گوش میانی و گوش داخلی را در خود جای می‌دهد. نمونه‌ها به دستگاهی متصل شدند که ارتعاشاتی شبیه حرکت صدا از درون بدن به سوی جمجمه ایجاد می‌کرد. گروه پژوهشی سپس با تاباندن پرتو لیزر، حرکت نشانگرهای بازتابنده بسیار کوچکی را که روی استخوان‌های گوش میانی قرار گرفته بودند اندازه‌گیری کرد. این اندازه‌گیری‌ها در برابر تحریک‌های دارای فرکانس پایین و بالا انجام شد. پژوهشگران همچنین برای شبیه‌سازی بسته‌بودن مجرای گوش، آن را با یک مسدودکننده نرم از جنس فوم بستند و تغییرات انتقال ارتعاش را بررسی کردند. یافته‌ها نشان دادند استخوان‌های گوش میانی فیل در فرکانس حدود ۴۰۰ هرتز بیشترین کارایی لرزشی را دارند، درحالی‌که این مقدار برای استخوان‌های گوش انسان حدود ۱٫۲ کیلوهرتز بود. در فرکانس‌های پایین‌تر از این محدوده‌ها، حرکت استخوان رکابی فیل سه تا چهار برابر بیشتر از استخوان رکابی انسان اندازه‌گیری شد. استخوان رکابی، استخوان بسیار کوچکی در گوش میانی است که ارتعاشات را به گوش داخلی انتقال می‌دهد. حرکت بیشتر آن لزوماً به معنای شنوایی بهتر نیست، اما نشان می‌دهد ارتعاش بیشتری به حلزون گوش می‌رسد؛ بخشی که ارتعاشات را به پیام‌های عصبی قابل‌تفسیر برای مغز تبدیل می‌کند. پژوهشگران احتمال می‌دهند این عملکرد به ویژگی‌های بدنی فیل مربوط باشد. استخوان‌های گوش میانی فیل حدود ۹ برابر سنگین‌تر و پرده گوش آن حدود هفت برابر بزرگ‌تر از نمونه‌های انسانی است. این بزرگی به انتقال بهتر صداها و ارتعاشات دارای فرکانس پایین به حلزون گوش کمک می‌کند. همچنین برآوردها نشان دادند اگر فیل بتواند با انقباض یک ماهیچه مجرای گوش خود را ببندد، شنوایی استخوانی آن هنگام دریافت صداهای بسیار کم‌فرکانس ممکن است تا ۳۰ برابر تقویت شود. میزان واقعی این تقویت به مقدار بسته‌شدن فضای مجرای گوش بستگی دارد. بسته‌شدن مجرای گوش اثری شبیه استفاده انسان از گوش‌گیر یا هدفون داخل‌گوشی ایجاد می‌کند. انسان هنگام استفاده از چنین وسایلی ممکن است صداهای ایجادشده در بدن، مانند صدای جویدن یا قدم‌زدن، را بلندتر از حالت عادی بشنود. این وضعیت معمولاً برای انسان آزاردهنده است، اما فیل‌ها ممکن است از سازوکاری مشابه به سود ارتباط دوربرد استفاده کنند. آن‌ها آواهایی «فروصوت» در محدوده ۱۰ تا ۲۰ هرتز تولید می‌کنند؛ یعنی صداهایی با فرکانس بسیار پایین که پایین‌تر از محدوده معمول شنوایی انسان قرار دارند. بسته‌شدن مجرای گوش می‌تواند دریافت این پیام‌های کم‌فرکانس را تقویت کند. این یافته‌ها می‌توانند به درک دقیق‌تر رفتار فیل‌ها و نحوه واکنش آن‌ها به پیام‌های همنوعانشان کمک کنند، اما پژوهش محدودیت‌هایی نیز داشت. به دلیل فرایند طولانی تهیه و آماده‌سازی نمونه‌ها، مایعات حلزون گوش تخلیه شده بود و این موضوع ممکن است باعث کمتر برآوردشدن نتایج شده باشد. دسترسی به بافت گوش فیل نیز دشوار است و در نتیجه تعداد نمونه‌های قابل‌استفاده محدود بود. پژوهشگران تأکید کردند برای تعیین حساسیت واقعی شنوایی فیل‌ها در فرکانس‌های مختلف، باید آزمایش‌های بیشتری با تحریک صوتی هوابرد و هدایت استخوانی انجام شود.  این نتایج علمی‌پژوهشی در نشریه «Frontiers in Audiology and Otology» و در بخش «Auditory Science» منتشر شده‌اند؛ نشریه‌ای وابسته به مجموعه انتشارات علمی Frontiers که پژوهش‌های حوزه شنوایی‌شناسی و بیماری‌ها و ساختارهای مرتبط با گوش را منتشر می‌کند. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 19 Jul 2026 09:40:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45401 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45398#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45398 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45398&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45398 یک مارمولک پلنگی که به طور طبیعی تومورهای تهاجمی ایجاد می‌کند، ممکن است به یک مدل جدید و مهم برای تحقیقات سرطان تبدیل شود. به گزارش ایسنا، دانشمندان دریافتند که تومورهای یک مارمولک خاص، تغییرات ژنتیکی مشترکی با سرطان‌های انسانی دارند و فرصتی نادر را برای مطالعه بیماری در زمان پیشروی طبیعی آن ارائه می‌دهند. به نقل از ساینس‌دیلی، این مارمولک رنگارنگ که به طور غیرمعمول مستعد ابتلا به سرطان است، می‌تواند به یک مدل مهم و جدید برای پژوهشگرانی تبدیل شود که چگونگی تشکیل و گسترش تومورها را مطالعه می‌کنند. دانشمندان می‌گویند سرطان‌های طبیعی این حیوان ممکن است اطلاعات ارزشمندی را درباره این موضوع ارائه دهد که چرا برخی از گونه‌ها در برابر این بیماری بسیار آسیب‌پذیر هستند؛ در حالی که برخی دیگر به طور چشمگیری مقاومت می‌کنند. این پژوهش که در «دانشگاه ناتینگهام»(University of Nottingham) انجام شده است، تغییرات ژنتیکی مرتبط با تومورها را در گونه خاصی از مارمولک «گکوی پلنگی»(Leopard gecko) شناسایی کرد. بسیاری از این تغییرات شامل همان ژن‌ها و مسیرهای بیولوژیکی مرتبط با سرطان‌های انسانی هستند و این احتمال را افزایش می‌دهند که این خزنده بتواند به پیشرفت تحقیقات سرطان کمک کند. خطر ابتلا به سرطان در میان خزندگان بسیار متفاوت است. لاک‌پشت‌ها و بزمجه‌ها به ندرت به این بیماری مبتلا می‌شوند اما یک گکوی پلنگی سفید و زرد که در تجارت حیوانات خانگی به عنوان «lemon frost» شناخته می‌شود، تومورهای تهاجمی را در حدود ۸۰ درصد از افراد ایجاد می‌کند. دکتر «یلنیا کیاری»(Ylenia Chiari) سرپرست این پژوهش گفت: با مطالعه این که چرا برخی از حیوانات بسیار مستعد ابتلا به سرطان هستند در حالی که برخی دیگر به طرز چشمگیری مقاومت می‌کنند، امیدواریم روش‌های گوناگونی را کشف کنیم که در این گونه‌ها برای مقابله با سرطان تکامل یافته‌اند. این مارمولک به طور ویژه می‌تواند به یک مدل باورنکردنی در تحقیقات سرطان تبدیل شود زیرا تومورها در آن به طور طبیعی در سنین نسبتاً پایین ظاهر می‌شوند. این راهبردهای طبیعی در کنار یکدیگر می‌توانند الهام‌بخش راه‌های جدیدی برای پیشگیری، تشخیص و درمان سرطان در انسان باشند. پژوهشگران برای درک بهتر این بیماری، از توالی‌یابی کل ژنوم برای مقایسه نمونه‌های تومور با بافت سالم همان مارمولک‌ها استفاده کردند. آنها مجموعه‌ای از تغییرات ژنتیکی تکرارشونده را در تومورها شناسایی کردند. بسیاری از ژن‌ها و فرآیندهای بیولوژیکی تغییریافته قبلاً با سرطان در انسان و سایر حیوانات مرتبط دانسته شده‌اند. به گفته پژوهشگران، این شباهت‌ها نشان می‌دهند که مطالعه گکوهای پلنگی می‌تواند اطلاعاتی را فراتر از زیست‌شناسی خزندگان ارائه دهد. این پژوهش در مجله «BMC Biology» به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 18 Jul 2026 12:49:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45398 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45397#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45397 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45397&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45397 مطالعه‌ای در ایستگاه فضایی بین‌المللی به سرنخ جدیدی درباره میتوکندری‌ها رسیده که می‌تواند علت تحلیل رفتن بدن فضانوردان را توضیح دهد. به گزارش ایسنا، پژوهشگران دریافته‌اند که قرار گرفتن در معرض ریزگرانش در ایستگاه فضایی بین‌المللی باعث می‌شود میتوکندری‌ها در سلول‌های انسانی و همچنین در کرم‌های آزمایشگاهی، پروتئین‌های کمتری تولید کنند. به نقل از نیچر، این پژوهش همچنین یک مسیر مولکولی ناشناخته را شناسایی کرده است که اثرات گرانش بر میتوکندری‌ها را از طریق عملکرد مکانیکی چسبندگی سلولی (Cell Adhesion) منتقل می‌کند؛ مسیری که می‌تواند توضیح دهد چرا با حذف اثرات گرانش، فعالیت تولید پروتئین کاهش می‌یابد. توماس کوری‌دون، زیست‌شناس فضایی از دانشگاه آرهوس دانمارک که در این پژوهش مشارکت نداشته، می‌گوید: این یافته‌ها می‌توانند برای مسافران فضایی اهمیت داشته باشند و به ما کمک کنند بهتر بفهمیم چگونه باید فضانوردان را پیش از سفر به فضا آماده کنیم. آسیب به میتوکندری‌ها در فضا مطالعات پیشین روی سلول‌ها، موش‌ها و نمونه‌های زیستی فضانوردان نشان داده بودند که سفر فضایی به آسیب میتوکندری‌ها منجر می‌شود. افشین بهشتی، پژوهشگر پزشکی فضایی در دانشگاه پیتسبورگ و از نویسندگان مطالعات قبلی، می‌گوید: ما تصویری کلی از این موضوع داشتیم که چگونه اختلال در عملکرد میتوکندری رخ می‌دهد، اما هنوز سازوکارهای مولکولی تاثیر گرانش بر زیست‌شناسی میتوکندری به‌ خوبی شناخته نشده بودند. او می‌افزاید که تحقیقات قبلی همچنین نشان داده بودند کاهش گرانش بر رونویسی دی‌ان‌ای به آران‌ای پیام‌رسان (mRNA) نیز اثر می‌گذارد. این بار پژوهشگران به مرحله تولید پروتئین پرداختند در مطالعه جدید، شینتارو ایوازاکی، زیست‌شناس مولکولی موسسه تحقیقاتی RIKEN ژاپن و همکارانش تصمیم گرفتند به جای مرحله رونویسی، مرحله ترجمه را بررسی کنند؛ فرآیندی که طی آن ریبوزوم‌ها با استفاده از آران‌ای‌های پیام‌رسان، پروتئین تولید می‌کنند. با کمک فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی، پژوهشگران سلول‌های انسانی را در یکی از آزمایشگاه‌های ایستگاه به مدت ۲۴ یا ۴۸ ساعت کشت دادند و سپس آن‌ها را منجمد کردند. در مقابل، نمونه‌های کنترل در یک سانتریفیوژ که گرانش مشابه زمین را شبیه‌سازی می‌کرد، نگهداری شدند. تولید پروتئین در میتوکندری کاهش یافت پس از بازگرداندن همه نمونه‌ها به زمین، بررسی‌ها نشان داد: سلول‌هایی که ۲۴ ساعت در شرایط ریزگرانش قرار گرفته بودند، مقدار کمتری آران‌ای پیام‌رسان میتوکندریایی داشتند. ریبوزوم‌های میتوکندریایی نیز پروتئین‌های کمتری تولید می‌کردند. پژوهشگران نتایج مشابهی را البته با شدت کمتر در لاروهای کرم الگانس (Caenorhabditis elegans) مشاهده کردند. این کرم‌ها به مدت چهار روز در ریزگرانش ایستگاه فضایی پرورش یافته بودند و با کرم‌هایی که در سانتریفیوژ نگهداری شده بودند مقایسه شدند. آزمایش‌های زمینی نیز همین نتیجه را تایید کردند در ادامه، پژوهشگران در آزمایشگاه روی زمین از دستگاهی به نام کلینوستات (Clinostat) استفاده کردند؛ وسیله‌ای که با چرخاندن سلول‌ها، شرایط کاهش گرانش را شبیه‌سازی می‌کند. نتایج نشان داد: پس از ۲۴ ساعت، میتوکندری سلول‌های انسانی تولید ۱۳ نوع پروتئین را کاهش داده بود. ادامه چرخش سلول‌ها به مدت ۴۸ و ۷۲ ساعت باعث کاهش بیشتر تولید پروتئین‌های میتوکندریایی شد. توماس کوری‌دون می‌گوید: مدت‌هاست می‌دانیم ریزگرانش بیان ژن‌ها را کاهش می‌دهد یا تغییر می‌دهد، اما این مطالعه نشان می‌دهد این اثر به‌طور مستقیم در سطح تولید پروتئین نیز رخ می‌دهد. نقش چسبندگی سلولی در مرحله بعد، ایوازاکی و همکارانش تلاش کردند بفهمند گرانش دقیقا چگونه بر سلول‌ها اثر می‌گذارد. یکی از فرآیندهایی که پیش‌تر مشخص شده بود تحت تاثیر کاهش گرانش قرار می‌گیرد، چسبندگی سلولی است؛ یعنی توانایی سلول‌ها برای اتصال به یکدیگر در بافت‌ها از طریق پروتئین‌های سطحی. پژوهشگران بررسی کردند که آیا اختلال ریزگرانش در نیروهای فیزیکی مربوط به چسبندگی سلولی، علت کاهش عملکرد میتوکندری است یا خیر. نتایج نشان داد: اگر پیش از قرار دادن سلول‌های موش و انسان در کلینوستات، آن‌ها با پروتئین‌های دخیل در حفظ چسبندگی سلولی تیمار شوند، تولید پروتئین در میتوکندری به سطح طبیعی بازمی‌گردد. اما زمانی که از پروتئین‌هایی استفاده شد که فرآیندهای ضروری برای چسبندگی سلولی را مهار می‌کنند، ترجمه پروتئین در میتوکندری متوقف شد و مصرف اکسیژن میتوکندری‌ها نیز کاهش یافت. گام بعدی ایوازاکی می‌گوید گروه او اکنون به دنبال یافتن ترکیبات کوچک یا داروهایی است که بتوانند فرآیند تولید پروتئین در میتوکندری را فعال کنند. او همچنین معتقد است این یافته‌ها فقط برای فضانوردان کاربرد ندارند و ممکن است در درمان سارکوپنی نیز مفید باشند؛ بیماری‌ که با کاهش تدریجی توده و قدرت عضلات در سالمندان شناخته می‌شود. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 18 Jul 2026 12:48:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45397 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45396#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45396 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45396&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45396 مغز نوزادان پیش از آنکه قادر به شنیدن باشند، خود را برای پردازش صدا آماده می‌کند. به گزارش ایسنا، پژوهش جدیدی از دانشگاه جانز هاپکینز نشان می‌دهد سامانه شنوایی پیش از تولد شروع به سازماندهی می‌کند. به نقل از فیز، دانشمندان در بررسی نوزادان موش دریافتند که قشر پیش‌پیشانی (Frontal Cortex) سیگنال‌های درونی را به قشر شنوایی (Auditory Cortex) ارسال می‌کند و نوعی «میان‌بُر عصبی» ایجاد می‌شود که به مغز اجازه می‌دهد حتی زمانی که مجرای گوش بسته است و حیوان به‌طور موقت ناشنوا است، پردازش صدا را تمرین کند. این مدار عصبی درونی که توسط برنامه‌های حرکتی مسئول تولید صدا فعال می‌شود، نشان می‌دهد مغز انسان نیز احتمالا پیش از آغاز شنوایی خارجی، خود را برای تشخیص گفتار و یادگیری زبان آماده می‌کند. این یافته‌ها می‌تواند درک دانشمندان از اختلالات رشدی مرتبط با گفتار و زبان، از جمله اوتیسم و اسکیزوفرنی را بهبود بخشد. مغز پیش از فعال شدن گوش‌ها، مدارهای شنوایی را می‌سازد بر اساس این پژوهش، مدت‌ها پیش از آنکه گوش‌های نوزاد توانایی شنیدن پیدا کنند، مغز در حال ساخت مدارهای عصبی لازم برای شنوایی است. این مطالعه با استفاده از موش‌ها یک «میان‌بُر عصبی» ناشناخته را شناسایی کرده است که سامانه شنوایی را پیش از تولد سازمان‌دهی می‌کند و دیدگاه تازه‌ای درباره نحوه آماده شدن مغز برای پردازش صدا و در نهایت یادگیری زبان ارائه می‌دهد. اگرچه مدت‌هاست مشخص است که صدا از طریق گوش به قشر شنوایی، یعنی مرکز پردازش شنوایی مغز منتقل می‌شود، پژوهشگران جانز هاپکینز مدار عصبی جدیدی را کشف کرده‌اند که کاملا گوش را دور می‌زند. یافته‌ها نشان می‌دهد قشر پیش‌پیشانی که در تولید صدا نقش دارد، سیگنال‌ها را مستقیما به قشر شنوایی می‌فرستد و به مغز در حال رشد اجازه می‌دهد پیش از شنیدن صداهای محیط، مدارهای مرتبط با شنوایی را فعال کند. پاتریک کانولد، استاد مهندسی زیست‌پزشکی و علوم اعصاب دانشگاه جانز هاپکینز و نویسنده ارشد این پژوهش، می‌گوید: نتایج ما نخستین شواهد عملکردی مستقیم از وجود این میان‌بُر زیستی را ارائه می‌کند که وابسته به شنوایی نیست. این منبع جدید فعالیت مغزی می‌تواند مراحل اولیه رشد پستانداران را شکل دهد؛ از جمله توانایی تفسیر اطلاعات و تشخیص صداهای پیچیده. به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها می‌تواند به درک بهتر اختلالاتی که بر گفتار و زبان اثر می‌گذارند، مانند اختلال طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی و اختلالات شنوایی مرکزی، کمک کند؛ زیرا ممکن است این سیگنال‌دهی عصبی در این بیماری‌ها به‌طور طبیعی شکل نگیرد. مطالعه روی موش‌های نوزاد ناشنوا برای بررسی این موضوع، پژوهشگران موش‌های تازه متولدشده را در مراحل ابتدایی رشد مطالعه کردند. از آنجا که مجرای گوش موش‌ها هنگام تولد بسته است، آن‌ها طی چند هفته نخست زندگی به‌طور موقت ناشنوا هستند؛ ویژگی‌ای که این حیوان را به مدلی ایده‌آل برای بررسی شکل‌گیری سامانه شنوایی پیش از آغاز شنوایی تبدیل می‌کند. دانشمندان در این مطالعه فعالیت نورون‌های موش‌های نوزاد را هنگام تولید صدا ثبت کردند. ‌آن‌ها مشاهده کردند که با وجود ناشنوایی این حیوانات، قشر شنوایی الگوهای فعالیتی مشابه موش‌های شنوا را نشان می‌دهد؛ موضوعی که ثابت می‌کند این سیگنال‌ها از گوش منشأ نمی‌گیرند. در عوض، آزمایش‌ها وجود ناحیه کنترل تولید صدا در قشر پیش‌پیشانی را آشکار کرد؛ ناحیه‌ای که هنگام حرکت یا تولید صدا فعال می‌شود. این بخش با استفاده از فرمان‌های حرکتی درونی، سیگنال‌ها را مستقیما به قشر شنوایی می‌فرستد و به مغز اجازه می‌دهد پیش از دریافت هرگونه صدای خارجی، پردازش صدا را «تمرین» کند. آمادگی مغز انسان برای زبان، پیش از تولد به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها نشان می‌دهد در پستانداران، از جمله انسان، سامانه شنوایی احتمالا پیش از تولد شروع به سازمان‌یابی می‌کند. هنگامی که مادر صحبت می‌کند، جنین اغلب حرکات دهان و صورت انجام می‌دهد. پژوهشگران معتقدند این حرکات ممکن است فعالیت عصبی درونی مشابهی ایجاد کند و توضیح دهد که چرا نوزادان از همان ابتدای تولد می‌توانند گفتار را از سایر صداها تشخیص دهند و صدای مادر خود را بشناسند. دیدیتی موکرجی، پژوهشگر پسادکتری و از نویسندگان این مطالعه، می‌گوید: پیش از آنکه ناحیه‌ای حسی مانند قشر شنوایی هویت نهایی خود را به دست آورد، در دوران رشد ابتدا توسط سیگنال‌های حرکتی بیدار می‌شود و همین موضوع زمینه را برای ایفای نقش حسی آن در آینده فراهم می‌کند. گام بعدی پژوهشگران بررسی این موضوع است که این مسیر عصبی تا چه اندازه برای رشد طبیعی شنوایی ضروری است و اگر عملکرد آن مختل شود، چه پیامدهایی به دنبال خواهد داشت. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 18 Jul 2026 12:29:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45396 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45394#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45394 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45394&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45394 استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران با اشاره به ظرفیت‌های «وزیکول‌های برون‌سلولی»، گفت: این ذرات نانومتری که در مایعات مختلف بدن یافت می‌شوند، می‌توانند با فراهم کردن امکان بیوپسی مایع، تشخیص زودهنگام سرطان، بیماری‌های قلبی و برخی اختلالات عصبی را متحول کنند؛ هرچند استانداردسازی روش‌های آزمایشگاهی همچنان مهم‌ترین چالش کاربرد بالینی آن‌هاست. به گزارش ایسنا، دکتر امیرحسن زرنانی، متخصص ایمنی شناسی بالینی و استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران با اشاره به برگزاری هفدهمین کنگره بین‌المللی و بیست وسومین کنگره ملی ارتقای کیفیت خدمات آزمایشگاهی تشخیص پزشکی ایران در روزهای ۱۰ تا ۱۳ شهریور ۱۴۰۵ در محل برج میلاد تهران، در مورد تشخیص بیماری‌ها با وزیکول‌های برون‌سلولی، اظهار کرد: پیشرفت‌های سال‌های اخیر در حوزه زیست‌شناسی سلولی و پزشکی دقیق، توجه دانشمندان را به ساختارهای بسیار کوچکی به نام «وزیکول‌های برون‌سلولی» جلب کرده است؛ ذراتی که اگرچه در ابعاد نانومتری قرار دارند، اما می‌توانند نقش مهمی در تشخیص زودهنگام بیماری‌ها و توسعه روش‌های نوین درمانی ایفا کنند. وزیکول‌های برون‌سلولی ذراتی با غشای دولایه هستند که تقریباً توسط همه سلول‌های بدن به محیط خارج سلولی ترشح می‌شوند. این ذرات حاوی مجموعه‌ای از پروتئین‌ها، چربی‌ها و مواد ژنتیکی هستند و در واقع به عنوان پیام‌رسان‌های طبیعی بین سلول‌ها عمل می‌کنند. وی افزود: برخلاف تصور گذشته که ارتباط سلول‌ها عمدتاً از طریق هورمون‌ها و مولکول‌های محلول انجام می‌شد، امروزه مشخص شده است که سلول‌ها می‌توانند بسته‌های پیچیده‌ای از اطلاعات زیستی را از طریق وزیکول‌های برون‌سلولی به یکدیگر منتقل کنند و حتی عملکرد سلول‌های هدف را تغییر دهند. زرنانی با بیان اینکه این وزیکول‌ها بسته به مکانیزم تولید توسط سلول‌ها، به انواع مختلفی طبقه‌بندی می‌شوند، گفت: هر یک از این ساختارها مسیر تشکیل و ویژگی‌های زیستی خاص خود را دارند، اما وجه مشترک همه آن‌ها نقش مهمشان در انتقال پیام‌های مولکولی و تنظیم فعالیت سلول‌ها است. این متخصص علوم آزمایشگاهی یکی از مهم‌ترین مزیت‌های وزیکول‌های خارج ‌سلولی را امکان دسترسی به آن‌ها در مایعات مختلف بدن دانست و تصریح کرد: این ذرات در خون، ادرار، بزاق، اشک و برخی دیگر از مایعات زیستی حضور دارند و محتوای آن‌ها بازتابی از وضعیت سلول‌های تولیدکننده است. به همین دلیل امروزه به عنوان یکی از امیدوارکننده‌ترین ابزارها در حوزه بیوپسی مایع شناخته می‌شوند. وی ادامه داد: بررسی محتوای وزیکول‌های برون‌سلولی می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره بیماری‌های مختلف در اختیار پزشکان قرار دهد. در سال‌های اخیر مطالعات متعددی نقش این ذرات را در تشخیص زودهنگام سرطان‌ها، بیماری‌های قلبی ـ عروقی و برخی اختلالات عصبی نشان داده‌اند و همین موضوع باعث افزایش توجه محققان به این حوزه شده است. زرنانی در عین حال به چالش‌های موجود در مسیر کاربرد بالینی این فناوری اشاره کرد و گفت: با وجود پیشرفت‌های چشمگیر، هنوز موانعی برای استفاده گسترده از وزیکول‌های برون‌سلولی در آزمایشگاه‌های تشخیص پزشکی وجود دارد. ناهمگنی این ذرات، احتمال آلودگی نمونه‌ها و نبود روش‌های کاملاً استاندارد برای جداسازی و آنالیز آن‌ها از جمله مهم‌ترین چالش‌های این حوزه به شمار می‌رود. وی تأکید کرد: آزمایشگاه‌های تشخیص پزشکی در سال‌های آینده نقش کلیدی در انتقال این دانش از مرحله پژوهش به کاربرد بالینی خواهند داشت. برای رسیدن به این هدف باید روش‌های نمونه‌گیری، جداسازی و ارزیابی وزیکول‌های برون‌سلولی استانداردسازی شود تا نتایج به دست آمده در مراکز مختلف قابل مقایسه و اعتماد باشد. به نقل از انجمن دکترای علوم آزمایشگاهی تشخیص پزشکی ایران، این پژوهشگر حوزه علوم آزمایشگاهی خاطرنشان کرد: توسعه زیرساخت‌های آزمایشگاهی، آموزش نیروی انسانی متخصص، استفاده از تجهیزات پیشرفته، استقرار نظام‌های کنترل کیفیت و نقش فعال انجمن‌های مرتبط از جمله انجمن وزیکول‌های خارج سلولی ایران از مهم‌ترین پیش‌نیازهای ورود این فناوری به عرصه خدمات تشخیصی است. زرنانی اظهار کرد: وزیکول‌های خارج ‌سلولی یکی از امیدبخش‌ترین حوزه‌های پزشکی نوین محسوب می‌شوند و می‌توانند در آینده زمینه‌ساز تشخیص دقیق‌تر بیماری‌ها، پایش بهتر روند درمان و توسعه پزشکی شخصی‌سازی‌شده باشند؛ موضوعی که در نهایت به بهبود کیفیت مراقبت از بیماران منجر خواهد شد. منبع: ایسنا   mosavi Tue, 14 Jul 2026 13:03:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45394 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45393#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45393 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45393&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45393 مغز افراد نابینا برخلاف تصور پیشین به شیوه‌ای متفاوت سازمان‌دهی می‌شود. به گزارش ایسنا، رشد مغز انسان یکی از پیچیده‌ترین فرایندهای زیستی است. در سال‌های نخست زندگی، تغییرات گسترده‌ای در مغز رخ می‌دهد که به بهینه‌سازی عملکرد آن کمک می‌کند. تنها در سال اول زندگی، مساحت سطح قشر مخ حدود سه‌ چهارم افزایش می‌یابد، در حالی که ضخامت آن تقریبا یک‌ سوم بیشتر می‌شود. به نقل از مدیکال‌اکسپرس، در آغاز رشد، مغز تعداد بسیار بیشتری اتصال بین نورون‌ها ایجاد می‌کند؛ اتصالاتی که در نهایت به همه آن‌ها نیازی ندارد. در طول زندگی، ارتباط‌هایی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، تقویت می‌شوند و سایر ارتباط‌ها در فرایندی موسوم به هرس عصبی (Pruning) حذف می‌شوند. هم‌زمان، فرایند دیگری به نام میلینه‌شدن (Myelination) نیز در سراسر مغز پیش می‌رود. در این فرایند، رشته‌های عصبی با غلافی چرب پوشیده می‌شوند که عملکردی مشابه عایق دور سیم‌های برق دارد و سرعت انتقال پیام‌های عصبی را افزایش می‌دهد. میزان این «عایق‌بندی» در بخش‌های مختلف مغز، متناسب با نیاز هر ناحیه، متفاوت است. نورون‌های قشرهای حسی مانند قشر بینایی و شنوایی میلین بیشتری دارند، در حالی که نورون‌های لوب پیشانی که مسئول عملکردهای شناختی پیشرفته هستند، میلین کمتری دارند. اکنون گروهی از پژوهشگران لهستانی و آلمانی از موسسه روان‌شناسی دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف و موسسه ماکس پلانک برای علوم شناختی و مغز انسان در لایپزیگ، با استفاده از فناوری‌های نوین تصویربرداری بررسی کرده‌اند که نبود تجربه بینایی چگونه بر بلوغ مغز اثر می‌گذارد.   سال‌ها است که دانشمندان مشاهده کرده‌اند قشر بینایی افرادی که از بدو تولد نابینا هستند، در تصویربرداری‌ها ضخیم‌تر از افراد بینا به نظر می‌رسد. توضیح رایج این بود که نابینایی باعث اختلال در فرایند هرس عصبی می‌شود و در نتیجه اتصالات اضافی نورونی در قشر بینایی باقی می‌مانند. برای آزمودن مستقیم این فرضیه، پژوهشگران لهستانی با گروهی در لایپزیگ همکاری کردند که در زمینه بافت‌شناسی درون‌تنی (in vivo histology) تخصص داشت و به فناوری پیشرفته تصویربرداری دسترسی داشت؛ فناوری‌ای که امکان بررسی ساختار بافت مغز را با جزئیاتی بسیار بالا فراهم می‌کرد. اجرای این مطالعه از نظر سازمان‌دهی نیز بسیار گسترده بود، زیرا لازم بود شرکت‌کنندگان نابینا از سراسر لهستان جذب و هماهنگ شوند. در مجموع، ۲۴ فرد نابینای مادرزادی برای انجام تصویربرداری‌های عصبی به لایپزیگ سفر کردند. همچنین ۲۴ فرد بینا که از نظر سن و جنس با گروه نابینا همسان‌سازی شده بودند، در این پژوهش شرکت کردند. همانند مطالعات پیشین، مشاهده شد که قشر بینایی در افراد نابینا ضخیم‌تر به نظر می‌رسد. اما نکته مهم این بود که میزان میلینه‌شدن در قشر بینایی افراد نابینای مادرزادی کمتر است و همین موضوع می‌تواند علت ضخیم‌تر دیده شدن این ناحیه باشد. شواهد روشنی مبنی بر تغییر در فرایند هرس عصبی پیدا نشد. هرچند نمی‌توان نقش آن را کاملا رد کرد. نتایج نشان می‌دهد کاهش میلینه‌ شدن عامل اصلی تفاوت‌های ساختاری مشاهده‌ شده در مغز افراد نابینا است. کاهش مقدار میلین می‌تواند بر نحوه دیده شدن مرز بین ماده خاکستری و ماده سفید در تصاویر ام‌آرآی نیز اثر بگذارد و در نتیجه باعث شود قشر مغز در این تصاویر ضخیم‌تر به نظر برسد. تحلیل‌های بیشتر نشان داد این تغییرات تنها به قشر بینایی محدود نیست و به ماده سفید مغز که وظیفه انتقال اطلاعات میان نواحی مختلف مغز را بر عهده دارد، نیز گسترش می‌یابد. در مقابل، پژوهشگران تفاوت مشابهی را در نواحی مرتبط با شنوایی یا لامسه مشاهده نکردند. این یافته نشان می‌دهد تغییرات توصیف‌شده به‌ طور مستقیم با نبود تجربه بینایی مرتبط هستند. پژوهشگران تاکید می‌کنند که این نتایج نباید به این معنا تعبیر شود که مغز افراد نابینا «آسیب‌دیده» یا «نابالغ» است. در افراد نابینا، قشر بینایی در انجام وظایفی مانند پردازش زبان، حافظه کاری و کنترل شناختی نقش دارد. همچنین از قبل مشخص شده است که نواحی مغزی مسئول این عملکردها در افراد بینا نیز به‌طور طبیعی میلین کمتری دارند. بنابراین، تفاوت‌هایی که در افراد نابینا مشاهده می‌کنیم کاملا با عملکرد جدید این بخش از مغز سازگار است. قشر بینایی در افراد نابینا دچار اختلال نشده است؛ این بخش کاملا سالم است، فقط وظیفه متفاوتی را بر عهده گرفته است. منبع: ایسنا   mosavi Tue, 14 Jul 2026 13:01:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45393 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45392#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45392 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45392&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45392 پنکه‌ای فوق‌العاده کوچک با ۳۰ هزار دور در دقیقه چرخش، خنک‌کنندگی فوری و فرار از گرمازدگی را در جیب صاحبان خود قرار می‌دهد. به گزارش ایسنا، جلوگیری از موج گرما در سراسر جهان هر ساله سخت‌تر و دشوارتر می‌شود، بنابراین داشتن یک پنکه قابل حمل می‌تواند در تابستان امسال یک حرکت خوب باشد. پنکه‌های قابل حمل و قابل شارژ برای راحت‌تر کردن رفت و آمد و سفرها عالی هستند و جدیدترین مدل Zera نوید خنک‌کنندگی قدرتمند را در یک بسته‌بندی بسیار کم‌حجم و شگفت‌انگیز می‌دهد. این دستگاه که «Zera Mini» نام دارد، قصد دارد بهترین پنکه قابل حمل جهان باشد. در حالی که ارتفاع آن فقط ۸ سانتی‌متر است (تقریباً به اندازه طول یک کارت اعتباری) و وزن آن فقط ۶۹ گرم، بنابراین می‌توان به راحتی آن را در کیف یا جیب خود قرار داد. موتور بدون جاروبک(پره) این دستگاه می‌تواند با سرعت ۳۰ هزار دور در دقیقه بچرخد تا هوای خنک را با سرعت ۱۳ متر بر ثانیه به کاربر منتقل کند. چنین قدرتی برای دستگاهی با دو برابر اندازه‌ «Zera Mini» است. طبق گفته شرکت سازنده، می‌توان سرعت «Zera Mini» را در ۱۰۰ سطح تنظیم کرد و تا ۱۰ ساعت عمر باتری را در حالت کم‌قدرت تجربه کرد، در حالی که در بالاترین سرعت، ۲ ساعت کار خواهد کرد. نکته جالب‌تر این است که حتی لازم نیست همیشه آن را در دست خود نگه دارید. این دستگاه دارای یک گیره جانبی است که می‌توان آن را به یقه، کلاه یا بند کوله پشتی خود وصل کرد و جریان هوا را بدون دخالت دست به سمت خود هدایت کرد. این باعث می‌شود که حتی راحت‌تر و نامحسوس‌تر از برخی پنکه‌های بزرگ به سبک گردنی باشد. شرکت Zera در حال حاضر  در حال جمع‌آوری سرمایه برای تولید انبوه «Zera Mini» است. شایان ذکر است که شرکت Zera پیش از این سه محصول دیگر را عرضه کرده است که از جمله آنها می‌توان به گجت مسافرتی هوشمندی برای خشک کردن و اتو کردن لباس‌ها اشاره کرد. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، سفارشات مشتریان قرار است در نوامبر ۲۰۲۶ به سراسر جهان ارسال شوند. منبع: ایسنا   mosavi Tue, 14 Jul 2026 13:00:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45392 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45389#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45389 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45389&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45389 نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که سیاره زمین ممکن است از مرگ خورشید جان سالم به در ببرد. پژوهشگران می‌گویند مشاهدات ستاره‌های غول‌پیکر خورشیدمانند در حال حاضر به بقای زمین اشاره دارد، اما قبل از اینکه بتوانیم مطمئن شویم، به مشاهدات بهتری نیاز داریم. به گزارش ایسنا، چندین دهه است که ستاره‌شناسان درباره اینکه آیا سرنوشت زمین به سرنوشت خورشید گره خورده است یا خیر، بحث می‌کنند. هنگامی که ستاره میزبان ما سوخت هیدروژنی خود را که حدود ۵ میلیارد سال به آن نیرو می‌دهد، تمام کند، به یک غول سرخ به اندازه‌ای بزرگ تبدیل می‌شود که عطارد و زهره را می‌بلعد و چندین مطالعه نشان داده‌اند که ممکن است زمین را نیز ببلعد. با این حال، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که سیاره ما شانس بیشتری برای فرار از آن پایان آتشین نسبت به آنچه قبلاً تصور می‌شد، دارد. محققان با استفاده از مدل‌های به‌روز شده از نحوه تعامل ستاره‌های پیر با سیارات خود دریافتند که نیروهای گرانشی که زمین را به سمت خورشید در حال گسترش می‌کشند، ضعیف‌تر از مدل‌های قدیمی‌تر پیش‌بینی شده هستند. این امر به سیاره ما زمان بیشتری می‌دهد تا به سمت بیرون حرکت کند، زیرا خورشیدِ در حال مرگ، لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب می‌کند و به طور بالقوه از بلعیده شدن کامل آن جلوگیری می‌کند. البته این یافته بقای زمین را تضمین نمی‌کند. در عوض، محققان می‌گویند که این امر بزرگترین عدم قطعیت را از میزان قدرت کشش خورشید در حال گسترش بر روی سیارات به متغیر کم درک شده میزان جرمی که ستاره در مراحل پایانی تکامل خود از دست خواهد داد، تغییر می‌دهد. مت اسلدورز(Mats Esseldeurs)، نویسنده اصلی این مطالعه از موسسه نجوم KU Leuven در بلژیک در بیانیه‌ای گفت: بزرگترین عدم قطعیت دیگر از محاسبات جزر و مدی ناشی نمی‌شود، بلکه از میزان جرمی است که خورشید در آینده از دست خواهد داد. وی افزود: مشاهدات ستاره‌های غول‌پیکر خورشیدمانند در حال حاضر به بقای زمین اشاره دارد، اما قبل از اینکه بتوانیم مطمئن باشیم، به مشاهدات بهتری نیاز داریم. وقتی ستاره‌هایی مانند خورشید، هیدروژن هسته خود را تمام می‌کنند و به غول‌های سرخ عظیم تبدیل می‌شوند، یک کشمکش کیهانی بین نیروهای جزر و مدی در حال گسترش که سیارات را به سمت داخل می‌کشند و از دست دادن وزن ستاره‌ای که آنها را به سمت خارج هل می‌دهد، ایجاد می‌کنند که در نهایت مشخص می‌کند که آیا جهان‌های نزدیک بلعیده می‌شوند یا نجات می‌یابند. این کشش و جاذبه سیاره‌ای در دو مرحله آشکار می‌شود. با انبساط خورشید، جزر و مدهای گرانشی مانند یک ترمز ظریف عمل می‌کنند، به آرامی انرژی مداری زمین را تخلیه می‌کنند و سیاره را به سمت داخل می‌کشند. در عین حال، ستاره در حال مرگ، مقادیر زیادی گاز را از طریق بادهای قدرتمند ستاره‌ای منتشر می‌کند و در نهایت حدود نیمی از جرم خود را از دست می‌دهد. طبق گفته ناسا، با سبک‌تر شدن خورشید، نیروی گرانش آن ضعیف می‌شود و سیارات بازمانده را به سمت مدار وسیع‌تری سوق می‌دهد که می‌تواند فاصله آنها از ستاره را دو برابر کند. اسلدورز می‌گوید: سرنوشت زمین به تعادل ظریف بین این دو اثر بستگی دارد. اگر تعاملات جزر و مدی غالب باشد، زمین در آن فرو می‌رود. اگر از دست دادن جرم غالب باشد، زمین به مدار وسیع‌تری فرار می‌کند. اسلدورز و تیمش استدلال می‌کنند که مطالعات قبلی عمدتاً به این دلیل به نتایج متفاوتی رسیده‌اند که با این فرآیندهای رقیب به طور متفاوتی برخورد کرده‌اند. تعدادی از این مطالعات به طور کلی تعاملات جزر و مدی را نادیده گرفته‌اند، در حالی که برخی دیگر به نسخه‌های ساده‌شده‌ای که دهه‌ها پیش توسعه یافته بودند و کشش درونی بسیار قوی‌تری را پیش‌بینی می‌کردند، متکی بودند. این مطالعه جدید به جای تکیه بر فرمول‌های قدیمی‌تر، از محاسبات به‌روز شده نیروهای جزر و مدی بر اساس ساختار داخلی متغیر و دینامیک ستارگان پیر استفاده می‌کند که به گفته تیم تحقیقاتی به آنها اجازه می‌دهد تا اصطکاک جزر و مدی و بادهای ستاره‌ای متغیر را به طور دقیق در نظر بگیرند؛ قبل از اینکه نتایج را در مقابل طیف وسیعی از نرخ‌های احتمالی از دست دادن جرم برای مرحله نهایی غول خورشید آزمایش کنند. نتایج نشان می‌دهد که حتی با وجود کشش گرانشی ضعیف‌تر به سمت داخل، عطارد و زهره قادر به پیشی گرفتن از خورشید در حال گسترش نیستند و ناگزیر در آن فرو می‌روند، در حالی که زمین و مریخ با خیال راحت از هر دو مرحله غول عبور می‌کنند و سیاره ما را در نهایت در مدار وسیع‌تری به دور بقایای کوتوله سفیدی که خورشید از خود به جا می‌گذارد، قرار می‌دهند. با این حال، این تصویر به هیچ وجه قطعی نیست. از آنجا که ستاره‌شناسان هنوز نمی‌توانند به طور دقیق مشاهده کنند که ستارگان خورشیدمانند با چه سرعتی در اواخر عمر خود جرم از دست می‌دهند، محققان در مقاله جدید می‌نویسند: سرنوشت نهایی زمین همچنان نامشخص است. محققان با در نظر گرفتن نرخ‌های از دست دادن جرم در دنیای واقعی از یک ستاره سرخ غول‌پیکر موسوم به L2 Pup که تقریباً ۱۸۳ سال نوری دورتر از ماست و به دلیل جرم مشابهش به عنوان نماینده خورشیدِ آینده ما استفاده شد، تأیید کردند که زمین به اندازه کافی سریع به سمت بیرون حرکت خواهد کرد تا از بلعیده شدن خود جلوگیری کند و کفه ترازو را به سمت بقا بر نابودی سنگین‌تر کند. برای ما انسان‌ها، این یافته به جای نجات، نوعی آرامش آکادمیک را ارائه می‌دهد. اکثر دانشمندان موافقند که خورشید همزمان با پیر شدن، به طور پیوسته داغ‌تر می‌شود، اقیانوس‌های زمین را می‌جوشاند و سیاره زمین را در حدود یک میلیارد سال، مدت‌ها قبل از شروع انبساط خورشید، کاملاً غیرقابل سکونت می‌کند. با این حال، حتی اگر انسان‌ها آن زمان روی زمین نباشند تا شاهد آن باشند، ردیابی بقای نهایی زمین، زمینه مهمی را برای چگونگی تکامل سیستم‌های سیاره‌ای با پیر شدن ستارگانشان فراهم می‌کند؛ چارچوبی که محققان می‌گویند با مشاهدات آینده از ستارگان در حال مرگ خورشیدمانند، بیشتر اصلاح خواهد شد. محققان در این مقاله نوشتند: این امر ما را قادر می‌سازد تا مطالعات جمعیتی در مورد تکامل مداری سیارات در اطراف ستارگان تکامل‌یافته انجام دهیم و به ما کمک می‌کند تا تکامل آینده سیستم زمین-خورشید را محدود کنیم. این مطالعه در مجله Astronomy & Astrophysics منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Tue, 14 Jul 2026 04:48:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45389 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45388#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45388 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45388&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45388 یک تکنیک بدون شیمی‌درمانی نشان داد می‌تواند ۹۹ درصد از سلول‌های سرطانی را در آزمایشگاه از بین ببرد. به گزارش ایسنا، دانشمندان احتمالا راهی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی بدون تکیه اولیه بر شیمی‌درمانی، جراحی یا پرتودرمانی پیدا کرده باشند. این رویکرد «مته مولکولی» نام دارد و به چیزی بیش از نور و یک مولکول پزشکی شناخته‌شده متکی نیست. این تکنیک شامل استفاده از مولکول‌های آمینوسیانین(aminocyanine) که رنگ‌های مصنوعی هستند که در حال حاضر به طور گسترده در تصویربرداری پزشکی استفاده می‌شوند و تحریک آنها با نور نزدیک به فروسرخ است. این کار باعث می‌شود که آنها با سرعت حدود ۴۰ تریلیون نوسان در ثانیه به طور هماهنگ ارتعاش کنند که به اندازه‌ای سریع است که می‌توانند غشای یک سلول سرطانی را از نظر فیزیکی پاره کنند. این روش می‌تواند سلول‌های سرطانی را در عرض چند دقیقه، حتی در دوزهای پایین از بین ببرد. نتایج اولین آزمایش‌ها با استفاده از تکنیک «مته مولکولی» در پایان سال ۲۰۲۳ در مجله Nature Chemistry توسط تیمی از دانشگاه رایس، تگزاس A&M و دانشگاه تگزاس منتشر شد. این آزمایش‌ها میزان موفقیت ۹۹ درصدی را در از بین بردن سلول‌های سرطانی در کشت‌های آزمایشگاهی نشان دادند. در مدل‌های موش مبتلا به ملانوما نیز نیمی از حیوانات از سرطان رهایی یافتند. از آن زمان یکی از محققان به نام جیمز تور(James Tour)، شیمیدان دانشگاه رایس، این رویکرد را با همکارانش توسعه داده است. محققان در اواخر سال 2024 مقاله‌ای تکمیلی در مجله Advanced Science منتشر کردند که در آن انواع مختلف مته‌های مولکولی در حال توسعه را شرح می‌داد که دریچه‌ای را برای هدف قرار دادن انواع مختلف سرطان با دقت بیشتر باز می‌کند. امید در اینجا فقط میزان موفقیت نیست. در نظر داشته باشیم که نتایج تاکنون همگی در مدل‌های آزمایشگاهی و حیوانی حاصل شده‌اند و انتقال همان اثربخشی به انسان همیشه چندان ساده نیست. البته دانشمندان فکر می‌کنند از آنجا که این یک تکنیک مکانیکی است، چیزی نیست که سلول‌های سرطانی احتمالاً در برابر آن مقاومت نشان دهند. سیسرون آیالا-اوروزکو(Ciceron Ayala-Orozco)، شیمیدان دانشگاه رایس گفت: این مطالعه در مورد روشی متفاوت برای درمان سرطان با استفاده از نیروهای مکانیکی در مقیاس مولکولی است. این رویکرد، پیشرفتی در نوع دیگری از ماشین مولکولی کشنده سرطان به نام «موتورهای نوع فرینگا» است که قبلاً توسعه یافته بود که می‌توانند ساختار سلول‌های مشکل‌ساز را نیز بشکنند. تور در دسامبر 2023 گفت: این یک نسل کاملاً جدید از ماشین‌های مولکولی است. آنها در حرکت مکانیکی خود بیش از یک میلیون برابر سریع‌تر از موتورهای نوع فرینگای سابق هستند و به جای نور مرئی می‌توانند با نور نزدیک به فروسرخ فعال شوند. مولکول‌های آمینوسیانین در حال حاضر در تصویربرداری زیستی به عنوان رنگ‌های مصنوعی استفاده می‌شوند. آنها که معمولاً در دوزهای پایین برای تشخیص سرطان استفاده می‌شوند، در آب پایدار می‌مانند و در اتصال خود به خارج از سلول‌ها بسیار خوب هستند. استفاده از نور نزدیک به فروسرخ مهم است، زیرا دانشمندان را قادر می‌کند تا به اعماق بدن نفوذ کنند. سرطان در استخوان‌ها و اندام‌ها می‌تواند بدون نیاز به جراحی برای رسیدن به رشد سرطان، به طور بالقوه درمان شود. ساختار و خواص شیمیایی مولکول‌های آمینوسیانین به این معنی است که آنها با محرک مناسب مانند نور نزدیک به فروسرخ همگام می‌مانند. وقتی مولکول‌ها در حرکت هستند، الکترون‌های درون آنها چیزی به نام پلاسمون‌ها را تشکیل می‌دهند که به صورت جمعی در حال ارتعاش هستند و حرکت را در کل مولکول هدایت می‌کنند. آیالا-اوروزکو گفت: آنچه باید برجسته شود، این است که ما توضیح دیگری برای نحوه عملکرد این مولکول‌ها کشف کرده‌ایم. وی افزود: این اولین باری است که از یک پلاسمون مولکولی به این روش برای تحریک کل مولکول و ایجاد عمل مکانیکی برای دستیابی به یک هدف خاص (در این مورد، پاره کردن غشای سلول‌های سرطانی) استفاده می‌شود. پلاسمون‌ها در یک طرفِ خود یک بازو دارند که به اتصال مولکول‌ها به غشای سلول‌های سرطانی کمک می‌کند، در حالی که حرکات ارتعاشات، آنها را از هم جدا می‌کند. هنوز روزهای اولیه این پژوهش محسوب می‌شود، اما این یافته‌های اولیه بسیار امیدوارکننده هستند. محققان در جدیدترین کار خود، نگرانی‌ها در مورد سمیت بالقوه این مولکول‌ها را مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که دوزهای پایین مته‌های مولکولی غیرفعال به سرعت توسط سلول‌های طبیعی جذب و پاکسازی می‌شوند. محققان می‌گویند: پاکسازی نسبتاً سریع مته‌های مولکولی از سلول‌های مشاهده شده در این مطالعه، مسیر بالقوه‌ای را برای حذف آنها از بدن نشان می‌دهد. این مکانیسم پاکسازی، بینش‌های مهمی در مورد مشخصات ایمنی بالقوه چکش‌های مولکولی برای کاربردهای درمانی ارائه می‌دهد. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 12 Jul 2026 04:47:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45388 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45387#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45387 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45387&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45387 گونه جدیدی از یک دایناسور با گردنی به بلندی زمین «کریکت» در تایلند کشف شد. به گزارش ایسنا، دیرینه‌شناسان اعلام کردند که گونه جدیدی از دایناسور را با توجه به فسیل‌های کشف‌شده در استان «کالاسین» واقع در شمال شرقی تایلند کشف کرده‌اند. «بی‌بی‌سی» نوشت، گمان می‌رود این دایناسور گیاه‌خوار که «Uragasaurus kalasinensis»‌ نامگذاری شده است، حدود ۱۵۰ میلیون سال پیش در زمین زندگی کرده باشد. این دایناسور، گردنی به طور غیرمعمول بلند داشت که طول آن تا ۲۰ متر می‌رسید؛ یعنی تقریبا به اندازهٔ طول یک زمین کریکت. دکتر «آپیرات نیلپاناپان» (Apirat Nilphanaphan) که نویسنده اصلی مطالعه مربوط به کشف این فسیل است، به «بی‌بی‌سی» گفت که این نمونه، بخشی از یک مجموعه فسیلی بزرگ از محوطه‌ای بود که نخستین‌بار در سال ۲۰۰۸ میلادی، زمانی که یک مرد محلی تکه‌هایی را کشف کرد که شبیه به فلس‌های مار بود، شناسایی شد. محوطه‌ای که این کشف در آن رخ داد، «پو نوی» (Phu Noi) نام دارد و  تنوع گسترده‌ای از فسیل‌ها از دوره ژوراسیک پسین را در برمی‌گیرد. بیش از ۹۰ درصد از فسیل‌های کشف‌شده در این محوطه، مربوط به دایناسورها بودند. زمانی که گروه کاوشگران برای بررسی به این محوطه رفت، فسیل‌های دیگری مانند دندان‌ها و استخوان‌های دایناسور را پیدا کردند. با این حال، فسیلی که منجر به کشف گونه جدید شد، یک مهرهٔ پشتی با ویژگی‌های متفاوتی داشت. نتایج سیتی‌اسکن نشان داد که این دایناسور به خانواده (Mamenchisauridae) از دایناسورهای «سوروپود» تعلق دارد که با گردن‌های بسیار بلند خود شناخته می‌شوند. این گردن‌های بلند احتمالا به آن‌ها کمک می‌کرد تا به پوشش گیاهی در ارتفاعات مختلف دسترسی پیدا کنند. درحالی که بیشتر فسیل‌های خانواده (Mamenchisauridae) در چین کشف شده‌اند، این کشف اولین مورد از نوع خود در تایلند است. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 12 Jul 2026 04:46:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45387 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45386#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45386 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45386&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45386 دانشمندان لنزهای تماسی جدیدی ساخته‌اند که خراش‌های خودشان را بدون نیاز به تعویض، ترمیم می‌کنند. به گزارش ایسنا، لنزهای تماسی نرم که امروزه رایج‌ترین هستند، تمایل به جذب خراش‌های بسیار ریز دارند، زیرا مرتباً لمس و تمیز می‌شوند و این پارگی‌های میکروسکوپی با گذشت زمان می‌توانند به چشم و بینایی آسیب برسانند. اگر خراش‌ها به اندازه‌ای بزرگ باشند که دیده شوند، لنز تماسی باید دور انداخته شود که به معنای هزینه بیشتر است. در غیر این صورت، خطر پنهانی برای سلامت فرد استفاده‌کننده وجود دارد. اکنون شاید یک خراش لزوماً پایان یک لنز تماسی یا یک خطر ایمنی نباشد. شیمیدانان جونگ-هیون چوی(Jung-Hyun Choi) و بیونگ-کی چو(Byoung-Ki Cho) از دانشگاه دانکوک در کره جنوبی لنزهای تماسی تخصصی تولید کرده‌اند که تنها پس از یک ساعت قرار گرفتن زیر نور فرابنفش معمولی، خود را ترمیم می‌کنند. در هسته این ماده هیدروژل نوآورانه چیزی به نام «پیوند دهنده متقاطع دی‌سولفید» وجود دارد که یک مولکول کوچک حاوی پیوند گوگرد به گوگرد است. نکته‌ خاص در مورد آن، این است که می‌تواند پس از شکسته شدن، اتصالات جدیدی ایجاد کند. محققان می‌گویند: این مطالعه، جزئیات سنتز، توصیف مکانیکی و ارزیابی عملکردی این سیستم هیدروژل با پیوندهای متقاطع دی‌سولفیدی را شرح می‌دهد و تبدیل آن را از نمونه‌های هیدروژلی به یک قالب لنز تماسی قالب‌گیری شده‌ کاربردی نشان می‌دهد. اتصال‌دهنده‌ متقاطع دی‌سولفیدی با یک پلیمر متاکریلات ترکیب شد که زنجیره‌های مولکولی طولانی تشکیل می‌دهد. هنگامی که خراشی رخ می‌دهد، اتصالات فیزیکی بین این پلیمرها شکسته می‌شود، اما زیر نور فرابنفش می‌توانند دوباره به هم متصل شوند. قبل از اینکه مخلوط لنز تماسی جدید در برابر یک ماده‌ کنترلی ساخته شده با استفاده از یک اتصال‌دهنده‌ متقاطع استاندارد آزمایش شود، یک پلیمر دوم اضافه شد تا هیدروژل را در برابر خراش و باکتری مقاوم‌تر کند. محققان می‌گویند: در لنزهای تماسی هیدروژلی تجاری، خراش‌های سطحی ناشی از استفاده‌ روزانه یا تمیز کردن، بسیار رایج‌تر از بریدگی‌های کامل هستند. آنها افزودند: هیدروژل دی‌اس(DS-Hydrogel) به طور موثری خراش‌های سطحی را ترمیم کرد، در حالی که هیدروژل کنترل (Control-Hydrogel) که فاقد پیوند دهنده دی‌اس مبتنی بر دی‌سولفید بود، تحت شرایط مشابه هیچ ترمیم قابل مشاهده‌ای از خود نشان نداد. از نظر شیمیایی، کاری که نور فرابنفش انجام می‌دهد، فعال کردن پیوندهای گوگرد به گوگرد در اطراف خراش، عبور از شکاف و نگه داشتن پلیمرهای پاره شده در جای خود است. این تیم دریافت که حدود ۹۰ درصد از پایداری ساختاری قابل بازیابی است. این ماده جدید علاوه بر خودترمیمی، احتباس آب را در حد لنزهای نرم فعلی و همچنین مقاومت عالی در برابر خراش نشان داد. به طور بالقوه، لنزها علاوه بر خودترمیمی، کمتر خراشیده می‌شوند. این مطالعه نشان می‌دهد که رویکرد شیمیایی مبتنی بر گوگرد که در اینجا استفاده شده است، به عنوان راهی برای ایجاد پلاستیک‌های خودترمیم و محافظ عمل می‌کند و پیامد بالقوه آن، این است که می‌توان از پاک‌کننده‌های استاندارد نور فرابنفش که در حال حاضر در بازار موجود هستند، برای ترمیم و همچنین تمیز کردن استفاده کرد. محققان می‌گویند: قابلیت خودترمیمی ترکیبی، رفتار ضد رسوب بادوام و مقاومت در برابر خراش افزایش‌یافته، پتانسیل این پلتفرم هیدروژل دی‌سولفید را برای لنزهای تماسی کاربردی نسل بعدی برجسته می‌کند. به‌طورکلی، استراتژی طراحی مواد ارائه‌شده در اینجا مسیری امیدوارکننده به سوی دستگاه‌های چشمی مبتنی بر هیدروژل با دوام، انعطاف‌پذیری و عملکرد بالا ارائه می‌دهد. در حالی که این نوع خودترمیمی قبلاً نشان داده شده است، اما به دمای بسیار بالاتری از دمای اتاق نیاز داشته است. توانایی القای ترمیم با استفاده از تجهیزات معمولی در خانه، پیشرفت قابل توجهی در این فناوری است. تصور کنید که بتوانید یک جفت لنز تماسی کهنه و خراشیده را در یک محفظه ترکیبی تمیزکننده و ترمیم‌کننده قرار دهید و آنها را تقریباً در عرض یک ساعت، نو کنید. هنوز کارهای زیادی از جمله آزمایش‌های ایمنی بیشتر باید انجام شود تا این لنزها به‌صورت تجاری در دسترس قرار گیرند، اما احتمالا به‌زودی لنزهای تماسی خواهیم داشت که بسیار بادوام‌تر و ماندگارتر هستند. محققان می‌گویند: در طول استفاده از لنزهای تماسی، ریزخراش‌های ناشی از پلک زدن یا تمیز کردن معمول می‌توانند نور را پراکنده کرده و باعث آزار شوند، در عین حال مکان‌هایی را برای چسبندگی پروتئین یا میکروب فراهم می‌کنند که در نهایت سلامت چشم را به خطر می‌اندازد. علاوه بر این، سطوح زبر شده توسط خراش‌ها و ریزترک‌ها، چسبندگی و تجمع پروتئین‌ها را تسهیل می‌کنند و ناراحتی کاربر و خطر عفونت را افزایش می‌دهند. این پژوهش در مجله ACS Applied Polymer Materials منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 12 Jul 2026 04:45:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45386 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45381#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45381 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45381&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45381 بر اساس مطالعه‌ای جدید، ترکیبات موجود در انار، زنجیره دفاعی پنهانی را در روده فعال می‌کند که می‌تواند درمان بیماری‌های التهابی روده را تغییر دهد. به گزارش ایسنا، در هر دو بیماری کرون و کولیت اولسراتیو یک پوشش روده وجود دارد که توانایی خود را برای مهار باکتری‌ها از دست داده و سیستم ایمنی بدن را در حالت فعالیت بیش از حد مزمن قرار می‌دهد. دانشمندان ممکن است راهی برای رفع این مشکل پیدا کرده باشند. آنها زنجیره خاصی از رویدادهای مولکولی را شناسایی کرده‌اند که توسط ترکیبی که بدن از غذاهای مرتبط با انار می‌سازد، ایجاد می‌شود و به نظر می‌رسد که آن دیواره را تقویت کرده و هرج و مرج را آرام می‌کند، کشفی که می‌تواند محققان را به سمت یک استراتژی درمانی جدید برای بیماری التهابی روده سوق دهد. به نقل از اس‌اف، اورولیتین A ماده‌ای است که روده هنگام تجزیه الاژیتانین‌ها که ترکیبات گیاهی موجود در انار و برخی غذاهای دیگر هستند، تولید می‌کند. این بدان معنا نیست که انار یا مکمل‌های اورولیتین A برای درمان بیماری‌های التهابی روده در افراد موثر شناخته شده‌اند. محققان پیش از این نشان داده بودند که اورولیتین A می‌تواند در برابر التهاب روده محافظت ایجاد کند، اما مراحل زیستی دقیقی که برای انجام این کار دنبال می‌کند، همچنان یک راز باقی مانده است. یک مطالعه جدید این مسیر را با جزئیات ترسیم کرده و یک واکنش زنجیره‌ای دقیق را آشکار می‌کند که پوشش روده را تقویت کرده و زنگ خطر التهابی را خاموش می‌کند. آنچه این کشف را متمایز می‌کند، ویژگی آن است. اورولیتین A به طور گسترده التهاب را سرکوب نمی‌کند. در عوض، یک پروتئین خاص را در سلول‌های پوشش روده به نام گیرنده آریل هیدروکربن فعال می‌کند و سپس آبشاری از سیگنال‌های محافظتی را ایجاد می‌کند که سیستم دفاعی روده را تقویت می‌کند. ترکیبات انار، اورولیتین A، یک توالی ترمیم گام به گام روده را آغاز می‌کند. به طور خاص، اورولیتین A گیرنده آریل هیدروکربن را در سلول‌هایی که پوشش روده را تشکیل می‌دهند، فعال می‌کند. هنگامی که این سوئیچ زده می‌شود، پروتئین دیگری به نام NLRP6 را فعال می‌کند که مانند یک حسگر در داخل سلول عمل می‌کند. فعال شدن NLRP6 منجر به آزادسازی کنترل‌شده‌ یک مولکول سیگنال‌دهنده به نام اینترلوکین-۱۸ یا IL-18  می‌شود؛ یک پیام‌رسان شیمیایی که به حفظ ثبات محیط روده کمک می‌کند. محققان دریافتند که اورولیتین A باعث آزادسازی IL-18 می‌شود. IL-18  در سطح مناسب، محافظ است، در حالی که مقدار بیش از حد آن یا آزادسازی مولکول‌های اشتباه، در واقع می‌تواند التهاب روده را بدتر کند. به نظر می‌رسد اورولیتین A به نوعی نقطه‌ مطلوب می‌رسد و IL-18 را به اندازه‌ کافی برای شروع یک آبشار بهبودی بدون آسیب رساندن به بافت، تحریک می‌کند. سپس سیگنال IL-18 به گروه دیگری از سلول‌های ایمنی در پوشش روده منتقل می‌شود که با تولید یک پیام‌رسان دوم به نام اینترلوکین-۲۲ یا IL-22 پاسخ می‌دهند. IL-22  یک سیگنال ترمیمی شناخته‌شده است: سلول‌های مسئول تولید لایه مخاطی محافظ روده را تحریک می‌کند و تولید پروتئین‌هایی را که به کنترل باکتری‌های مضر کمک می‌کنند، افزایش می‌دهد. انار، گردو و انواع توت و ساختار شیمیایی یورولیتین A یک متابولیت میکروبی طبیعی از انار، گردو و انواع توت به محافظت از سد روده کمک می‌کند. اثرات محافظتی یورولیتین A با حذف حلقه‌های کلیدی در زنجیره از بین می‌رود. محققان شروع به تأیید این کردند که هر مرحله از این زنجیره واقعا ضروری است. موش‌هایی که برای فقدان گیرنده آریل هیدروکربن در سلول‌های پوشش روده خود مهندسی شده بودند، هیچ مزیت محافظتی از یورولیتین A نشان ندادند، در حالی که موش‌هایی که فقط در سلول‌های ایمنی فاقد آن بودند، همچنان محافظت شدند؛ نتیجه‌ای که پوشش روده را به عنوان محل حیاتی عمل مشخص کرد. موش‌های مورد مطالعه در معرض ماده شیمیایی قرار گرفتند که باعث کولیت می‌شود. سپس آزمایش‌های حذف ژن مشابه انجام شد. ابتدا NLRP6، سپس IL-18  و سپس IL-22 را از معادله حذف کردند. در هر مورد، حذف یک قطعه از زنجیره، اثر محافظتی را از بین برد و تأیید کرد که هر مرحله ضروری است. چرا این مسیر می‌تواند برای درمان‌های آینده مهم باشد؟ بیماری التهابی روده هیچ درمانی ندارد و افرادی که با آن زندگی می‌کنند اغلب سال‌ها با داروهایی که با سرکوب گسترده سیستم ایمنی کار می‌کنند، با آزمون و خطا مواجه می‌شوند؛ رویکردی که می‌تواند کمک کند، اما بیماران را در برابر عفونت‌ها و سایر عوارض آسیب‌پذیر می‌کند. هدف قرار دادن یک مسیر محافظ خاص در سلول‌های پوشش روده، بدون تضعیف گسترده ایمنی، نشان‌دهنده یک استراتژی درمانی کاملا متفاوت است. سطح گیرنده آریل هیدروکربن و مولکول‌های فعال‌کننده طبیعی آن در روده بیماران مبتلا به التهاب روده کمتر از حد طبیعی است که نشان می‌دهد این افراد ممکن است در حفظ یک سد روده سالم در وضعیت نامساعدی قرار داشته باشند. محققان می‌گویند، یورولیتین A ممکن است راهی برای فعال‌سازی مجدد آن مسیر محافظتی ارائه دهد. همه این موارد بر روی آماده‌سازی سلول‌ها در محیط آزمایشگاهی انجام شد و نه در بیماران زنده. حرکت از ظرف آزمایشگاهی به درمان بالینی مسیری طولانی است. با این حال، این تحقیقات نشانه معناداری است و محققان این مسیر را یک هدف امیدوارکننده می‌دانند که ارزش دنبال کردن در آزمایشات انسانی را دارد.   منبع: ایسنا   mosavi Wed, 01 Jul 2026 11:22:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45381 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45380#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45380 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45380&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45380 پژوهشگران می‌گویند یک ترکیب در قارچ جادویی می‌تواند رویکرد جدیدی برای درمان وزوز گوش مزمن ارائه دهد. به گزارش ایسنا، اگر می‌خواهید از میزان عذابی که وزوز گوش بر افراد تحمیل می‌کند، مطلع شوید، با فردی که مبتلا به این درد است، صحبت کنید. از هر ۱۰ نفر، بیش از یک نفر با صداهای زنگ، کلیک، وزوز یا هیس مداوم و غیرقابل کنترلی که فقط خودشان می‌توانند بشنوند، در حال زندگی است و هیچ درمان قابل اعتمادی برای کمک به آنها در ساکت کردن این صداها وجود ندارد. اکنون طبق یک بررسی جدید منتشر شده در مجله Hearing Research، سیلوسایبین(psilocybin) که ترکیبی است که در قارچ‌های جادویی یافت می‌شود، می‌تواند به راهی جدید برای کمک به کاهش این صداها اشاره کند. هرچند غیرمعمول به نظر می‌رسد، اما این اثر بالقوه در واقع هیچ ارتباطی با جنبه روانگردانی این ماده ندارد. شواهد اولیه نشان می‌دهد که سیلوسایبین می‌تواند سلول‌های مغزی که صدا را پردازش می‌کنند، دوباره متعادل کند. به طور قابل توجهی، محققان کانادایی در یک آزمایش در سال ۲۰۲۴ که در انتظار بررسی همتا است، دوزی از سیلوسایبین را به موش‌ها دادند و تأثیر صدا را بر سلول‌های مغزی آنها بررسی کردند. وقتی به موش‌ها سیلوسایبین داده شد، آنها به خوبیِ حالت عادی یاد نگرفتند که صداهای آشنا را «حذف» کنند که نشان‌دهنده تأثیر مستقیم سیلوسایبین بر مسیری است که گمان می‌رود در وزوز گوش مختل می‌شود. محققان در مقاله پیش از چاپ خود نوشتند: با تحقیقات بیشتر می‌توان از تأثیرات روانگردان‌ها بر بازنمایی‌های حسی برای هدف قرار دادن پردازش حسی ناسازگار در شرایطی مانند وزوز گوش استفاده کرد. البته قبل از اینکه جلوتر برویم، باید یک قدم به عقب برداریم و به آنچه تاکنون در مورد وزوز گوش می‌دانیم، نگاهی بیندازیم. وزوز گوش یا تینیتوس(tinnitus) وضعیتی است که در آن فرد صدایی شبیه به زنگ زدن یا انواع مختلفی از صداها را می‌شنود، در حالی که هیچ صدای خارجی متناظری وجود ندارد و افراد دیگر نیز نمی‌توانند آن را بشنوند. کلمه وزوز گوش از کلمه لاتین tinnire به معنای «زنگ زدن» گرفته شده است. وزوز گوش معمولاً با کاهش شنوایی و کاهش درک گفتار در محیط‌های پر سر و صدا همراه است. این عارضه، شایع است و حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اکثر افراد آن را به خوبی تحمل می‌کنند و این مشکل تنها در ۱ تا ۲ درصد از افراد یک مشکل قابل توجه (شدید) است. این وضعیت می‌تواند باعث ایجاد واکنش ستیز یا گریز شود، زیرا مغز ممکن است آن را خطرناک و مهم تلقی کند. وزوز گوش بیش از آنکه یک بیماری باشد، نشانه‌ای است که ممکن است ناشی از علل زمینه‌ای مختلفی باشد و می‌تواند در هر سطحی از سیستم شنوایی و همچنین خارج از آن سیستم ایجاد شود. شایع‌ترین علل آن آسیب شنوایی، کاهش شنوایی ناشی از سر و صدا یا کاهش شنوایی مرتبط با سن است که به‌عنوان «پیرگوشی» شناخته می‌شود. دیگر علل شامل عفونت گوش، بیماری‌های قلب یا عروق خونی، تومورهای مغزی، نوروم‌های آکوستیک(تومورهای روی اعصاب شنوایی گوش)، میگرن، اختلالات مفصل گیجگاهی فکی، مواجهه با داروهای خاص، سابقه آسیب به سر و جرم گوش است. در برخی افراد، این وضعیت در تمرکز، اختلال ایجاد می‌کند و می‌تواند با اضطراب و افسردگی همراه باشد. ممکن است به‌طور ناگهانی در طول یک دوره استرس عاطفی بروز کند. همچنین در افراد مبتلا به افسردگی شایع‌تر است. تشخیص وزوز گوش معمولاً بر اساس توصیف بیمار از نشانه‌هایی که تجربه می‌کند، صورت می‌گیرد. چنین تشخیصی معمولاً با انجام نوار گوش و معاینه گوش و حلق و بینی و معاینه نورولوژیک پشتیبانی می‌شود. اینکه وزوز گوش چقدر در زندگی فرد اختلال ایجاد می‌کند، ممکن است با پرسش‌نامه‌ها تعیین شود. در صورت مشاهده مشکلات خاص، تصویربرداری پزشکی مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) می‌تواند انجام شود. تست‌های دیگر زمانی مناسب هستند که وزوز گوش با ریتمی مشابه ضربان قلب رخ دهد. این صدا به ندرت ممکن است توسط شخص دیگری غیر از بیمار با استفاده از گوشی پزشکی شنیده شود که در این صورت به‌عنوان «وزوز گوش عینی» شناخته می‌شود. گاهی، امواج اتواکوستیک خودبه‌خودی یعنی صداهایی که به‌طور معمول توسط گوش داخلی تولید می‌شوند، ممکن است منجر به وزوز گوش شوند. اقدامات لازم برای پیشگیری از وزوز گوش شامل اجتناب از مواجهه با صداهای بلند به‌صورت مزمن یا طولانی‌مدت و محدود کردن قرار گرفتن در معرض داروها و مواد مضر برای گوش است. اگر علت زمینه‌ای وجود داشته باشد، درمان آن علت ممکن است منجر به بهبودی شود. در غیر این صورت، معمولاً مدیریت وزوز گوش شامل آموزش روانی یا مشاوره، مانند گفتاردرمانی است. دستگاه‌های تولیدکننده صدا یا سمعک‌ها نیز می‌توانند مفید باشند. ضمن اینکه هیچ دارویی مستقیماً وزوز گوش را هدف قرار نمی‌دهد. در حالی که این بیماری همچنان یک راز است و هیچ درمان مستقیمی برای آن در دسترس نیست، دانشمندان شواهدی دارند که نشان می‌دهد مشکل در گوش‌ها نیست، بلکه در مغز است. تحقیقات نشان داده است که وزوز گوش پیوندهای مهمی با خواب و انتقال‌دهنده عصبی سروتونین دارد که بیشتر به خاطر نقشش در تنظیم خلق و خو شناخته می‌شود. بهترین درک ما از وزوز گوش این است که به نوعی در افراد مبتلا به این بیماری، مغز به جای یادگیری حذف صدای خیالی، آن را جدید و مهم تلقی می‌کند. این ما را به مطالعه موش‌ها در کانادا بازمی‌گرداند، جایی که محققان دانشگاه مک‌گیل نشان دادند که سیلوسایبین بر همان مسیر در مغز تأثیر می‌گذارد، اما در این مورد، سیلوسایبین مغز را از انجام کاری که دانشمندان آن را «عادت» می‌نامند، بازداشت؛ جایی که مغز چیزی را به عنوان نویز پس‌زمینه ذخیره می‌کند و دیگر به آن توجه نمی‌کند. در عوض، در موش‌هایی که از نظر ژنتیکی مهندسی شده بودند تا نورون‌هایشان هنگام فعالیت زیر میکروسکوپ مخصوص روشن شوند، محققان مشاهده کردند که سیلوسایبین از وقوع آن عادت جلوگیری می‌کند. هنگامی که به موش‌ها سیلوسایبین داده شد، آنها هر صدایی را طوری شنیدند که انگار برای اولین بار است و حساسیت آنها به صداهای با شدت کم همچنان بالا باقی ماند. در حالی که وقتی موش‌ها فقط محلول نمکی به عنوان کنترل دریافت کردند، مغز آنها صداهای تکراری را فیلتر کرد و نسبت به آنها کمتر توجه کرد. یک نکته مهم وجود دارد؛ هیچ مدرکی وجود نداشت که نشان دهد سیلوسایبین تأثیرات گسترده‌تری بر پردازش صدا دارد. به نظر نمی‌رسد که این روانگردان مسیرهای پردازش صدا در مغز را «سیم‌کشی مجدد» کند، بلکه بر صداهایی که مغز فیلتر می‌کند یا به آنها توجه می‌کند، تأثیر داشته است. البته این تنها یک مطالعه روی موش‌ها است و هنوز مورد بررسی دقیق قرار نگرفته است، اما طبق بررسی اخیر منتشر شده در مجله تحقیقات شنوایی که ده‌ها مقاله را برای ارزیابی تأثیر بالقوه سیلوسایبین بر علائم وزوز گوش بررسی کرده است، این پیوندی است که ارزش بررسی بیشتر را دارد. دانشمندان چینی نیز چندین مکانیسم را که سیلوسایبین و وزوز گوش در مغز با هم همپوشانی دارند، بررسی کردند. یکی از قانع‌کننده‌ترین آنها نقش گلوتامات (یک انتقال‌دهنده عصبی که سلول‌های مغزی را تحریک می‌کند) و GABA (یک انتقال‌دهنده عصبی که مغز را آرام می‌کند) است. تحقیقات قبلی وزوز گوش را به عدم تعادل سیستم «هیجان/آرامش» در مغز مرتبط دانسته است. اساسا GABA به اندازه کافی برای آرام کردن مغز وجود ندارد و به فعالیت‌های تحریکی اجازه می‌دهد تا افزایش یابند. این بدان معناست که نورون‌های مرتبط با شنوایی می‌توانند بدون هیچ صدای واقعی که آنها را تحریک کند، به خودی خود شروع به شلیک کنند و مغز آن صدای داخلی را به عنوان یک صدای واقعی تفسیر می‌کند. در میان مکانیسم‌های دیگر، محققان خاطرنشان می‌کنند که سیلوسایبین نیز به ایجاد اختلال در این مسیر شناخته شده است، اما سیلوسایبین به جای گیر افتادن با دکمه افزایش صدا، منجر به افزایش گلوتامات می‌شود که باعث آزاد شدن بیشتر GABA می‌شود و اساساً این سیستم را مجدداً تنظیم می‌کند. همه اینها منجر به این می‌شود که مغز کمتر در مسیرهای خود گیر کند؛ اثری که به طور بالقوه می‌تواند مانع از گیر افتادن مغز افراد مبتلا به وزوز گوش روی یک صدای خیالی شود. البته باید گفت که هیچ یک از این کارآزمایی‌های بالینی نمی‌گویند که سیلوسایبین قطعاً به وزوز گوش کمک می‌کند، بلکه این یک بررسی مهم از تحقیقات تاکنون است که دانشمندان را تشویق می‌کند تا به تحقیق درباره این ارتباط ادامه دهند. محققان می‌گویند: ما از طریق این تحقیقات می‌توانیم پتانسیل درمانی سیلوسایبین را بهتر درک کنیم و زمینه‌های علمی را برای توسعه پروتکل‌های درمانی جدید و ارائه گزینه‌های درمانی مؤثرتر برای بیماران وزوز گوش فراهم کنیم. این مهم است. در حال حاضر، بهترین دارویی که اکثر مبتلایان به وزوز گوش می‌توانند به آن امیدوار باشند، ترکیبی ناقص از داروهای ضد افسردگی، ضد تشنج یا گشادکننده‌های عروق است که داروهایی هستند که عوارض جانبی واقعی دارند و فقط گاهی اوقات مؤثر هستند. از سوی دیگر، سیلوسایبین در حال حاضر در آزمایش‌های انسانی برای افسردگی، اضطراب و اعتیاد که در آنها دوزهای واحد می‌توانند اثرات ماندگاری داشته باشند، نویدبخش بوده است. اگر شواهد بیشتری ببینیم که این ترکیب می‌تواند نحوه تصمیم‌گیری مغز در مورد ارزش گوش دادن را تغییر دهد، میلیون‌ها نفر که با وزوز گوش زندگی می‌کنند، ممکن است سرانجام یک قدم به شیرین‌ترین صدای ممکن برای خود که شاید همان صدای سکوت باشد، نزدیک شوند. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 01 Jul 2026 11:20:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45380 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45379#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45379 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45379&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45379 پژوهشگران آمریکایی یک راهبرد دارویی جدید و شگفت‌انگیز را ارائه داده‌اند که ممکن است بتواند سلول‌های سرطانی کشنده پانکراس را به خودتخریبی وادار سازد و از گسترش آنها جلوگیری کند. به گزارش ایسنا، بررسی جدید پژوهشگران «دانشگاه فلوریدا ای اند ام»(Florida A&M University) از یک روش جدید و امیدوارکننده‌ برای مبارزه با سرطان پانکراس رونمایی کرده‌اند. به نقل از ساینس‌دیلی، «آدنوکارسینومای مجرای پانکراس»(Pancreatic ductal adenocarcinoma) یکی از کشنده‌ترین سرطان‌ها است. دلیل اصلی ابتلا به این نوع سرطان، افزایش جهش‌ KRAS است که به رشد تومورها کمک می‌کند و اغلب درمان آنها را دشوار می‌سازد. اگرچه دانشمندان اخیراً درمان‌هایی را با هدف مقابله با جهش‌های خاص KRAS توسعه داده‌اند، اما بسیاری از بیماران هنوز گزینه‌های درمانی مؤثر را در اختیار ندارند. در نتیجه، پژوهشگران همچنان به جست‌وجوی درمان‌هایی ادامه می‌دهند که بتوانند در طیف گسترده‌تری از سرطان‌های ناشی از KRAS مؤثر باشند. پژوهشگران در این پروژه، گروهی از ترکیبات آزمایشی به نام «PCAI» را بررسی کردند. این ترکیبات در ابتدا برای تداخل با سیگنال‌دهی غیرطبیعی KRAS ساخته شده بودند. این گروه پژوهشی با استفاده از سلول‌های سرطانی پانکراس حامل جهش‌های KRAS بررسی کردند که چگونه ترکیبات PCAI بر بقا، حرکت، تهاجم سلول‌های سرطانی و مسیرهای سیگنال‌دهی دخیل در گسترش تومور تأثیر می‌گذارند. دو مورد از ترکیبات PCAI آزمایش‌شده، اثرات ضد سرطانی بسیار قوی را نشان دادند. سپس، پژوهشگران روی یک ترکیب پیشرو به نام «NSL-YHJ-2-27» تمرکز کردند. این ترکیب به طور قابل توجهی زیست‌پذیری سلول‌های سرطانی پانکراس را کاهش داد و توانایی آنها در مهاجرت را به شدت محدود کرد. NSL-YHJ-2-27 در غلظت تنها یک میکرومولار، بیش از ۹۰ درصد مهاجرت سلول‌های سرطانی را متوقف کرد. این یافته نشان می‌دهد که این ترکیب شاید بتواند به کاهش گسترش سرطان به سایر قسمت‌های بدن کمک کند. پژوهشگران دریافتند ترکیبات PCAI در چندین فرآیند بیولوژیکی که سلول‌های سرطانی برای بقا به آنها وابسته هستند، اختلال ایجاد می‌کنند. این درمان، سطح پروتئین‌های G مونومری مهم دخیل در حرکت و تهاجم سلولی را کاهش داد. همچنین، فعالیت ژن‌های مرتبط با پیشروی تومور را تغییر داد و به بروز اختلالات بزرگی در اسکلت سلولی اکتین منجر شد. در نتیجه، سلول‌های سرطانی گرد شدند و بخش زیادی از تحرک خود را از دست دادند. یکی از شگفت‌انگیزترین یافته‌های این پژوهش شامل دو مسیر سیگنال‌دهی اصلی موسوم به MAPK و PI3K/AKT بود که معمولاً با رشد سرطان مرتبط هستند. ترکیبات PCAI به جای خاموش کردن این مسیرها، به فعال شدن بیش از حد آنها منجر شدند. اگرچه این مسیرها معمولاً از رشد تومور پشتیبانی می‌کنند، اما فعال شدن بیش از حد می‌تواند عملکردهای سلولی طبیعی را بی‌ثبات کند و در نهایت به مرگ سلولی منجر شود. شواهد حاصل از این پژوهش، این توضیح را تأیید کردند. سلول‌هایی که با PCAI درمان شدند، سطوح بالاتری از گونه‌های فعال اکسیژن، آنزیم‌های کاسپاز فعال‌شده و سطح بالاتری از پروتئین پیش‌آپوپتوز BAX تولید کردند و به آپوپتوز گسترده که نوعی مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی است، دچار شدند. پژوهشگران تحلیل رونویسی را نیز برای بررسی تغییرات فعالیت ژن پس از درمان انجام دادند. آنها تغییرات گسترده‌ای را در بیان ژن مشاهده کردند. چندین ژن که به عنوان سرکوب‌کننده تومور شناخته می‌شوند فعال‌تر شدند؛ در حالی که ژن‌های مرتبط با پیشروی سرطان و متاستاز فعالیت کمتری داشتند. به گفته پژوهشگران، یکی از مهم‌ترین جنبه‌های پژوهش این است که به نظر می‌رسد ترکیبات PCAI قادر به هدف قرار دادن سلول‌های سرطانی ناشی از چندین جهش مختلف KRAS هستند؛ نه این که بر یک شکل جهش‌یافته واحد تمرکز کنند. این فعالیت گسترده‌تر می‌تواند به رفع برخی از محدودیت‌های درمان‌های هدفمند KRAS کمک کند. به طور کلی، این پژوهش نشان داد که ترکیبات PCAI با ایجاد اختلال در شبکه‌های سیگنال‌دهی حیاتی، افزایش استرس اکسیداتیو و فعال کردن آپوپتوز می‌توانند اثرات ضد سرطانی قدرتمندی را در سلول‌های سرطانی پانکراس ایجاد کنند. این یافته‌ها از تحقیقات بیشتر درباره PCAI به عنوان درمان‌های بالقوه برای سرطان پانکراس و سایر سرطان‌های ناشی از جهش‌های KRAS پشتیبانی می‌کنند. این پژوهش در مجله «Oncotarget» به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Wed, 01 Jul 2026 11:16:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45379 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45377#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45377 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45377&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45377 مدیریت پهنای باند در عصر ارتباطات دیجیتال، یکی از دغدغه‌های اصلی کاربران رایانه به شمار می‌رود. سیستم‌عامل ویندوز در پس‌زمینه فرآیندهای متعددی را اجرا می‌کند که هر یک بخشی از ترافیک شبکه را مصرف می‌کنند. به گزارش ایسنا، این مصرف پنهان پهنای باند، به‌ویژه برای کاربرانی که از اینترنت محدود، پرهزینه یا با سرعت پایین بهره می‌برند، چالش‌برانگیز است. سرویس Windows Update یکی از اصلی‌ترین منابع مصرف پهنای باند در ویندوز است. این سرویس به‌صورت خودکار پچ‌های امنیتی، به‌روزرسانی‌های درایور و آپگریدهای سیستمی را در پس‌زمینه دانلود می‌کند. هرچند نگهداری سیستم در آخرین نسخه به‌روز از منظر امنیت سایبری ضروری است، اما در شرایط محدودیت پهنای باند می‌توان این فرآیند را بهینه‌سازی کرد. غیرفعال‌سازی دانلود خودکار به‌روزرسانی‌ها برای غیرفعال سازی، وارد مسیر Settings > Update & Security > Windows Update شوید. برروی Advanced Options (گزینه‌های پیشرفته) کلیک کنید و گزینه Pause Updates را فعال کنید تا دریافت آپدیت‌ها تا ۳۵ روز به تأخیر افتد. تنظیم اتصال به‌عنوان Metered Connection Metered Connection یا اتصال با حجم محدود، قابلیتی است که به ویندوز اعلام می‌کند اتصال اینترنتی شما دارای محدودیت حجمی است. با فعال‌سازی این قابلیت، ویندوز از دانلود خودکار آپدیت‌های غیرضروری خودداری می‌کند. برای این کار، به مسیر Settings > Network & Internet > Wi-Fi بروید، شبکه‌ای که به آن متصل هستید را انتخاب کنید و گزینه Set as metered connection را فعال کنید. مدیریت اپلیکیشن‌های پس‌زمینه بسیاری از اپلیکیشن‌ها حتی در زمانی که از آن‌ها استفاده نمی‌کنید، در پس‌زمینه اجرا شده و پهنای باند مصرف می‌کنند. به مسیر Settings > Privacy > Background apps بروید و دسترسی پس‌زمینه اپلیکیشن‌هایی که نیازی به اتصال دائمی ندارند را غیرفعال کنید. بررسی نرم‌افزارهای ثالث علی‌اصغر زارعی- مدرس دانشگاه در گفت‌وگو با ایسنا در این باره اظهار کرد: نرم‌افزارهایی نظیر مرورگرهای وب، کلاینت‌های آنتی‌ویروس و ابزارهای ذخیره‌سازی ابری (Cloud Storage) به‌طور پیش‌فرض آپدیت‌های خودکار دارند. به تنظیمات هر نرم‌افزار مراجعه و در صورت لزوم آپدیت خودکار را غیرفعال کنید. وی افزود: ابزارهایی مانند GlassWire، NetBalancer و Resource Monitor داخلی ویندوز، امکان رصد real-time مصرف پهنای باند به تفکیک هر پروسه را فراهم می‌کنند. با شناسایی پروسه‌های پرمصرف، اقدامات بهینه‌سازی را دقیق‌تر انجام دهید. توقف موقت Windows Update به گفته زارعی در شرایط عادی، توقف کامل Windows Update توصیه نمی‌شود، زیرا این سرویس نقش حیاتی در پچ‌کردن آسیب‌پذیری‌های امنیتی (Security Vulnerabilities) و بهبود پایداری سیستم دارد. با این حال، در شرایط اضطراری یا هنگام استفاده از اتصالات محدود، می‌توان به‌صورت موقت آپدیت‌ها را به تعویق انداخت. مراحل توقف موقت Windows Update  از طریق منوی Start وارد Settings شوید. گزینه Update & Security را انتخاب کنید. در بخش Windows Update روی Advanced Options کلیک کنید. گزینه Pause Updates را فعال کنید. این قابلیت امکان توقف دریافت آپدیت‌ها را تا ۳۵ روز فراهم می‌کند. برای از سرگیری آپدیت‌ها، گزینه Resume Updates را در همان بخش کلیک کنید.  پس از پایان دوره توقف، آپدیت‌های معلق به‌صورت خودکار دانلود و نصب خواهند شد؛ بنابراین، بهتر است وضعیت را دوره‌ای بررسی کنید. فعال‌سازی Metered Connection مکملی مؤثر برای مدیریت مصرف داده در کنار قابلیت Pause Updates است. توصیه می‌شود پس از رفع محدودیت اینترنتی، فوراً آپدیت‌ها را از سر بگیرید تا سیستم در برابر تهدیدات سایبری محافظت شود. ابزار Windows Update Blocker Windows Update Blocker نرم‌افزاری Portable (قابل‌حمل) است که توسط تیم توسعه‌دهنده Sordum طراحی شده و رابط کاربری گرافیکی (GUI) ساده‌ای برای مدیریت سرویس‌های مرتبط با به‌روزرسانی ویندوز ارائه می‌دهد. این ابزار بدون نیاز به نصب اجرا می‌شود و از طریق کنترل مستقیم سرویس‌های سیستمی (Windows Services) عمل می‌کند. ویژگی‌های کلیدی عبارت است از رابط کاربری گرافیکی (GUI) ساده و بدون نیاز به نصب (Portable)، پشتیبانی از ویندوزهای ۷، ۸، ۱۰ و ۱۱، قابلیت فعال‌سازی/غیرفعال‌سازی سرویس Windows Update با یک کلیک، امکان بازگشت به تنظیمات پیش‌فرض (Default Settings) و سازگاری با اجرا از روی USB Flash Drive درباره نحوه استفاده لازم است فایل اجرایی را از وب‌سایت رسمی Sordum.org دانلود کنید. فایل را بدون نیاز به نصب (No Installation Required) اجرا کنید. از طریق رابط گرافیکی، گزینه Disable Windows Update را انتخاب کنید. تغییرات بلافاصله اعمال شده و سرویس‌های مرتبط در سطح سیستمی متوقف می‌شوند. برای فعال‌سازی مجدد، گزینه Enable Windows Update را انتخاب کنید. کارشناسان تأکید می‌کنند مدیریت هوشمندانه مصرف پهنای باند در ویندوز نیازمند شناخت دقیق فرآیندهای سیستمی و اپلیکیشن‌هایی است که به‌صورت پنهانی ترافیک شبکه تولید می‌کنند. با بهره‌گیری از قابلیت‌های بومی سیستم‌عامل نظیر Metered Connection و Pause Updates و در صورت نیاز با استفاده از ابزارهای ثالث مانند Windows Update Blocker، می‌توان کنترل مؤثری بر مصرف داده داشت. با این حال، ملاحظات امنیت سایبری و اهمیت به‌روز نگه داشتن سیستم‌عامل را هرگز نباید نادیده گرفت.  منبع: ایسنا   mosavi Wed, 01 Jul 2026 05:28:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45377 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45376#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45376 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45376&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45376 لخته خون در پا در واقع ترومبوز ورید عمقی (دی‌وی‌تی) است که ممکن است تا مدت‌ها از وجود آن در عروق پا بی‌خبر باشید. به گزارش ایسنا، عارضه لخته شدن خون در پا اگر بدون درمان رها شود می‌تواند عواقب جدی به دنبال داشته باشد. در بسیاری از موارد افراد، علائم فیزیکی این عارضه را جزئی تلقی می‌کنند یا به خاطر افزایش سن این علائم نادیده گرفته می‌شوند. همچنین در برخی موارد لخته خون علائم آشکار ندارد و ممکن است علامتی مشاهده نشود. بنابراین تا زمانی که مشکلات جدی و شدید رخ ندهد امکان دارد که متوجه آن نشوید. به گزارش «وری‌ول هلث»، آگاه شدن از علائم تشکیل لخته خون در ساق پا به تعیین زمان لازم و به موقع برای درمان آن کمک می‌کند. شایع‌ترین محل برای تشکیل لخته‌ خون در پاها، وریدهای عمیق و بزرگ ساق پا، ران یا لگن است. این سیاهرگ‌ها، رگ‌های خونی اصلی‌ هستند که خون را به قلب باز می‌گردانند. در صورت آزاد شدن یک قطعه از لخته‌ خون در عروق پا، این لخته از طریق جریان خون در بدن جا به جا می‌شود و این خطر وجود دارد که جریان خون به ریه‌ها را مسدود کند. این مشکل شدید و خطرناک، آمبولی ریه نامیده می‌شود و اگر سریع درمان نشود، خطر مرگ را در پی خواهد داشت. علائم آشکار لخته‌ شدن خون در پا درد ضربان‌دار که معمولا در یک ناحیه از یک ساق پا یا ران، هنگام راه رفتن یا ایستادن، متمرکز می‌شود و مانند گرفتگی عضلانی است از علائم آشکار این عارضه است. همچنین تورم که به‌ طور ناگهانی در ناحیه آسیب‌دیده یا در امتداد سیاهرگ در پای آسیب‌دیده رخ می‌دهد، قرمزی ناشی از التهاب که معمولا در ناحیه آسیب‌دیده پخش می‌شود، احساس گرما (معمولا نشانه‌ التهاب است) در ناحیه‌ای از پا که متورم یا دردناک است هم از دیگر نشانه‌های مشخص این عارضه هستند. برخی از علائم دیگر وجود لخته خون در پا شامل تنگی نفس است که بدون هیچ دلیل واضحی رخ می‌دهد و همچنین ضخیم‌ شدن یا سفت شدن ورید پا که طناب نامیده می‌شود. با این حال از آنجایی که وریدهای عمقی پا از روی پوست دیده نمی‌شوند، لخته خون در پا می‌تواند نامرئی باشد. حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد از لخته‌های خونی پا مورد توجه قرار نمی‌گیرند زیرا علائم مشخصی ایجاد نمی‌کنند. برخی از افراد تا زمانی که این عارضه، به آمبولی ریه منجر نشود و مشکلات جدی ایجاد نکند، نمی‌دانند به این بیماری مبتلا شده‌اند. لخته‌شدن خون در پا یک مشکل جدی است. آگاهی از علائم لختگی خون در پا برای تشخیص سریع و شروع درمانِ به‌ موقع، موثر است. اگر عوامل خطر لخته خون در ساق پا را حس کردید، این درد و تورم پا را جدی بگیرید و به متخصص مراجعه کنید. منبع: ایسنا   mosavi Mon, 29 Jun 2026 12:27:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45376 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45374#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45374 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45374&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45374 پژوهش جدید پژوهشگران آمریکایی نشان می‌دهد یک جهش کوچک ممکن است توضیح دهد که چگونه ویروس‌های ناشی از خفاش به تهدیدی علیه انسان تبدیل می‌شوند. به گزارش ایسنا، بیشتر بیماری‌های همه‌گیر زمانی آغاز می‌شوند که یک ویروس یا عامل بیماری‌زا از حیوانات به انسان انتقال می‌یابد. بسیاری از دانشمندان معتقدند که کووید-۱۹ به همین شکل ظهور کرده است. ویروس SARS-CoV-2 که ویروس عامل این بیماری است، ارتباط نزدیکی با کروناویروس‌های موجود در خفاش‌ها دارد. به نقل از ساینس‌دیلی، گروهی از پژوهشگران موسسه علوم زیستی کمّی «دانشگاه کالیفرنیا سن‌فرانسیسکو»(UCSF)، «مدرسه پزشکی آیکان در ماونت ساینای»(ISMMS)، «انستیتو پاستور»(Institut Pasteur) و «مرکز سرطان فرد هاچینسون»(Fred Hutchinson Cancer Center)، یک تفاوت ژنتیکی بسیار کوچک را شناسایی کرده‌اند که ممکن است به توضیح دادن چگونگی سازگاری برخی از ویروس‌های حیوانی با انسان‌ها و ایجاد بیماری‌های جدی کمک کند. یافته‌های این گروه پژوهشی نشان می‌دهند که تغییر تنها یک آمینواسید در پروتئین کروناویروس می‌تواند نحوه تعامل ویروس را با سیستم ایمنی خفاش‌ها و انسان‌ها تغییر دهد و به واکنش‌های بسیار متفاوتی نسبت به عفونت منجر شود. پژوهشگران برای بررسی این فرآیند، SARS-CoV-2 را با RaTG13 مقایسه کردند که یک کروناویروس نزدیک به آن است و خفاش‌ها را آلوده می‌کند، اما تاکنون مشخص نشده که انسان را آلوده می‌کند. این گروه پژوهشی بررسی کردند که چگونه هر ویروس با پروتئین‌های ایمنی در سلول‌های ریه انسان و خفاش تعامل دارد. این کار با اولین رده سلولی ریه پرورش‌یافته در آزمایشگاه که از خفاش نعل‌بینی توسعه یافته بود، امکان‌پذیر شد. یک پروتئین ویروسی به نام OrfB9 به طور ویژه‌ای مهم بود. اگرچه نسخه‌های SARS-CoV-2 و RaTG13 از OrfB9 تقریباً یکسان هستند، اما در یک آمینواسید از میان تقریباً ۱۰۰ آمینواسید موجود در پروتئین با هم تفاوت دارند. این تفاوت کوچک، اثرات کاملاً متفاوتی را ایجاد کرد. در سلول‌های ریه انسان، نسخه SARS-CoV-2 از OrfB9 یک سیستم هشدار ایمنی مهم را خاموش کرد و به ویروس امکان داد تا به طور مؤثرتری تکثیر شود، اما در سلول‌های ریه خفاش، RaTG13 یک پروتئین ایمنی را فعال کرد که به کنترل ویروس کمک می‌کرد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهند که حتی تغییرات ژنتیکی بسیار کوچک نیز می‌توانند بر این موضوع تأثیر بگذارند که آیا یک ویروس به میزبان طبیعی خود محدود می‌ماند یا توانایی رشد در انسان را به دست می‌آورد. دکتر «نوان جی. کروگان»(Nevan J. Krogan)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: تفاوت بین ویروسی که در خفاش‌ها باقی می‌ماند و ویروسی که به انسان‌ها سرایت می‌کند و به بیماری‌های فاجعه‌بار منجر می‌شود، می‌تواند به تغییرات ژنتیکی بسیار کوچک محدود بماند. با نقشه‌برداری از این تعاملات در سطح پروتئین - در دو ویروس و دو گونه - می‌توانیم امضاهای مولکولی که خطر سرایت را پیش‌بینی می‌کنند، بخوانیم. این نوعی سیستم هشدار اولیه است که جهان به آن نیاز دارد. این پژوهش در مجله «Cell Host & Microbe» به چاپ رسید. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 28 Jun 2026 12:07:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45374 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45373#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45373 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45373&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45373 راز کُندی حیواناتی که به دلیل حرکت بسیار آهسته و زندگی پر از سکونشان نام آنها را رسما «تنبل» گذاشته‌اند، در دی‌ان‌ای این حیوانات کشف شد. به گزارش ایسنا، تنبل‌ها موجوداتی غیرمعمول هستند. آنها کندترین پستانداران روی کره زمین هستند، کندترین متابولیسم را نیز دارند و دمای بدن خود را به طور مداوم تنظیم نمی‌کنند. اکنون یک مطالعه ژنتیکی جدید سرنخ‌هایی را در مورد چگونگی فرگشت(تکامل) این موجودات مشهور به کندی و سبک زندگی بسیار کم‌انرژی کشف کرده است. یک تیم بین‌المللی از محققان، تجزیه و تحلیل جامعی از تنبل دو انگشتی(Choloepus didactylus) انجام داده‌اند و آن را با ده‌ها پستاندار دیگر از جمله مورچه‌خوار و آرمادیلو مقایسه کرده‌اند. تجزیه و تحلیل آنها چندین توالی دی‌ان‌ای را نشان داد که می‌توانند خود را در موقعیت‌های جدید در ژنوم حرکت دهند یا کپی کنند. آنها که به عنوان ترانسپوزون(transposons) یا «ژن‌های جهنده» شناخته می‌شوند، بخش عمده‌ای از داستان چگونگی تکامل یک حیوان را تشکیل می‌دهند. در مورد تنبل و شاخه آن در درخت تکامل، شواهد مربوط به جهیدن این ترانسپوزون‌ها به بیش از ۳۰ میلیون سال پیش برمی‌گردد، اما چیزی که واقعاً توجه محققان را جلب کرد، این بود که تعدادی از این ژن‌ها به میتوکندری‌ها که به عنوان نیروگاه‌های درون سلول‌ها عمل می‌کنند و سایر ژن‌های دخیل در متابولیسم مرتبط بودند. کامیلا ماتزونی(Camila Mazzoni)، متخصص ژنومیک تنوع زیستی از موسسه تحقیقات باغ وحش و حیات وحش لایبنیز در آلمان می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که تنبل‌ها ممکن است «سیستم‌های پشتیبان» ژنتیکی را تکامل داده باشند که به جبران «میتوکندری‌های آرام» آنها کمک می‌کند و از سبک زندگی منحصر به فرد آنها پشتیبانی می‌کند. به عبارت دیگر، نیازِ کمِ سلول‌های تنبل‌ها به انرژی ممکن است باعث تجمع جهش‌ها در ژنوم‌های میتوکندری کند آنها شده باشد. «ژن‌های جهنده» ممکن است راهی برای جبران باشند و مسیرهای ژنتیکی جایگزین را برای ادامه حیات حیوان ایجاد کنند، اما بدون تحقیقات بیشتر نمی‌توانیم بدانیم. نکته قابل توجه این است که چندین توالی ژنتیکی یافت شده در اینجا تقریباً ۳۰ میلیون سال حفظ شده‌اند. به نظر می‌رسد که آنها از یک جد مشترک تنبل‌های مدرن سرچشمه گرفته‌اند، البته پس از آنکه تنبل‌ها از مورچه‌خوارها و آرمادیلوها جدا شدند. ماتزونی می‌گوید: تنبل‌ها کندترین متابولیسم را در بین پستانداران دارند، با این حال سالم می‌مانند. وی افزود: درک چگونگی دستیابی آنها به این امر می‌تواند بینش‌های جدیدی در مورد چگونگی مدیریت کارآمد انرژی توسط سلول‌ها آشکار کند. ایجاد یک سبک زندگی بی‌تحرک می‌تواند مزیت اصلی باشد و یافته‌های این مطالعه پیامدهایی نیز برای سلامت انسان دارد. پدرو گالانته(Pedro Galante)، زیست‌شناس مولکولی از بیمارستان سیریو لیبانس در برزیل می‌گوید: بسیاری از بیماری‌های انسانی از جمله دیابت، اختلالات مرتبط با پیری، تخریب عصبی و تحلیل عضلات شامل مشکلاتی در تولید انرژی و عملکرد میتوکندری هستند. به عنوان مثال، شرایطی مانند چاقی می‌تواند بر میتوکندری تأثیر بگذارد و اختلال در این نیروگاه‌ها با بیماری‌هایی مانند پارکینسون مرتبط دانسته شده است. تصور این است که اگر دی‌ان‌ای تنبل می‌تواند به ما بیاموزد که چگونه یک پستاندار را حتی زمانی که با ظرفیت کمتر از ظرفیت کامل خود کار می‌کند، سالم نگه داریم، می‌تواند راهی برای محافظت از این واحدهای تولید انرژی در سلول‌های انسان به ما بدهد. گالانته می‌گوید: اگرچه تحقیقات بیشتری مورد نیاز است، اما رده‌های سلولی تنبل‌ها می‌توانند یک مدل طبیعی برای درک چگونگی کنار آمدن موجودات زنده با حالت‌های کم انرژی و آنچه در بیماری‌ها رخ می‌دهد، ارائه دهند. وی افزود: این امر در دراز مدت می‌تواند به تحقیقات در مورد حفظ بافت، پزشکی مراقبت‌های ویژه، پیری، بیماری‌های متابولیک و حتی سفرهای فضایی طولانی‌مدت کمک کند. با این حال، این کار باید با دقت انجام شود. ویرایش‌های دی‌ان‌ای که توسط ژن‌های جهنده ایجاد می‌شوند، می‌توانند منجر به بیماری‌هایی مانند سرطان در انسان شوند و این موضوع را که تنبل‌ها تحمل بالایی در برابر آنها دارند، حتی قابل توجه‌تر می‌کند. گام‌های بعدی در اینجا بررسی دقیق‌تر ژن‌های قابل تکثیر است که تنبل‌ها ده‌ها میلیون سال به آنها چسبیده‌اند و همچنین فهمیدن اینکه دقیقاً از نظر بیولوژیکی، به ویژه در مورد میتوکندری و متابولیسم چه کاری انجام می‌دهند. این موجودات جذاب به گونه‌ای تکامل یافته‌اند که ویژگی‌هایی داشته باشند که در غیر این صورت ممکن است مشکل‌ساز تلقی شوند. سریع بودن به جای کند بودن معمولاً به عنوان بهترین شرط برای بقا در نظر گرفته می‌شود و بخشی از توضیح آن را می‌توان درست درون دی‌ان‌ای تنبل‌ها یافت. مارسلا اولیانو-سیلوا(Marcela Uliano-Silva)، متخصص بیوانفورماتیک از موسسه ولکام سنگر(Wellcome Sanger) در بریتانیا می‌گوید: تکامل تاکنون میلیاردها آزمایش را به انجام رسانده است. ما با مطالعه حیوانات غیرمعمول مانند تنبل‌ها، گاهی اوقات راه‌حل‌های بیولوژیکی را کشف می‌کنیم که انسان‌ها هرگز آنها را تکامل نداده‌اند. این پژوهش در مجله BMC Biology منتشر شده است. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 28 Jun 2026 12:05:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45373 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45372#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45372 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45372&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45372 تجزیه و تحلیل بزرگی از داده‌های اسکن مغزی ام‌آرآی، نازک شدن ناحیه‌ای از مغز را که با افسردگی مرتبط است، آشکار کرده است. به گزارش ایسنا، اختلال افسردگی اساسی (MDD) یک بیماری روانی است که با احساس مداوم غم و اندوه، از دست دادن علاقه به فعالیت‌های روزمره، تغییر الگوهای خواب یا غذا خوردن، انرژی کم و مشکل در تمرکز بر روی وظایف مشخص می‌شود. در حالی که این یکی از گسترده‌ترین اختلالات سلامت روان در سراسر جهان است، امضاهای عصبی و مغزی منحصر به فرد آن هنوز به طور کامل کشف نشده‌اند. به نقل از مدیکال ساینس، مطالعات اخیر تلاش کرده‌اند تا تفاوت‌های ساختار مغز مرتبط با اختلالات خاص سلامت روان را کشف کنند. این کار عمدتا با تجزیه و تحلیل اسکن‌های مغزی جمع‌آوری‌شده از بیماران روانی با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، یک روش تصویربرداری پزشکی که تصاویر دقیقی از اندام‌های خاص را با استفاده از میدان‌های مغناطیسی قوی و امواج رادیویی جمع‌آوری می‌کند، انجام شده است. محققان آکادمی علوم چین و دانشگاه وریج آمستردام اخیرا تجزیه و تحلیل گسترده‌ای از اسکن‌های ام‌آرآی جمع‌آوری‌شده از افراد مبتلا به افسردگی و افراد بدون اختلال سلامت روان شناخته‌شده انجام دادند. نتایج تجزیه و تحلیل آنها، تفاوت‌هایی را در ساختار نواحی خاص مغز مرتبط با افسردگی آشکار کرد که به نظر می‌رسد بر اساس سن، مرحله درمان و مصرف دارو متفاوت است. نقشه‌برداری از ساختار مغز هزاران نفر محققان اسکن‌های مغزی جمع‌آوری‌شده از ۵۷۳۶ بیمار مبتلا به اختلال افسردگی اساسی (MDD) و ۶۵۳۸ فرد بدون هیچ بیماری روانی شناخته‌شده‌ای را تجزیه و تحلیل کردند. این اسکن‌ها توسط ۶۴ گروه تحقیقاتی مستقل در سراسر جهان به عنوان بخشی از دو پروژه تحقیقاتی بین‌المللی، جمع‌آوری شدند. چائو-گان یان، زی-هان وانگ و همکارانشان در مقاله خود نوشتند: ما یک متاآنالیز بزرگ از ضخامت و مساحت سطح قشر مغز را با استفاده از پردازش هماهنگ تصویربرداری رزونانس مغناطیسی انجام دادیم. ما ضخامت قشر مغز بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی را در نواحی مختلف مغز بررسی کردیم. این گروه دریافتند که افراد مبتلا به افسردگی، لایه‌های قشری نازک‌تری را در نواحی مختلف مغز نشان می‌دهند، اما هیچ تفاوت معناداری در سطح این نواحی وجود ندارد. این تفاوت‌های مشاهده شده در بیماران بزرگسالی که دچار یک دوره افسردگی حاد بودند، برجسته‌تر به نظر می‌رسید. در مقابل، نوجوانان مبتلا به افسردگی در مقایسه با نوجوانانی که هیچ اختلال سلامت روان نداشتند، هیچ تفاوت معناداری در ساختار مغز نشان ندادند. محققان همچنین نازک شدن قشر مغز را در مغز بیمارانی که داروهای ضد افسردگی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) و مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRI) مصرف می‌کردند، کمی برجسته‌تر مشاهده کردند. با این وجود، به نظر می‌رسد اثرات استفاده از داروهای ضد افسردگی بر ساختار مغز افراد، ظریف و از نظر اندازه متوسط ‌باشد. نتایج این مطالعه می‌تواند به زودی به بهبود مدل‌های موجود افسردگی کمک کند و امضاهای منحصر به فرد مرتبط با مغز آن را با جزئیات بیشتری ترسیم کند. در نهایت، آنها می‌توانند به طور بالقوه در معرفی استراتژی‌های جدید برای تشخیص افسردگی یا ارزیابی نحوه پاسخ بیماران به درمان‌های خاص نقش داشته باشند. نکته قابل توجه این است که یافته‌های این تیم هنوز مقدماتی است و نمی‌توان آنها را مستقیما در تشخیص یا ارزیابی بیماران به کار برد. با این حال، اگر تفاوت‌های ساختاری شناسایی شده توسط محققان در تحقیقات بیشتر تأیید شود، می‌توانند به طور بالقوه داده‌های ارزشمندی در مورد توسعه ابزارهای جدید ارزیابی تشخیصی یا بالینی ارائه دهند. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 28 Jun 2026 12:03:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45372 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45369#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45369 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45369&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45369 آیا هوش مصنوعی در حال نابود کردن مهارت‌های ما است؟ نتایج اولیه منتشر شده‌اند و چندان امیدوارکننده نیستند. به گزارش ایسنا، مطالعات نشان می‌دهند وابستگی به ابزارهای هوش مصنوعی، توانایی‌های پزشکان و مهندسان نرم‌افزار را تضعیف می‌کند. به نقل از نیچر، با افزایش استفاده متخصصان از ابزارهای هوش مصنوعی در محیط کار، این پرسش مطرح شده است که آیا مهارت‌هایی که آن‌ها طی سال‌ها با تلاش به دست آورده‌اند، به‌تدریج تحلیل خواهد رفت؟ این احتمال به نگرانی فزاینده‌ای برای پزشکان، متخصصان علوم رایانه و بسیاری از کارکنان دیگر تبدیل شده است. برای مثال، بر اساس یک نظرسنجی از کارکنان حوزه سلامت در آمریکا که اوایل همین ماه منتشر شد، ۷۰ درصد پرستاران و ۷۷ درصد پزشکان نگران‌اند که به دلیل اتکای بیش از حد به سامانه‌های هوش مصنوعی، مهارت‌های خود را از دست بدهند. شاید این نگرانی بی‌دلیل نباشد. شواهد نشان می‌دهند که «مهارت‌زدایی» ناشی از هوش مصنوعی از هم‌اکنون در پزشکی، علوم رایانه و حوزه‌های دیگر آغاز شده است. پژوهشگران اکنون در حال بررسی راه‌هایی هستند تا تخصص‌های مهم انسانی را در عصر هوش مصنوعی حفظ کنند. کوین کراوستون، دانشمند اطلاعات، می‌گوید: صرف آگاهی از وجود این پدیده می‌تواند افراد را وادار کند درباره این موضوع فکر کنند که کدام مهارت‌ها را می‌خواهند حفظ کنند و حاضرند کدام مهارت‌ها را به ابزارهای هوش مصنوعی واگذار کنند. مطالعه‌ای روی پزشکان لهستانی متخصص آندوسکوپی نشان می‌دهد ابزارهای هوش مصنوعی تا چه اندازه می‌توانند به سرعت توانایی‌های انسانی را تضعیف کنند. تمام پزشکان شرکت‌کننده در این مطالعه در طول دوران کاری خود دست‌کم دو هزار کولونوسکوپی انجام داده بودند. آن‌ها به یک سامانه هوش مصنوعی دسترسی داشتند که تصاویر کولونوسکوپی را به ‌صورت لحظه‌ای تحلیل می‌کرد و نوعی ضایعه پیش‌سرطانی روده به نام آدنوم را شناسایی و علامت‌گذاری می‌کرد. این ابزار در برخی روزها در دسترس پزشکان بود و در برخی روزها نبود. پس از آنکه پزشکان استفاده از این سامانه را آغاز کردند، عملکرد آن‌ها در زمان‌هایی که سیستم در دسترس نبود، به ‌طور قابل توجهی افت کرد. در سه ماه پیش از معرفی ابزار هوش مصنوعی، متخصصان در ۲۸٫۴ درصد کولونوسکوپی‌ها دست‌ کم یک آدنوم پیدا می‌کردند. اما در سه ماه پس از معرفی این ابزار، نرخ شناسایی آدنوم در کولونوسکوپی‌هایی که بدون کمک هوش مصنوعی انجام می‌شد، به ۲۲٫۴ درصد کاهش یافت. این یافته‌ها که اکتبر گذشته منتشر شدند، نشان می‌دهند حتی متخصصان بسیار ماهر نیز ممکن است با افزایش وابستگی به ابزارهای هوش مصنوعی، در انجام وظایفی که شغلشان به آن‌ها نیاز دارد، ضعیف‌تر شوند. رابرت واختر، پزشک دانشگاه کالیفرنیا سان‌فرانسیسکو و نویسنده کتابی درباره تأثیر هوش مصنوعی بر مراقبت‌های سلامت، می‌گوید این مطالعه چنین نتیجه‌ای را نشان می‌دهد. نویسندگان مطالعه نیز می‌گویند قرار گرفتن مداوم در معرض چنین ابزارهایی می‌تواند باعث شود پزشکان هنگام تصمیم‌گیری‌های شناختی بدون کمک هوش مصنوعی، «انگیزه کمتر، تمرکز کمتر و احساس مسئولیت کمتری» داشته باشند. یوئیچی موری، پزشک و پژوهشگر دانشگاه اسلو و یکی از نویسندگان مطالعه، می‌گوید برای تأیید این پدیده به پژوهش‌های بیشتری نیاز است. او می‌افزاید: اما افرادی که از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، باید بدانند که در معرض خطر از دست دادن بخشی از مهارت‌های خود هستند. در حال حاضر هیچ راه‌حل تثبیت‌شده‌ای برای مقابله با مهارت‌زدایی وجود ندارد. این موضوع باید در دهه آینده به یکی از داغ‌ترین موضوعات پژوهشی تبدیل شود. برای بررسی اینکه آیا در حوزه علوم رایانه نیز مهارت‌ها در حال از بین رفتن هستند یا خیر، پژوهشگران شرکت آنتروپیک یک آزمایش تصادفی کنترل‌شده طراحی کردند. در این آزمایش، از ۵۲ مهندس نرم‌افزار خواسته شد یک وظیفه ساده برنامه‌نویسی را انجام دهند. همه شرکت‌کنندگان اجازه داشتند در وب جست‌وجو کنند و به دستورالعمل‌های انجام کار دسترسی داشته باشند. اما از نیمی از آن‌ها خواسته شد علاوه بر این امکانات، از یک دستیار هوش مصنوعی نیز استفاده کنند. پس از پایان کار، از تمام مهندسان خواسته شد در آزمونی شرکت کنند که میزان یادگیری آن‌ها از انجام آن وظیفه را می‌سنجید. نتیجه این بود که افرادی که از دستیار هوش مصنوعی استفاده کرده بودند، به ‌طور قابل توجهی عملکرد ضعیف‌تری داشتند. میانگین امتیاز آن‌ها ۵۰ درصد بود، در حالی که میانگین گروهی که از هوش مصنوعی استفاده نکرده بودند به ۶۷ درصد می‌رسید. شرکت‌کنندگانی که از هوش مصنوعی کمک گرفته بودند به‌ ویژه در پرسش‌هایی که نیازمند تشخیص خطاهای کد بود، عملکرد ضعیفی داشتند. این موضوع نشان می‌دهد آن‌ها مفاهیم پشت کدی را که تولید کرده بودند، به ‌خوبی یاد نگرفته بودند. کراوستون که درباره تأثیر ابزارهای هوش مصنوعی مولد بر یادگیری و حفظ مهارت‌های برنامه‌نویسی پژوهش می‌کند، می‌گوید این یافته‌ها به‌ ویژه برای دانشجویان و متخصصان جوان نگران‌کننده هستند. او می‌گوید: اکنون با شکاف بسیار عجیبی میان عملکرد و یادگیری روبه‌رو هستیم. افراد می‌توانند در سطح نسبتا بالایی کار کنند، زیرا در واقع مهارت‌های هوش مصنوعی را قرض می‌گیرند؛ اما خودشان آن مهارت‌ها را توسعه نمی‌دهند. تاپانی رینتا-کاهیلا، پژوهشگر سامانه‌های اطلاعاتی در دانشگاه کوئینزلند می‌گوید فناوری‌های دیگری نیز در گذشته باعث منسوخ شدن برخی مهارت‌ها شده‌اند. برای مثال، سامانه‌های ناوبری جی‌پی‌اس مهارت جهت‌یابی افراد را تضعیف کرده‌اند. اما به گفته او، ابزارهای هوش مصنوعی مولد نخستین فناوری‌هایی هستند که «توانایی‌های شناختی مختلف مرتبط با تفکر و تفسیر را خودکار می‌کنند؛ توانایی‌هایی که مدت‌ها منحصرا انسانی تلقی می‌شدند. پژوهش‌های خود رینتا-کاهیلا نیز این نگرانی‌ها را تقویت می‌کند. او در سال ۲۰۱۸ مطالعه‌ای روی گروهی از حسابداران منتشر کرد که بیش از یک دهه به ‌طور مداوم از یک سامانه خودکار حسابداری که مبتنی بر هوش مصنوعی نبود، استفاده کرده بودند. گروه او دریافت زمانی که این ابزار از دسترس حسابداران خارج شد، آن‌ها انجام چندین وظیفه روزمره کاری را فراموش کرده بودند. او پیش‌بینی می‌کند سامانه‌های هوش مصنوعی با برعهده گرفتن وظایف پایه‌ای که زمانی توسط افراد تازه ‌وارد انجام می‌شد، جنبه‌های مختلف کار را دگرگون خواهند کرد. او می‌گوید: نسل‌های آینده برنامه‌نویسان ممکن است درک چندان عمیقی از مبانی کدنویسی نداشته باشند، اگر تجربه عملی کافی به دست نیاورند. همین موضوع درباره بسیاری از حرفه‌های دانش‌محور دیگر مانند حسابداری و حقوق نیز صدق می‌کند. چگونه از فرسایش مهارت‌ها جلوگیری کنیم؟ به گفته رینتا-کاهیلا، برای جلوگیری از فرسایش مهارت‌ها بر اثر هوش مصنوعی، افراد باید آگاه باشند چه مقدار از وظایف ذهنی خود را به ابزارهای هوش مصنوعی مولد واگذار می‌کنند. آن‌ها همچنین باید دقیقا بدانند مدل‌های هوش مصنوعی مولد چگونه کار می‌کنند و محدودیت‌های آن‌ها چیست. علاوه بر این، نباید بدون پرسش و ارزیابی انتقادی، به خروجی‌های هوش مصنوعی اعتماد کنند. او در پایان می‌گوید: افراد باید میان اتکا به هوش مصنوعی مولد و حفظ هوشیاری و دقت ذهنی خود تعادل برقرار کنند. منبع: ایسنا   mosavi Sun, 28 Jun 2026 09:37:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45369 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45367#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45367 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45367&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45367 فناوران یکی از شرکت‌های دانش‌بنیان کیت تشخیصی مبتنی بر آنتی‌بادی را توسعه دادند که قادر به تشخیص سریع و آسان و کم‌هزینه عفونت‌های دستگاه گوارش و پیشگیری از سرطان معده است. به گزارش ایسنا به نقل از ستاد نانو، تشخیص زودهنگام عفونت ناشی از باکتری هلیکوباکتر پیلوری، یکی از مهمترین راهکارهای پیشگیری از زخم معده و کاهش خطر ابتلا به سرطان معده به شمار می‌رود. در همین راستا، یک شرکت دانش‌بنیان ایرانی موفق به تولید کیت تشخیص سریع نانویی شده است که می‌تواند با دقت بالا و بدون نیاز به روش‌های تهاجمی، وجود این باکتری را در نمونه‌های انسانی شناسایی کند. این محصول که بر پایه فناوری «جریان جانبی» (Lateral Flow Assay) توسعه یافته، امکان تشخیص سریع، آسان و کم‌هزینه عفونت را برای مراکز درمانی، آزمایشگاه‌ها و حتی استفاده خانگی فراهم کرده است. کارشناسان معتقدند گسترش دسترسی به چنین ابزارهایی می‌تواند نقش مهمی در غربالگری، تشخیص زودهنگام و کاهش بار بیماری‌های گوارشی به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه ایفا کند. در حالی که بیماری‌های گوارشی همچنان از مهمترین چالش‌های حوزه سلامت در بسیاری از کشورها به شمار می‌روند، توسعه ابزارهای تشخیصی سریع و دقیق می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در کنترل و پیشگیری از این بیماری‌ها داشته باشد. در همین راستا، این شرکت دانش‌بنیان موفق به تولید یک کیت تشخیص سریع نانویی برای شناسایی باکتری هلیکوباکتر پیلوری شده است. هلیکوباکتر پیلوری از شایع‌ترین عوامل عفونی در جهان محسوب می‌شود و بر اساس آمارهای بین‌المللی، بیش از نیمی از جمعیت جهان در طول زندگی خود با این باکتری مواجه می‌شوند. میزان شیوع این عفونت در سطح جهانی حدود ۴۴ درصد برآورد شده و کارشناسان سلامت آن را یکی از مهمترین عوامل خطر در بروز بیماری‌های مزمن معده و برخی سرطان‌های دستگاه گوارش می‌دانند. کیت تولیدشده توسط این شرکت دانش‌بنیان، از فناوری تشخیص سریع مبتنی بر آنتی‌بادی بهره می‌برد و قادر است آنتی‌ژن‌های سطحی هلیکوباکتر پیلوری را در نمونه مدفوع شناسایی کند. این روش در مقایسه با بسیاری از روش‌های رایج تشخیصی، مزیت‌های متعددی از جمله سرعت بالا، هزینه کمتر، عدم نیاز به تجهیزات پیچیده آزمایشگاهی و غیرتهاجمی بودن را در اختیار پزشکان و بیماران قرار می‌دهد. یکی از ویژگی‌های مهم این محصول، امکان استفاده از آن در محیط‌های مختلف درمانی و تشخیصی است. آزمایشگاه‌های تشخیص طبی، مراکز درمانی، بیمارستان‌ها، کلینیک‌های تخصصی گوارش، داروخانه‌ها و حتی کاربران خانگی می‌توانند از این کیت برای غربالگری و تشخیص اولیه بهره ببرند. این قابلیت، دسترسی به خدمات تشخیصی را افزایش داده و فرآیند شناسایی بیماران را تسهیل می‌کند. این شرکت دانش‌بنیان علاوه بر این محصول، در زمینه تولید انواع کیت‌های تشخیص سریع مبتنی بر فناوری «Lateral Flow Assay» نیز فعالیت می‌کند. این فناوری امکان تشخیص سریع، آسان و مقرون‌به‌صرفه بیماری‌ها را فراهم کرده و به‌ویژه در شرایط اورژانسی، مناطق کم‌برخوردار و مراکزی که دسترسی محدودی به تجهیزات پیشرفته آزمایشگاهی دارند، کاربرد گسترده‌ای پیدا کرده است. این شرکت اعلام کرده است که تمامی محصولات خود را بر اساس استانداردهای بین‌المللی مدیریت کیفیت و تجهیزات پزشکی تولید و عرضه می‌کند. کارشناسان معتقدند توسعه چنین فناوری‌هایی در داخل کشور، علاوه بر کاهش وابستگی به محصولات وارداتی، می‌تواند به ارتقای نظام غربالگری، بهبود دسترسی بیماران به خدمات تشخیصی و کاهش هزینه‌های نظام سلامت کمک کند. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 20 Jun 2026 05:34:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45367 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45368#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45368 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45368&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45368 بسیاری از مردم برای پایداری حافظه و سلامت مغز به مکمل‌های روغن ماهی روی آورده‌اند. با این حال، یک بررسی تازه نشان می‌دهد که داوری درباره تاثیر واقعی این مکمل‌ها بر مغز، به‌ویژه در سال‌های سالمندی، پیچیده‌تر از تصورات رایج است. به گزارش ایسنا، اسیدهای چرب امگا ۳ از جمله مواد مغذی ضروری برای بدن هستند و در شکل‌گیری ارتباط میان سلول‌های مغزی نقش دارند؛ ارتباط‌هایی که برای فکر کردن، یادگیری و حافظه اهمیت دارند. به همین دلیل، سال‌هاست که روغن ماهی و مکمل‌های حاوی امگا ۳ به عنوان گزینه‌ای محبوب برای حمایت از عملکرد مغز شناخته می‌شوند. در آمریکا نیز مردم سالانه بیش از یک میلیارد دلار برای این مکمل‌ها هزینه می‌کنند و بخشی از این استقبال به این باور برمی‌گردد که این مواد می‌توانند به توانایی‌های ذهنی کمک کنند. اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که خطر بیماری آلزایمر در سنین بالاتر در نظر گرفته شود. آلزایمر یکی از مهم‌ترین بیماری‌های مغزی مرتبط با افزایش سن است و می‌تواند حافظه، تفکر و توانایی انجام کارهای روزمره را تحت تاثیر قرار دهد. از آنجا که هنوز راه‌حل ساده و قطعی برای پیشگیری از این بیماری وجود ندارد، هر ماده غذایی یا مکملی که احتمال کمک به سلامت مغز داشته باشد توجه زیادی را به خود جلب می‌کند. به همین دلیل، بررسی دقیق این ادعا که آیا مکمل‌های امگا ۳ واقعا می‌توانند از مغز محافظت کنند یا نه، برای مردم و پزشکان اهمیت زیادی دارد. در همین زمینه، گروهی از پژوهشگران به سرپرستی حسین ناجی یاسین، پزشک و مدیر مرکز سلامت شخصی‌سازی‌شده مغز در دانشگاه USC آمریکا و در مجموعه پزشکی Keck Medicine of USC، مطالعه‌ای درباره افزایش سطح امگا ۳ و ارتباط آن با سلامت مغز انجام داده‌اند. این پژوهش که به شکلی ساده می‌توان آن را بررسی تاثیر دوز بالای DHA، یکی از مهم‌ترین انواع امگا ۳، بر مغز افراد سالمند در معرض خطر آلزایمر دانست، تلاش کرده است روشن کند آیا این مکمل‌ها فقط وارد مغز می‌شوند یا واقعا به حفظ عملکرد آن هم کمک می‌کنند. در این مطالعه دوساله، ۳۶۵ فرد ۵۵ تا ۸۰ ساله شرکت کردند که به‌ندرت ماهی می‌خوردند؛ ماهی یکی از منابع غنی امگا ۳ است. پژوهشگران این افراد را در معرض خطر آلزایمر در نظر گرفته بودند و حدود ۴۷ درصد آنان نیز حامل ژن APOE۴ بودند؛ ژنی که از آن به عنوان مهم‌ترین عامل خطر ژنتیکی برای آلزایمر دیررس یاد شده است. شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه هر روز مکمل روغن ماهی دریافت کرد و گروه دیگر دارونما گرفت. مکمل مصرفی حاوی ۲ هزار میلی‌گرم DHA بود. پژوهش به صورت کنترل‌شده با دارونما و دوسوکور انجام شد؛ یعنی هم وجود گروه مقایسه رعایت شده بود و هم شرکت‌کنندگان و هم ارزیابان نمی‌دانستند چه کسی مکمل واقعی دریافت می‌کند. پژوهشگران ابتدا بررسی کردند که آیا DHA موجود در مکمل اصلا به مغز می‌رسد یا نه. برای این کار، سطح DHA را در مایع مغزی-نخاعی اندازه گرفتند؛ مایعی که اطراف مغز را دربر می‌گیرد. نتیجه نشان داد که پس از شش ماه، میزان DHA در مغز بیماران به طور متوسط ۱۷ درصد افزایش یافته است. این یافته تایید کرد که امگا ۳ موجود در مکمل به هدف مورد نظر خود، یعنی مغز، می‌رسد و دست‌کم از نظر ورود به بدن و رسیدن به بافت مغزی، مانعی جدی وجود ندارد. اما بخش مهم‌تر پژوهش به نتایج عملکردی مربوط بود. محققان توانایی حافظه و دیگر کارکردهای شناختی شرکت‌کنندگان را در آغاز مطالعه و دوباره دو سال بعد سنجیدند. نتیجه این بود که افرادی که مکمل DHA مصرف کرده بودند، در آزمون‌های حافظه و توانایی ذهنی عملکردی بهتر از گروه دارونما نداشتند. به بیان ساده، افزایش دریافت این ماده از راه مکمل، در این مطالعه به بهبود قابل مشاهده در کارکردهای ذهنی منجر نشد. در کنار آزمون‌های شناختی، اسکن‌های مغزی نیز انجام شد. این اسکن‌ها نشان دادند که مصرف مکمل نتوانسته است از کوچک شدن هیپوکامپ جلوگیری کند. هیپوکامپ بخشی از مغز است که برای حافظه اهمیت زیادی دارد و معمولا یکی از شاخص‌های پیری مغز و خطر آلزایمر به شمار می‌رود. بنابراین، پژوهش نه تنها بهبود حافظه را نشان نداد، بلکه نشانه‌ای از محافظت ساختاری روشن از این بخش مهم مغز نیز ارائه نکرد. اهمیت این یافته‌ها که در نشریه معتبر و بین‌المللی eBioMedicine منتشر شده‌اند، در آن است که نشان می‌دهند میان «رسیدن ماده مغذی به مغز» و «بهبود سلامت مغز» تفاوت وجود دارد. بر این اساس، ورود DHA به مغز لزوما به این معنا نیست که مکمل به تنهایی می‌تواند از افت شناختی یا تغییرات مرتبط با آلزایمر جلوگیری کند. پژوهشگران اکنون بر این موضوع تمرکز کرده‌اند که چرا امگا ۳ به مغز می‌رسد، اما اثر قابل توجهی بر سلامت آن نشان نمی‌دهد. آنان بر اساس پژوهش‌های قبلی خود احتمال می‌دهند که امگا ۳ شاید در قالب یک الگوی غذایی مدیترانه‌ای، نه به صورت یک مکمل جداگانه، عملکرد بهتری داشته باشد. در این الگوی فکری، وضعیت کلی سلامت، نوع رژیم غذایی، خطر ژنتیکی و سن ممکن است بر توانایی مغز برای جذب و استفاده موثر از امگا ۳ اثر بگذارد. به همین دلیل، پژوهشگران تاکید کرده‌اند که اتکا به یک مکمل به تنهایی راه‌حل مناسبی برای محافظت از مغز نیست. به گفته آنان، سالم ماندن در طول زندگی، با ورزش منظم، خواب باکیفیت و رژیم غذایی متعادل، همچنان نیرومندترین ابزار برای کاهش خطر آلزایمر است. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 20 Jun 2026 04:35:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45368 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45370#Comments 0 https://mobtakeran.com/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=1675&ModuleID=4015&ArticleID=45370 https://mobtakeran.com:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=45370&PortalID=0&TabID=1675 https://mobtakeran.com/رویدادها/اخبار/articleType/ArticleView/articleId/45370 درمان سرطان برای بسیاری از بیماران فقط به مقابله با تومور محدود نمی‌شود، زیرا برخی داروهای ضدسرطان می‌توانند به قلب آسیب بزنند. اکنون یک بررسی گسترده نشان می‌دهد بعضی درمان‌های شناخته‌شده قلبی ممکن است در این شرایط نقش محافظتی مهمی داشته باشند. به گزارش ایسنا، یکی از چالش‌های مهم در درمان سرطان این است که برخی داروها و روش‌های ضدسرطان، در کنار اثر درمانی خود، می‌توانند بر قلب نیز فشار وارد کنند. این عوارض ممکن است توان پمپاژ قلب را کاهش دهند یا نشانه‌هایی از اختلال عملکرد قلبی ایجاد کنند. وقتی چنین مشکلی رخ می‌دهد، گاهی پزشکان ناچار می‌شوند دوز داروی ضدسرطان را کم کنند یا حتی درمان را متوقف کنند؛ موضوعی که می‌تواند بر موفقیت درمان سرطان اثر منفی بگذارد. به همین دلیل، محافظت از قلب در بیماران سرطانی در سال‌های اخیر به یکی از موضوعات مهم پزشکی تبدیل شده است. اهمیت این مسئله زمانی بیشتر روشن می‌شود که بدانیم بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان، به‌ویژه در سنین بالاتر، ممکن است همزمان با بیماری‌های قلبی یا عوامل خطر قلبی نیز روبه‌رو باشند. در چنین شرایطی، یافتن راه‌هایی که بتواند هم ادامه درمان سرطان را ممکن کند و هم از افت عملکرد قلب جلوگیری کند، بسیار ارزشمند است. از همین رو، پژوهشگران به این پرسش پرداخته‌اند که آیا داروهایی که معمولا برای درمان نارسایی قلبی تجویز می‌شوند، می‌توانند در بیماران دریافت‌کننده درمان ضدسرطان نیز از قلب محافظت کنند یا نه. در همین خصوص، محققانی از مرکز پزشکی دانشگاه اراسموس در روتردام هلند، پژوهشی را درباره اثرات محافظتی درمان‌های توصیه‌شده برای نارسایی قلبی در بیماران مبتلا به سرطان ارائه کردند. این کار که با تکیه بر گردآوری و ترکیب نتایج مطالعات منتشرشده انجام شد، به‌طور ساده بررسی می‌کرد که درمان‌های توصیه‌شده در راهنماهای پزشکی تا چه اندازه می‌توانند از افت عملکرد قلب در بیمارانی که داروهای ضدسرطان دریافت می‌کنند جلوگیری کنند. روش کار به این صورت بود که پژوهشگران به‌طور نظام‌مند پایگاه‌های اطلاعاتی مقالات پزشکی و زیست‌پزشکی را جست‌وجو کردند تا همه مطالعات مرتبط را بیابند. آن‌ها تحقیقاتی را وارد بررسی کردند که روی بیماران دریافت‌کننده داروهای ضدسرطان انجام شده بود و اثر درمان‌های توصیه‌شده برای نارسایی قلبی را سنجیده بود. گروه‌های دارویی مورد ارزیابی شامل مهارکننده‌های سامانه رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون، بتابلوکرها، آنتاگونیست‌های گیرنده مینرالوکورتیکوئید، مهارکننده‌های سدیم-گلوکز کوترانسپورتر-۲ و همچنین استاتین‌ها بود. در مجموع ۴۹ مطالعه با داده‌های ۶۹۹۸ بیمار در این تحلیل وارد شد. بخش اصلی این بررسی بر شاخصی به نام «کسر جهشی بطن چپ» یا LVEF متمرکز بود؛ معیاری که نشان می‌دهد قلب با چه توانایی‌ای خون را پمپاژ می‌کند. نتایج نشان داد در ۲۳ مطالعه‌ای که مهارکننده‌های سامانه رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون را بررسی کرده بودند، این داروها در مقایسه با دارونما یا مراقبت معمول، بهبود ۲.۸۸ درصدی در LVEF ایجاد کردند. در ۲۲ مطالعه مربوط به بتابلوکرها نیز بهبود مشاهده شد، هرچند این اثر کمتر و حدود ۱.۲۰ درصد بود. نکته قابل توجه آن بود که در هشت مطالعه، ترکیب این دو گروه دارویی باعث بهبود ۲.۹۸ درصدی شد. یافته‌های دیگر نیز امیدوارکننده بود. پژوهشگران تغییرات مثبت قابل توجهی را در شاخصی به نام «استرین طولی سراسری» مشاهده کردند؛ این شاخص یکی از نشانگرهای قدرت انقباض عضله قلب است و می‌تواند آسیب‌های قلبی را زودتر نشان دهد. این بهبود با مهارکننده‌های سامانه رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون، بتابلوکرها و ترکیب این دو دیده شد. همچنین آنتاگونیست‌های گیرنده مینرالوکورتیکوئید در دو مطالعه افزایش ۴.۶۸ درصدی در LVEF نشان دادند، هرچند تعداد مطالعات آن کم بود. تنها مطالعه مربوط به مهارکننده‌های سدیم-گلوکز کوترانسپورتر-۲ نیز بهبود ۳.۲۰ درصدی را نشان داد. استاتین‌ها هم در هفت مطالعه با افزایش ۲.۴۹ درصدی در این شاخص همراه بودند. این یافته‌ها از نظر عملی اهمیت زیادی دارند، زیرا نشان می‌دهند برخی درمان‌های آشنا و از پیش توصیه‌شده برای نارسایی قلبی ممکن است در بیماران سرطانی نیز به حفظ عملکرد قلب کمک کنند. اهمیت این موضوع فقط در سلامت قلب خلاصه نمی‌شود، بلکه می‌تواند به ادامه بهتر درمان سرطان نیز یاری برساند؛ چون هرچه قلب کمتر آسیب ببیند، احتمال وقفه یا تغییر ناخواسته در درمان ضدسرطان نیز کمتر می‌شود. در عین حال، پژوهشگران تاکید کرده‌اند که برای برخی داروهای جدیدتر، تعداد مطالعات هنوز محدود است و نمی‌توان با قطعیت کامل درباره جایگاه آن‌ها نظر داد. بنابراین، هرچند نتایج به‌ویژه درباره ترکیب مهارکننده‌های سامانه رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون و بتابلوکرها دلگرم‌کننده است، اما برای روشن شدن نقش دقیق دیگر درمان‌های قلبی در بیماران سرطانی، انجام آزمایش‌های بیشتر ضروری خواهد بود. قابل ذکر است این نتایج در ESC Cardio-Oncology ۲۰۲۶، نشست سالانه شورای کاردیو-آنکولوژی انجمن قلب اروپا، ارائه شده‌اند. این رویداد علمی وابسته به انجمن قلب اروپا (European Society of Cardiology) است؛ نهادی علمی و تخصصی که در حوزه بیماری‌های قلب و عروق فعالیت می‌کند. منبع: ایسنا   mosavi Sat, 20 Jun 2026 03:39:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:45370